|
|
Celtics verslaan Lakers Boston
pakt de NBA-titel 2008 Door GERSON HEIDINGA, TobSport.nl Gepost op: 20-06-2008. Lakers vs. Celtics: de match-up
waar de NBA en de wereld van droomden De twee legendarische opponenten uit het verleden troffen
elkaar weer eens in de NBA-finals,
voor de 11e keer, na een pauze van 21 jaar. Ongeveer net zolang
als wij Nederlanders wachten op een titel van ons nationale voetbalelftal.
Dit verhaal begint echter al vier jaar eerder, namelijk in 2004. Guard Ray
Allen van Boston deed vier jaar geleden namelijk een paar opmerkelijke
uitspraken over de meest markante man bij de tegenstander: Kobe Bryant.
Bryant won met Shaquille O’Neal titels voor de Los Angeles Lakers.
Uiteindelijk wilde hij het team voor zichzelf, waarna Shaq vertrok naar Miami
om daar een kampioenschap te behalen. Niet verstandig van Bryant, vond Allen.
Hij voorspelde toen al dat Bryant zou gaan zeuren bij het management om een
wissel naar een ander team of versterkingen bij de Lakers (terwijl hij zelf
een hoeksteen van het succes in L.A. wegjaagt). Voorafgaande aan dit seizoen barstte inderdaad de bom.
Bryant beledigde jong talent Bynum op de radio en wilde riskante,
geblesseerde ex-sterren binnenhalen of zelf vertrekken. Door zijn hoge
contractwaarde zou elk team dat hem op zou nemen tegelijkertijd al het eigen
talent terug moeten sturen richting L.A. Ook niet zo’n
goede optie dus. Bryant bood zijn excuses aan Bynum aan, toonde zich een
teamspeler en liet anderen beter spelen. Een opvallende verbetering. Als klap
op de vuurpijl kregen de Lakers een prachtig cadeau van de Memphis Grizzlies:
Spaans international Pau Gasol voor een paar opgewarmde lijken en een
fanpakket. Memphis wilde van dure contracten af, omdat het team mogelijk
verkocht wordt. De Lakers waren gelukkig genoeg hem te mogen overnemen. Toch
relatief onverwacht (weinig ervaring als team, maar goed spel) haalden ze de
finale. En Bryant is de opmerkingen van Allen nog niet vergeten. Deels omdat hij weet dat Allen gelijk had/heeft. Hij wil
inderdaad laten zien dat hij beter is ZONDER Shaq. Kennismaking met de
teams Mede door het EK zullen weinig Nederlanders het verloop
van deze playoff-race hebben
meegekregen. De serie wedstrijden tussen de Lakers en Celtics verliepen de
eerste drie wedstrijden min of meer zoals verwacht kan worden in dit playoff-format.
Beide teams wonnen hun thuiswedstrijden. Toch hadden de Los Angeles Lakers
beduidend meer moeite gehad om aan te haken in Boston en hun eerste
thuiswedstrijd naar hun hand te zetten. De Celtics wonnen hun de eerste twee
thuiswedstrijden vrij gemakkelijk in de nieuwe Boston Garden. Hun overwicht
in gewicht, kracht en NBA-ervaring gaf de doorslag. De Lakers deden wat ze
moesten doen in het Staples Center, in L.A. Piepjonge spelverdeler Rajon Rondo speelde als een
volwassen en ervaren kerel (ondanks het feit dat hij en vele teamgenoten
nooit eerder in een Finals-serie
uitkwamen). Ray Allen leek oud in voorgaande rondes, maar vond zijn jumper terug en kreeg een beter
passende rol in de aanval tegen L.A. Garnett bleef zijn status als beste
rebounder van het veld waar maken. Paul Pierce werd in de play-offs de speler
die de bal kreeg als er gescoord moest worden aan het einde van de wedstrijd.
