LaMarcus Aldridge: onder de radar

Een hoeksteen voor de Portland Trailblazers

 

Door TobSport redactieteam, TobSport.nl

Gepost op: 04-02-2008.

 

“Zijn coach Nate McMillan, zelf een verdienstelijk speler bij de Seattle Supersonics, zegt over hem: “He's one of the few guys in this league that can actually dominate a game on both ends of the floor. Most NBA players are either an offensive player or a defensive player. LaMarcus can do both."

 

NBA-basketball krijgt in ons land weinig aandacht. Wedstrijden zitten verborgen achter betaaltelevisie of een NBA-leaguepass (via NBA.com). In de vorige eeuw zond SportNet NBA-wedstrijden uit via de kabel. Wedstrijden met Michael Jordan en zijn Bulls, de Lakers, Suns en Celtics trokken in Nederland relatief veel kijkers voor een sport die niet veel beoefend werd en niet meer veel beoefend wordt. Het programma ‘NBA Action’ gaf een spetterende samenvatting van de die week gespeelde wedstrijden en schetste achtergronden. Door het volgen van het programma kon je je gemakkelijk op de hoogte stellen van het wel en wee van de ‘NBA franchises’ en hun spelers. De uitzendingen zorgden ook voor een opleving in het club-basketball in Nederland. De sport trok meer leden. Spelers als Lenzie Howell konden worden aangetrokken om in Nederand te spelen. Rik Smits kreeg om de zoveel tijd zijn vijf minuten aandacht bij de N.O.S. en op dit moment plaatsen krantjes als Spits af en toe nog eens een fotootje van landgenoten Elson en Gadzuric met een bijschrijft over hun avonturen in de NBA. De heren kunnen dit seizoen weinig indrukwekkende cijfers laten zien. Ze spelen amper. Ik durf de stelling wel te lanceren dat het Nederlands club-basketball nooit meer zoveel leden zal tellen als in de tijd dat ‘his royal airness #23’ zijn Air-Jordans droeg op de NBA-velden.

 

De huidige stand van zaken in de NBA is als volgt:

 

De Phoenix Suns her-introduceerden enkele jaren geleden een spelstijl die min of meer te beschrijven valt met de term ‘run and gun’. Dit betekent dat de Suns onder leiding van de watervlugge Steve Nash de vier andere spelers op het veld laat rennen op weg naar snelle en zo eenvoudig mogelijke scores. De zone-verdediging deed zijn entree in de NBA, terwijl spelers daarvoor in de verdediging pal bij hun man moesten blijven staan. Nu is het driepunts-schot erg belangrijk geworden net als in Europa, waar teams leven bij hun zones. Door een algemeen gebrek aan lange mannen (2m10-plus) met echte basketball-skills, zoals een goede dribble, een goed schot, een goede pass, zweren de meeste teams bij hun ‘wingspelers’. De schutters, die de tegenstander bombarderen van afstand en de ‘slashers’, die zich met snelle wendingen, dribbles en sprongkracht een weg naar de basket banen om van dichtbij te scoren. Beide typen worden meestal aangespeeld op de flanken door de spelverdeler. Het liefst in beweging. De schutter zorgt dat de zone-verdediging flink moet uitrekken waardoor er gaten ontstaan voor andere spelers en het liefst de lange mannen onder het bord. De ‘slasher’ trekt verdedigers naar zich toe op zijn weg naar de basket. Hij probeert zelf te scoren of vindt zijn power-forward of center onder het bord of op de kop van de ‘bucket’ voor een snelle score.

 

Op dit moment beheersen de flankspelers de NBA.

 

Toch won Tim Duncan met zijn Spurs de laatste jaren een groot deel van de NBA titels, als lange en in klassiek basketball onderwezen speler. Hij begint echter wel zijn NBA-jaren te voelen. De Chinese gigant Yao Ming is ook zo’n klassieke center, maar heeft een team zonder chemie. Dwight Howard en de Orlando Magic zijn een veelbelovend team, maar de atletische en grote Howard moet het finesse-spel nog leren. Rasheed Wallace leidde als lange en veelzijdige speler samen met spelverdeler Bilups de Pistons naar een titel. Alle andere topteams zijn hoofdzakelijk gevaarlijk door hun flankspelers, in basketball de posities ‘shooting guard’ en ‘small forward’. Snelle, wendbare spelers van gemiddelde lengte (zo’n 2m tot 2m05) maken de dienst uit. De grootste talenten die nu spelen heten LeBron James en Kobe Bryant. LeBron begeleide zijn Cavaliers vorig jaar vanuit het niets naar de finale van de NBA-playoffs. Kobe Bryant won al een reeks titels samen met Shaquille O’Neal, wiens overblijfselen zich af en toe bijeenrapen voor een wedstrijdje met Miami en Dwayne Wade. Kobe Bryant gedroeg zich als een klein kind toen hij voorafgaande aan het seizoen opteerde voor een onmogelijke ‘trade’ naar waar-wist-ie-zelf-ook-niet. Hij was ontevreden met de hulp die de Lakers voor hem op het veld wisten te zetten.

