Het NBA All-Star Weekend:

WebSport-Tv: 25 jaar Slam Dunk Contest

 

Door TobSport redactieteam, TobSport.nl

Gepost op: 03-03-2009.

 

De dunk. De meest spectaculaire actie in het basketball en misschien wel de meest aantrekkelijke actie van alle sporten. Een dunk is meer dan twee gescoorde punten in een wedstrijd. Het is een statement, een kans om je mannelijkheid laten zien ten opzichte van de tegenstander en een manier om het momentum in een wedstrijd te laten kantelen, door het publiek gek te maken…

 

Halverwege het seizoen, in de voorgaande maand februari, organiseert de NBA traditiegetrouw het All-Star-Weekend. Ditmaal vond het evenement plaats in het suffe woestijnstadje Phoenix in Arizona. Fans en coaches selecteren de beste spelers (de NBA All-Stars) voor een eenmalige wedstrijd als reclame voor het basketball en de NBA als liga. Eerste- en tweedejaars profs komen daarnaast tegen elkaar uit in een aparte wedstrijd. Er is een driepunterwedstrijd. Een parcours met obstakels dat zo snel mogelijk moet worden afgelegd en om een goede balbeheersing vraagt. Het bekende basketballspelletje ‘H-O-R-S-E’ wordt gespeeld, waarbij letters verdiend worden met schoten van verschillende plekken op het veld.

 

Er is ook een wedstrijd met gemengde teams, die hun gedeelde speelstad verdedigen. Ze moeten ook van verschillende plekken op het veld scoren en dat zo snel mogelijk. Hieraan nemen deel een huidige NBA-speler, een legende van vroeger en een dame uit de WNBA. Dit alles ter meerdere eer en glorie van de basketball-sport. Maar wel een promotiemiddel dat aan hevige slijtage onderhevig is. Die slijtage is na de millenniumwisseling het best zichtbaar bij het meest spectaculaire onderdeel van het All-Star-weekend: De NBA Slam Dunk Contest. Trendsgewijs gezien komen echt hoogstaande dunkwedstrijden weinig meer voor, net als lange ijsperioden in Nederland. De laatste drie jaar hebben we echter weinig te klagen. De NBA Slam Dunk Contest van 2009 bracht ons onder andere Nate Robinson en Dwight Howard in hun versie van David vs. Goliath. Enthousiasme voor het dunken mag beide heren zeker niet ontzegd worden.

 

De geschiedenis van de NBA-dunkwedstrijd

 

De eerste dunkwedstrijd in de NBA werd gehouden tijdens het All-Star-weekend in 1977, maar kreeg geen vervolg. In 1984 werd de wedstrijd weer in ere hersteld. Deelnemers komen tegen elkaar uit in afvalronden en kunnen per dunk 50 punten van een vijfkoppige jury krijgen. De oorsprong van het dunkfestijn ligt eigenlijk bij een ter ziele gegane basketball-liga uit de Verenigde Staten: de A.B.A. Bij de All-Star-Game van deze league werd voor het eerst een dunkwedstrijd offciele georganiseerd, in 1976. Legendarische dunker Dr.J. won die wedstrijd met zijn vrije worplijn-dunk. Larry Nance, een lange forward (2m08) die o.a. uitkwam voor Phoenix Suns en Cleveland Cavaliers won de eerste editie van de moderne NBA-dunkwedstrijd in 1984. De competitie wist al snel weer over een ongekende populariteit te beschikken. Fans keken er naar uit.

 

Met name dankzij twee mannen. Meer daarover later. Elk jaar wisten spelers weer nieuwe varianten te bedenken voor de meest spectaculaire actie in het basketball en misschien wel alle sporten. Waarbij de kleinere spelers nu eens in het voordeel zijn. Een dunk ziet er vaak technisch vaardiger en explosiever uit wanneer uitgevoerd door een speler niet langer dan een slordige twee meter. Elk jaar weer dachten fans alle dunkvarianten wel gezien te  hebben. En dan toch kwam er weer een onverwacht moment. Want de dunk blijft intrigeren. Ze zijn er in zoveel verschillende vormen. Van mooie bewegingen (720 graden-dunks van mixtape-kids), een buitenaards vermogen om los te komen van de aarde (Dwight Howard met een Superman-cape om) of een ongekende demonstratie van een explosie aan kracht (Shaquille O’Neal die ringen uit in 1000 stukjes brekende backboards van hard plastic scheurt in de reguliere competitie) of creativiteit (Cedric Ceballos met een blinddoek om).