De zogenaamde go-to-guy van de
Celtics moest het scorekanon Kobe Bryant in toom houden en dan ook zelf nog
eens scorend druk zetten op de verdediging van de Lakers. En dat voor een
speler die opgroeide middenin een moeilijke wijk in L.A., terwijl hij net als
iedereen om hem heen de Celtics haatte. Nu speelt hij al heel zijn carrière
voor ze. Maar nog nooit had hij zoveel hulp. De Celtics trokken
dit seizoen Garnett, Allen, P.J. Brown en James Posey aan en allen voldoen
aan de vooraf geschapen verwachtingen. De overwegend blanke doordouwer-geschiedenis van de
Celtics spreekt naast Pierce maar weinig zwarte Amerikanen aan. Bill Russell
is samen met Larry Bird de meest markante Celtic (naast nog een heel leger
aan Hall-of-Fame-Celtics). De
lange, zwarte center, die o.a. het shotblock
tot kunst verhief zette een standaard neer als het gaat om verdediging in
basketball. Geen show-dunker dus. De illustere Larry Bird, de andere grote
naam uit het verleden staat ook bekend om zijn goede beheersing van de fundamentals van het spel. Deze
über-witte tovenaar, uit Hoosier-country:
het conservatieve en ‘provinciale’ Indiana, is de meest bekende Celtic. De
meest invloedrijke Celtic aller tijden is zonder twijfel de legendarische
coach en latere general-manager
Arnold ‘Red’ Auerbach. Hij overleed in 2006. Auerbach wist met de Celtics 9
titels te behalen. De huidige coach van de Lakers, Phil Jackson heeft er ook
9 gewonnen. Bij winst in de finale van dit jaar zou Phil dus uitlopen op Red.
Phil’s Lakers zijn de tegenpool van het team uit
Boston. Ze spelen vooral op de aanval, in een passing-game, waarbij iedereen tot scoren komt (alleen Kobe
‘iets’ meer dan de rest). Precies het spel waarmee de Lakers van oudsher
geassocieerd worden (Kareem Abdul-Jabbar, Magic Johnson, Elgin Baylor,
Shaquille O’Neal). Dit in tegenstelling tot het verdedigende spel van de
Celtics, met een duidelijke concentratie op scores door de ‘Big Three’
(Pierce, Garnett en Allen). De NBA-finals 2008:
wedstrijden 1 tot en met 3, memorabele momenten: In wedstrijd 1 zakt Pierce door zijn knie en verlaat het
veld met een gelijke stand op het bord in het belangrijke derde kwart. Als
een ware Rocky Balboa doet hij een moment van Larry Bird herleven, door op
dezelfde wijze in het heetst van de strijd terug te keren. Onder begeleiding
van een hels kabaal en staande ovaties vanaf de tribune betreedt hij het
veld. In de volgende aanvallen heeft hij fysiek moeite aan te haken. Hij
zoekt daarom de driepuntlijn op aan de rechterkant van het veld, ver weg van
de basket. Zijn teamgenoten weten de bal te stelen en in plaats van zo snel
mogelijk het bord op te zoeken voor een snelle score, vinden ze Pierce voor
drie punten. En niet 1 keer. Pierce besliste Game 1. In wedstrijd 2 dartelde
hij weer gemakkelijk ogend over het veld en kreeg hulp van de onbekende Leon
Powe in de aanval (6 op 7 schot in Game 2 in 14 minuten speeltijd). Pierce
droeg Boston als go-to-guy in
scores in de eerste twee wedstrijden. In wedstrijd 3 in L.A. viel hij stil. Allen
scoorde nog wel en Garnett deed zijn werk onder de borden. Kobe Bryant was elke wedstrijd topscorer voor de Lakers en
stelde een voorbeeld door zijn defensieve werk. Dit voorbeeld werd echter
niet onvoorwaardelijk gevolgd door zijn teamgenoten. Vaak omdat ze (nog) niet
beter kunnen. Omdat ze nog geen heel seizoen in deze samenstelling hebben
kunnen spelen. Grootste verzachtende omstandigheid: de Lakers hadden een
groot deel van het reguliere seizoen de beschikking over de jonge Andrew
Bynum, de center van 7 voet 1, die een beest is onder het bord. Bynum raakte
geblesseerd en wordt gemist in de verdediging, om zijn shot-blocks en rebounds. Maar ook als massieve eikenhouten gigant
in het midden van het veld, als angstgegner.