 

Toen hij ontdekte dat de door hem beschimpte jonge teamgenoot Andrew Bynum in sneltreinvaart aan het uitgroeien was tot een waar beest rond het bord. De grootste kanshebbers op de titel van dit jaar zijn echter andere teams. De Spurs met Duncan kunnen nog steeds elk jaar winnen. De Detroit Pistons, die net als de Utah Jazz en New Orleans Hornets met een sterke spelverdeler en power-speler dichtbij het bord spelen, kunnen van elk team winnen dit jaar. De Dallas Mavericks, Golden State Warriors en Phoenix Suns zijn dé vertegenwoordigers van het snelle spel met de flankspelers. Ze kunnen ook van elk team winnen. In het Oosten zijn naast de Pistons alleen de Celtics echt gevaarlijk. Ze combineren de supersterren Ray Allen, Paul Pierce en Kevin Garnett met een paar hardwerkende rolspelers. Er zijn talentvolle teams in het Oosten, zoals Washington, Orlando en Cleveland, maar deze teams moeten toch als prooi gezien worden aan het eind van het seizoen voor de topteams uit het Westen.

 

Er spelen meer topteams in het Westen.

 

Een ervan diende zich pas dit jaar aan als kanshebber op het deelnemen aan de playoffs. Dat team heet Portland Trailblazers. Een team, dat na successen in de jaren tachtig en negentig onder aanvoering van onder andere Clyde Drexler, Terry Porter, Cliff Robinson, Scottie Pippen en Arvydas Sabonis (tot een jaar geleden) al bijna een decennium behoorlijk in het slob zat. Het seizoen 2005-2006 eindigde bijvoorbeeld met een winst/verlies-ratio van 21-61. De spelers van de ‘Jailblazers’ waren bekender om hun criminele acties buiten het veld, dan om hun prestaties daarbinnen. Voorafgaande aan het seizoen 2006-2007 kreeg Portland de zesde selectie in de ‘draftBrandon Roy en LaMarcus Aldridge, die was gekozen met de tweede plek. Minnesota en Chicago hadden de spelers gekozen, maar direct gewisseld met de selecties van de Blazers.

 

Het zou het keren van het tij betekenen voor de Trailblazers. Brandon Roy werd ‘rookie’ van het jaar in dat eerste seizoen en LaMarcus Aldridge zette in de laatste maand cijfers neer van 14 punten en 8 rebounds per spel. De aanval van Portland bestond ondanks de aanwezigheid van de talentvolle ‘rookies’ vooral uit Zach Randolph, Zach Randolph en dan Zach Randolph. En daarna nog meer Zach Randolph. De zware power-forward was een zwart gat op het veld. Als je hem de bal gaf, zag je hem niet meer terug. Wel een speler, die het kon maken zo te handelen. Hij zette goede cijfers neer en was de gevaarlijkste man van de Blazers. Maar Randolph was ook een overblijfsel van het ‘Jailblazers’-team. Een negatieve invloed op de jonge spelers in de kleedkamer werd gevreesd op de lange termijn. De ‘rookiesBrandon Roy, LaMarcus Aldridge en de Blazers speelden uiteindelijk geen playoffs het vorige seizoen. De spelers-draft’ voorafgaande aan dit seizoen (2007-2008) leverde een eerste plek op. Twee topspelers dienden zich aan vanuit het Amerikaanse universiteitsbasketball. Kevin Durant, een lange, slanke flankspeler die veel scoorde en Greg Oden, een atletische, lange center die vooral bekend staat om zijn verdedigen. Portland koos als eerste en koos Greg Oden. Die prompt daarop door zijn knie zou gaan en het hele seizoen uitgeschakeld is. Bovendien haalde de enigmatische Isiah Thomas (zie het artikel “Fire Isiah”) topscorer en -rebounder Randolph naar New York.

 

Zouden de Blazers met de Oden-teleurstelling dit jaar wel een behoorlijk aantal wedstrijden winnen?