 

Zo vlak voor de eeuwwisseling leek de trukendoos dan toch eindelijk leeg te zijn. De league en de spelers leken over het algemeen genomen minder getalenteerd te zijn dan de lichting spelers uit de jaren ’80 en ’90 (de Jordan’s, de Magic’s, de Bird’s, de Barkley’s, de Malone’s, de Olajuwon’s). Het niveau van de All-Star-Game, het hoofdevenement, daalde en trok steeds minder kijkers. Er werd niet meer geïnnoveerd tijdens de dunkcontest. Er werd alleen oude meuk herkauwd. Niet creatief en vaak niet beter dan het origineel. De NBA besloot het twee jaar voor gezien te houden. Na een succesvolle her-her-her-introductie in het jaar 2000 zit de sleet toch weer in de motivatie om deel te nemen door het gros van de spelers. Ondanks de devaluatie van de kwaliteit van de dunkers is de wedstrijd toch altijd iets speciaals gebleven voor de echte basketball-fan.

 

Een gevoelskwestie. En het valt niet te ontkennen: Ondanks het dalende niveau waren er toch altijd wel weer momenten om van te genieten met dunkers die er zin in hadden. TobSport neemt u in dit artikel mee langs enkele markante deelnemers aan de NBA Dunk Contest. Van de belangrijkste deelnemers van de laatste edities tot de eerste edities. In woord en beeld.

 

Maar eerst eren we de twee meest belangrijke deelnemers uit het verleden:

 

Meest memorabele participanten: Wilkins en Jordan

 

Twee mannen, die meer innovatie rond de ring lieten zien dan NASA in de ruimte. Twee mannen ook, die elkaar in verschillende edities tot het uiterste deden gaan om het toernooitje te kunnen winnen. Deze mannen waren ook in de reguliere competitie supersterren, in tegenstelling tot veel deelnemers van vandaag de dag. Als u een beetje van basketball weet, dan kent u hun namen al: Dominique Wilkins en Michael Jordan.

 

Wilkins, aka ‘The Human Highlight Film’ was een explosieve dunker, met als handelsmerk: de windmill-dunk. Bij deze dunk wordt de bal van voor de borst tegen de richting van de klok in boven het hoofd gezwaaid en met een een enorme vaart en kracht door de ring gesmeten. Naast zijn enorme sprongkracht beschikte Wilkins ook over veel kracht in zijn armen en schouders. De bal ging meestal met veel geweld door de ring.

 

Michael ‘Air’ Jordan was de elegante dunker, die ondanks al zijn innovaties vooral bekend staat om een herkauw-dunk. Julius Erving aka ‘Dr. J’ sprong eerder dan Jordan voor de ABA vanaf de vrijeworplijn voor een legendarische dunk. Deze dunk kreeg de bijnaam ‘Statue of Liberty’ vanwege de gelijkenis van de houding die de Doctor aannam in de lucht met het vrijheidsbeeld in New York. Michael Jordan gebruikte dunk als eerbetoon aan Dr. J. in verschillende dunkcontests. En altijd op het moment suprème.

 

De dunkcontests en met name de finales waarin beide heren deelnamen zijn legendarisch gebleken. Wilkins won er meer en verloor eens op discutabele wijze in de speelstad van Jordan: Chicago. Maar goed, medelijden met Jordan, met 6 NBA-kampioenschapsringen aan de vingers, is niet nodig. Wilkins en Jordan lieten samen een ongelofelijke variëteit aan creatieve dunks achter voor het nageslacht. Dunks, die bekend staan onder namen als de Skim-The-Rim, de Kiss-The-Rim, de Tomahawk, de Windmill, de 360, de Backslam met Pump, de Free Throw Line, de Off The Backboard etc.

 

TobSport neemt u in de volgende video’s mee langs de meest creatieve dunks uit 25 jaar NBA Dunk Contests:

 

 

25 jaar NBA Slam Dunk Contest

 

 

1984-1988 NBA Slam Dunk Contest

 

De eerste serie moderne NBA Dunk Contests van 1984 tot en met 1988. De tijd van de miniscule shorts en Converse als schoen van de NBA, vlak voordat de sportschoenenoorlog uitbrak. Ook een tijdperk van een gigantische stijging van de populariteit (en inkomsten) van de NBA. De Dunk Contest was nieuw, het publiek viel er direct voor en spelers zagen het als een eer om mee te mogen doen.

 

En enkel meedoen was niet genoeg, de beste atleten staken veel tijd in het voorbereiden van de uiteindelijke wedstrijddunks. In die jaren nam een ongekend aantal markante namen deel: o.a. Jordan en Wilkins, Atlanta’s mini-dynamietstaaf Spud Webb (1m70, over hem later meer) en de ABA/NBA-legende Dr. J. (de man met wie eigenlijk alles begon). Kortom, een collectief van levende legenden staat garant voor memorabele momenten:

 

 

 

1994 NBA Slam Dunk Contest

 

Isiah (J.R.) Rider van de Minnesota Timberwolves verpulvert de competitie in deze editie, waaronder denderdunker van 2m08 Shawn Kemp en de explosieve ‘Pac-Man’ Robert Pack van 1m88. Kemp was een legendarische wedstrijddunker voor de Seattle SuperSonics, maar kon tijdens het All-Star-weekend nooit potten breken. Rider was het omgekeerde type speler. Een egoïstische speler, die nooit het volledige redement uit zijn talent haalde in de reguliere competitie en vaak in de clinch lag met het management van de teams waarvoor hij speelde.