Bij Boston speelt daar Kendrick Perkins, die op onopvallende wijze nuttig
werk verricht. Maar dat is geen vergelijking met Bynum, die normaal gezien 20
punten en 10 rebounds kan laten aantekenen. Met name
de intimiderende factor in het midden werd in de Finals gemist. Toch wisten de Lakers hun eerste thuiswedstrijd
(Game 3) te winnen. Met name door de ontbrekende
scores van Paul Pierce en de 36 punten van Bryant. Wedstrijd 4 @ Staples Center, Los
Angeles (California) In wedstrijd 4 deed het ontbreken van Andrew Bynum zich
het meest voelen. De Lakers moesten deze wedstrijd
winnen om de stand in de series op 2-2 te brengen. De Lakers pakten een mooie voorsprong in de eerste helft van 24
punten, door schoten van afstand door de guards
en door scores van Gasol en vooral Lamar Odom. Deze laatste scoorde uit zijn
eerste zes schoten. Hij scoorde van afstand, met lay-ups uit drives naar
de basket en dunkte een keer onwaarschijnlijk hard uit een slimme pass van
Gasol. Gasol zelf werd ook goed gevoed met assists voor simpele scores rond het bord. In het derde kwart van de wedstrijd zorgde Boston voor een
21 tegen 3 tussenspurt. Deze spurt werd mogelijk gemaakt door een
bloedzuigende verdediging en scores van het hele team. Van Posey zijn
driepunters, tot Ray Allen en Paul Pierce’s drives naar de basket, Garnett en Perkins met korte (hoek)schoten
en zelfs de oude P.J. Brown scoorde met post-ups
en een denderende dunk. De meeste van deze Celtics scoorden vanuit een
positie waar normaliter de ontbrekende Bynum ze zou hebben staan op te
wachten. Bryant en Pierce wisten het elkaar moeilijk te maken om de basket te
bereiken en een goede positie voor een score in te nemen. Maar was Pierce
voorbij Bryant, dan werd hem –net als Allen- geen strobreed meer in de
weggelegd. Waar bleven Gasol en Odom met de nodige shotblocks? Boston pakte zo een kleine voorsprong van drie punten
in de laatste minuten. De Lakers konden ze niet voldoende van het bord
weghouden. Allen kreeg ruimbaan naar de basket na een simpele cross-over. Pierce en Posey schoten
nog eens raak. De dreiging van Bryant alleen in deze fase bleek niet
voldoende voor een tweede thuisoverwinning. Boston ging aan kop met 3 tegen 1 gewonnen wedstrijden. Ze waren nog maar één overwinning
verwijderd van de titel. Wedstrijd 5 @ Staples Center, Los
Angeles (California) De Lakers namen in deze do-or-die-wedstrijd opnieuw een grote voorsprong (19 punten). Net
zoals in de vorige wedstrijd wisten de Celtics deze toch weer als sneeuw voor
de zon te laten verdwijnen.
Pierce scoorde in totaal 38 punten in de wedstrijd. Bryant stelde daar 25
punten tegenover, met een beslissende dunk in de laatste minuut. De sterke
wedstrijd van Pierce was niet voldoende om te winnen. De meer dan nuttige
Celtics-center Kendrick Perkins kon
deze wedstrijd niet spelen door een schouderblessure. Perkins speelt
onopvallend, maar door zijn absentie werd duidelijk hoe belangrijk hij is.