 

Het antwoord luidde “Ja”. Brandon Roy speelt vanaf de flank en brengt soms de bal op als spelverdeler. Hij initieert de aanval, geeft passes en laat teamgenoten scoren. Bovendien is hij sterk en een goede verdediger. De speler, die veel van de basket af opereert, pakt veel rebounds. De Blazers hebben een paar goede spelverdelers. Steve Blake is een traditionele assisterende point-guard en Jarret Jack verdedigt en schiet goed. Op de flanken spelen schutter Martell Webster en energie-‘boost’ Travis Outlaw, een atleet die rebounds pakt en verdedigt. Joel Prybizilla is een standaard-blanke-center, die lang is maar slecht beweegt. Het traditionele midden-afstandsschotje ontbreekt, het vermogen om schoten te blokken en zo de basket te beschermen is er. Hij valt in voor Greg Oden tot die zijn ‘college legacy’ kan doorzetten in de NBA. Met deze spelers zijn bijna alle posities voor de komende jaren goed bezet. Blijft over de positie van power-forward. Een power-forward speelt deels met zijn rug naar de basket om zich door brute kracht, met behendigheid of met balfakes een goed schot te verkrijgen of een bal te dunken. Wanneer hij ‘face up’ de basket tegemoet treedt, is hij afhankelijk van een snelle eerste stap, een slim passende spelverdeler, het bezitten van een goede dribble of een betrouwbaar ‘outside’-schot. Dat is de scorende kant van het spel. In de verdediging moet hij zijn fysieke en zware collega’s van repliek kunnen dienen onder het bord. Hij moet rebounds pakken zodat tegenstanders niet gemakkelijk onder het bord kunnen scoren. Hij moet ook af en toe een schot van een tegenstander kunnen blokken en in de tribunes kunnen slaan, al is het alleen maar om de volgende speler bij voorbaat angst in te boezemen. Een speler bij wie al de kwaliteiten die belangrijk zijn voor een NBA-powerforward in meer of mindere mate aanwezig zijn is LaMarcus Aldridge. De power-forward van de Blazers opereert behoorlijk onder de algemene NBA-radar. Aldridge is in zijn derde seizoen nu al een top-tien power-forward in de NBA.

 

De 2m11-lange Texaan met de bijnaam ‘L-Train’ werd geboren in 1985.

 

2 meter 11 centimeter komt overeen met 6 voet 11 inches. De lengte van arm tot arm bij Aldridge is echter gelijk aan dat van een man van 7 voet 5 inches, grofweg een man van 2m20. Dit is een groot voordeel in het basketball. Na bijna twee jaar universiteitsbasketball bij Texas dient hij zich al aan voor de NBA-spelers-‘draft’ van 2006. Hij wordt als tweede gekozen door de Chicago Bulls, maar direct geruild met de selectie in de ‘draft’ van Portland: Tyrus Thomas. Een beetje zuur voor de Bulls, die getalenteerd en al, nu al jaren zoeken naar een speler die met de rug naar de basket kan spelen. De vele schutters in het team zoeken naar zo’n anker onder het bord, die verdedigers bij ze weg houdt. Tyrus Thomas bleek een atletische dunker, die juist niet met zijn rug naar het bord kan spelen. Hij moet in beweging een pass krijgen om dan letterlijk over verdedigers heen te springen. Hij kent tot nu toe slechts gemiddeld succes bij de Bulls. Aldridge daarentegen

 

LaMarcus Nurae Aldridge bleek voor Portland het anker onder het bord te zijn, waar Chicago nog steeds zo obsessief naar op zoek is. In de eerste 14 wedstrijden van zijn eerste seizoen scoort LaMarcus 8.4 punten tegen een schotpercentage van 54. Het percentage is erg goed, zijnscoring’ moest nog gaan verbeteren. Zijn coach Nate McMillan bracht Aldridge geleidelijk en leert hem persoonlijk de details van het spel. Nadat Przybilla als center geblesseerd raakte nam Aldridge diens positie over. De centerpositie in het basketball is nog meer gefocust op het verdedigen van de eigen basket. Centers scoren over het algemeen met schotjes van dichtbij en maken zich vrij met korte moves naar de basket en balfakes. De langste en zwaarste spelers in de NBA spelen op deze positie, direct onder het bord of in het hart van het team. Aan het einde van zijn eerste seizoen, rond Maart heeft Aldridge zich vanuit de voor hem min of meer vreemde positie verbeterd met cijfers van 14.7 punten en 8 rebounds per spel. Zijn gemiddelde over het eerste jaar was uiteindelijk 9 punten en 5 rebounds per spel. Een ideaal voor power-types (centers en power-forwards) in de NBA is het behalen van gemiddelden als 20 punten en 10 rebounds per spel. De zogenaamde ’20-10 club’. Een club met tegenwoordig een select groepje spelers.

 

LaMarcus is goed op weg.