 

Rider’s meest memorabele dunk: The East Bay (Oakland) Funk Dunk”, waarbij hij de bal door zijn benen haalt in de lucht, alvorens te dunken. Kobe Bryant deed deze dunk-door-de-benen in de retro-mode later nog eens dunnetjes over. Rider deed de dunk als eerste voor een groot publiek en verdient daarvoor erkenning:

 

 

 

1997 NBA Slam Dunk Contest

 

De spelersdraft van 1996 brengt de L.A. Lakers uiteindelijk een 17-jarige Kobe Bryant. De jonge speler had een reputatie opgebouwd al voor hij de NBA binnenkwam, direct vanuit de highschool-banken. Een reputatie van een speler met een enorme dosis talent. Manager Jerry West testte Kobe tegen L.A.-legends Larry Drew en Michael Cooper en daar walste de jongeling over heen. In de wedstrijden voor de All-Star-Game dat seizoen werd Bryant de jongste startende speler ooit in de NBA.

 

Kobe won de dunkcompetitie in zijn rookie-jaar en werd gekozen in het All Rookie Second Team bij de All-Star-selectie. Hij begon op de bank, speelde steeds meer en wist uiteindelijk een ruime vijftien punten per wedstrijd te scoren. Samen met Shaquille O’Neal en coach Phil Jackson hielp hij Los Angeles driemaal aan een NBA-titel rond de eeuwwisseling.

 

 

 

2000 NBA Slam Dunk Contest

 

Na de Dunk Contest twee jaar in de vriezer gedaan te hebben, werd de wedstrijd wederom in ere hersteld tijdens het All-Star-Weekend van 2000. Het zou een van de spannendste en hoogstaande edities ooit worden. Vince Carter en zijn neef Tracy McGrady binden de strijd aan met Steve Francis van Houston Rockets. Carter zou de overwinnaar worden met een Reverse- 360-Windmill, een Honey-Dip en een Between-The-Legs vanuit een Bounced Alley-Oop.

 

Na deze editie daalde het niveau van de Slam Dunk Contest opnieuw. De bekendere dunkers uit de reguliere competitie en zeker de betere spelers lieten het afweten als het gaat om het aantal deelnames. De honger was verdwenen. In het jaar van het millennium echter even niet:

 

 

 

2009 NBA Slam Dunk Contest

 

Het verhaal van de dunkwedstrijd van dit jaar begint bij de editie van 2006. Het jaar van wederom een opleving in de aandacht van het publiek voor de wedstrijd. Toen stonden mini-dunker Nate Robinson (1m75) van New York Knicks en Andre Iguodala (1m98) van Philadelphia 76’ers tegenover elkaar. Robinson won, onder andere door een dunk over legende Spud Webb. Hij had echter wel 17 pogingen nodig om een geldige dunk op het bord te laten zetten. Net zoals bij eerdere edities was er veel discussie over de cijfers van de jury. Iguodala voelde zich bestolen. Robinson mocht desondanks trots zijn.

 

Hij kreeg dunktraining van Spud Webb, die zelf Dominique Wilkins had weten te verslaan in een finale en werd de tweede man onder de 1m80 die het dunktoernooi won. In 2007 won Gerald Green van Boston Celtics, die onder andere over een assisterende Nate Robinson heendunkte. Hij nam het in de finale op tegen Dwight Howard, die een sticker op het backboard plakte alvorens te dunken en op een extra hoge basket dunkte.

 

In 2008 zou de lange man Dwight Howard (2m11) opnieuw opzien baren. Hij dunkte fotogeniek met supermanpak en –cape en won van Green in de finale. In 2009 bleven Nate Robinson en Dwight Howard samen over in de finale. Nate verkleedde zich in het groen als ‘Krypto-Nate’ en dunkte over de sportief participerende berg genaamd Howard heen:

 

 

 

Top 10 dunkers

 

Een arbitraire top 10, beter gezegd: een leuk overzicht in video, van dunkers in de NBA Slam Dunk Contest door de jaren heen. Met een top drie van achtereenvolgens Jordan, Carter en Wilkins. Met Dee Brown, Kenny Smith en Terence Stansbury als minder bekende deelnemers, maar daarom niet minder interessant:

 

 

 

 

Bronnen:

 

Wikipedia.org over NBA Slam Dunk Contest.

 

Foto’s:

 

Rich Clarkson, SI. Walter Iooss Jr., SI. Damian Stromeyer, SI. John McDonough, SI. Bob Rosato, SI. Bill Frakes, SI. Greg Nelson, SI. Poolphoto. Stephen Dunn, Getty Images.

 

 

  

 

 

 

 

 

Reageer op dit artikel in het forum

 

Meer van deze schrijver