Gasol en Odom wisten in deze wedstrijd eenvoudig de controle te nemen over de
borden. Ze pakten rebounds in de verdediging en scoorden inside, dicht bij het bord, in de aanval. Celtics-starters Rondo en Powe mochten al snel
de bank opzoeken. Coach Doc Rivers moest iets nieuws verzinnen, maar
vervangers Posey en Brown brachten te weinig aanvalskracht om te kunnen
winnen. Heel even dacht niemand meer aan Bynum. Odom en Gasol waren even het
te-lief-labeltje kwijt. De Lakers kwamen terug tot
3-2 in de Finals. Het hele circus verplaatste zich weer richting Boston voor
de beslissende wedstrijd(en). Wisten de Lakers wederom te winnen, dan kwam
voor beide teams alle druk te liggen op een allesbeslissende ‘game seven’. Wedstrijd 6 @ Boston
Garden, Boston (Massachusetts) Eén van de legendarische wedstrijden in de
finals-ontmoetingen tussen Lakers en Celtics heeft de naam ‘The Boston Massacre’
(zie: 1770) meegekregen: De Celtics slachtten de Lakers toendertijd af in
eigen huis, op het best denkbare moment, met 148-114 op Memorial Day in ‘85. Kobe Bryant moest niets van een mogelijke
slachting weten. Hij gaat van start met 4 op 5 schoten die doel treffen. Maar
hij rekende even buiten de ‘Celtic
pride’, en de ongekende toewijding en inzet, die ermee gepaard gaan.
Nooit opgeven. Voor Red, en tegen Phil. Na zijn goede start vormde zich rond Bryant bij
elke stap die hij zette een blinde muur van Celtic-spelers. Bryant’s volgende
7 schoten troffen geen doel meer. De rest van zijn team doet scorend niet
mee. Allen en Garnett weten 26 punten te scoren (Garnett pakt er nog eens 14
rebounds bij). Pierce scoort ondanks zijn knie 17 punten. Meest markante man
is spelverdeler Rajon Rondo, met 21 punten, 8 assists, 7 rebounds en 6
steals. Bij het begin van de tweede helft (kwart 3&4) staat Boston al 23
punten voor. In eigen huis. Red Auerbach keek vanuit de hemel mee en zag zijn
oude rivaal Phil Jackson op gelijke hoogte blijven. Allebei met 9
kampioenschappen. Boston won Game 6 met 39 punten verschil. Een
NBA-finals-record. Een nieuwe ‘Boston
Massacre’. Ze werden, onder leiding van coach Glen ‘Doc’ Rivers, voor de
17e maal NBA-kampioen en Pierce werd tot MVP gekroond. Special mention verdient ook
general-manager en voormalig speler Danny Ainge. Hij stelde het team samen.
De Celtics verdienen de titel, ze moesten een
recordaantal van 26 partijen spelen in het naseizeon om hem binnen te halen.
En dat na een regulier seizoen van 82 wedstrijden. Die 108 partijen kunnen de
Celtics volgend seizoen misschien nog lelijk opbreken. Veel mogelijkheden om
versterkingen aan te trekken zijn er niet. En dit jaar had men al te kampen
met een smalle selectie aan spelers. De Lakers zullen
ondertussen al maar sterker worden… Maarreuh: 108 wedstrijden van Oktober tot Mei, wie heeft het nog over de problematische
extra belasting van spelers door de Eredivisie-playoffs? Kom maar, kom maar, kom maar… Nog even een veer in
eigen kont: TobSport
wist een van beide finalisten goed te voorspellen. De ontbrekende finalist
verloor van de andere finalist in de laatste voorronde. Uitslagen NBA Finals 2008 1: Boston 88 Los Angeles 98 2: Boston 108 Los Angeles 102 3: Los
Angeles 87 Boston 81 4: Los Angeles 91 Boston 97 5: Los
Angeles 103 Boston 98 6: Boston 131 Los Angeles 92 Bron: Foto’s: Lakers-Celtics history. Sports Illustrated: ’59 finals: Bill Russell. ’63 finals: Bob Cousy. ’68 finals: Jerry West vs. Bill Russell, Havlicek ’84 finals: Bird vs. Magic ’85 finals: Kareem vs. Parish ’87 finals: Magic Johnson/ Dennis Johnson 2008: Derek Fisher drives to the basket. Lisa Blumenfeld/
Getty Images. Coaches: Phil Jackson en Doc Rivers. Jed Jacobsohn/
Getty Images. Kevin Garnett en Pau Gasol. Stephen Dunn/
Getty Images. Kobe Bryant tegen Paul Pierce en James Posey. Pierce en Garnett (en op de achtergrond Allen).
Reageer op dit artikel in het forum |
 |