 

De hoogste aantallen in wedstrijden tot nu toe, over zijn anderhalve seizoen: 36 punten, 17 rebounds en 5 bloks in afzonderlijke wedstrijden. Op het moment van schrijven scoort hij 17.2 punten per spel en pakt hij 7.4 rebounds. Hij leidt de Blazers in rebounds en geblokte schoten. Precies dat wat van hem verwacht wordt nu de entree van Oden in de NBA nog een jaartje op zich laat wachten. De Blazers baarden dit seizoen al opzien door onverwacht een flink aantal wedstrijden achter elkaar te winnen. Op dit moment wonnen ze bijvoorbeeld al 18 van de 22 thuiswedstrijden en moeten ze alleen Utah voorlaten in hun divisie. Ze dingen met Denver naar het achtste en laatste playoffs-startbewijs. Op de helft van het seizoen wordt het NBA All-Stargala gehouden. Een wedstrijd tussen de beste 24 spelers uit de NBA. LaMarcus zit op dit moment bij de tien spelers uit het Westen met de meeste stemmen. Het All-Star-team bestaat uit 12 spelers voor de ‘Western conference’ en twaalf voor het Oosten. Ian Thomsen van Sports Illustrated geeft vijf redenen waarom LaMarcus vanaf 2010 een vaste waarde zou moeten zijn in het All-Star-team:

 

·          Zijn spel lijkt op dat van Rasheed Wallace. De power-forward die de Pistons aan een titel hielp kan goed schieten van buiten, goed verdedigen en heeft een goed ‘turn-around’-schot bij de basket.

·          Hij is een harde werker. Toen hij hoorde dat Randolph op weg was naar New York en wegviel in de pikorde bezocht hij diezelfde nacht nog een gymzaal om aan zijn schot te werken.

·          Snelheid. Shooting-guard James Jones van de Blazers baalt ervan dat de 2m11 lange Aldridge altijd de snelste is op de training bij sprints.

·          De relatie met coach McMillan. De coach traint Roy en Aldridge persoonlijk en weet ze zijn defensieve stijl van basketball met een goede offensieve techniek te verkopen en aan te leren.

·          Het Twin-Tower effect. “Well try to be like Tim Duncan and David Robinson” vergeleek Aldridge zijn strategie om net als deze heren titels te behalen door een goede samenwerking met Greg Oden.

 

Naast de terugkeer van Greg Oden heeft Portland in 2009 ook voldoende ruimte onder de ‘salary-cap’ om nog een speler van naam aan te trekken. LaMarcus Aldridge krijgt voldoende gelegenheid om de spil te worden van een van de ‘hot’-ste en meest succesvolle NBA-teams van deze tijd. Hij is onzelfzuchtig en veelzijdig. Net als Rasheed Wallace in Detroit hoeft hij niet altijd in elke statische categorie hoge ogen te gooien. Zijn spel richt zich deels op details die inspelen op de cohesie van het team en de zwakte van de tegenstander. Zoals bijvoorbeeld bij het zetten van een goed ‘screen’, het te hulp schieten in de verdediging en op belangrijke momenten in het spel tegen een hoog percentage kunnen scoren. Aldridge is een rustige prof, die piano speelt, van Ray Charles houdt en in 4 jaar tijd 18,8 miljoen dollar vangt. Als hij niet speelt of traint zet hij een groot deel van de dag zijn telefoon uit en slaapt hij. Lekker saai en degelijk. Het perfecte leven voor een prof. Hij gaat snel vooruit. Vorig jaar eindigde hij met zesmaal een optreden met dubbele cijfers in rebounds en punten. Datzelfde lukt hem op de helft van dit seizoen al acht keer. Zijn coach Nate McMillan, zelf een verdienstelijk speler bij de Seattle Supersonics, zegt over hem: “He's one of the few guys in this league that can actually dominate a game on both ends of the floor. Most NBA players are either an offensive player or a defensive player. LaMarcus can do both." Als volgend seizoen Greg Oden zijn debuut maakt vanaf de center-positie en nog wat talent wordt aangetrokken is Portland echt gevaarlijk.

 

 

Bronnen:

 

Wikipedia.org: LaMarcus Aldridge, Brandon Roy.

SportsIllustrated.com: Ian Thomsen – “5 Reasons LaMarcus Aldridge will be an All-Star by 2010”.

NBA.com/trailblazers/: Portland Trailblazers Home Page .

USAToday.com: Oscar Dixon – “The Book on LaMarcus Aldridge”.

Ltrain12.com: LaMarcus Aldridge offical website.

-You Tube Aldridge: http://www.youtube.com/watch?v=DMsJPK1qgoE -

 

 

Foto’s:

 

New York Times/Daily News

 

Reageer op dit artikel in het forum

 

Meer van deze schrijver