Dit seizoen in de NBA

Wie gaan er vlammen in de play-offs?

 

Door TobSport redactieteam, TobSport.nl

Gepost op: 12-11-2008.

 

“In Amerika werd hetshow-basketball’ gepropagandeerd, met een nadruk op individuele supersterren, die in isolatiesituaties de meest spectaculaire acties lieten zien. In Europa overheerste het teamspel en de bewegingen uit het boekje: waarom risico nemen met een dunk, als een simpele ‘lay-up’ kan volstaan ?

 

De USA blijven het ware basketball-walhalla

 

Deze zomer pakte ‘USA Basketball’ zijn kroon terug als mondiale heerser. De kroon, die men verloor in Athene met een middelmatige en disfunctionele groep basketball-spelers. Op de Olympische Spelen in Beijing maakten zo ongeveer de beste Amerikaanse basketballers van het moment korte metten met alle tegenstanders. Toch moeten de Amerikanen nog steeds met respect spreken over de geboden tegenstand door de rest van de wereld. Respect, dat pas sinds een jaar of tien echt fundament heeft gelegd in het hoofd van de gemiddelde Amerikaanse basketball-fan. Die Amerikaan werd heropgevoed door onder andere Drazen Petrovic en Toni Kukoc uit Joegoslavië in het beheersen van ‘fundamentals’, de meest fundamentele speltechnieken van het basketball. Die basistechnieken bestaan in grote lijnen uit teamspel en individuele bewegingen en acties. In Amerika werd hetshow-basketball’ gepropagandeerd, met een nadruk op de individuele supersterren, die in isolatiesituaties de meest spectaculaire acties lieten zien. In Europa overheerste het teamspel en de bewegingen uit het boekje: waarom risico nemen met een dunk, als een simpele lay-up volstaat. Of een drie-puntsschot van grote afstand. Ja, vooral die drie-punter, daar houden we hier van!

 

Hoe Europa de NBA veranderde …

 

Toen de beste Europese spelers goed genoeg waren geworden voor de NBA, veranderden ze de league langzaam maar zeker. Lange mannen als Vlade Divac en Rik Smits (en later Dirk Nowitzki en Pau Gasol) lieten zien dat een man onder het bord ook weer effectief van afstand zou kunnen schieten. Ze luidden een terugkeer in van de center, die meer op finesse dan op kracht speelt. In de NBA spelen op dit moment nog maar twee teams met een dominante center, die zijn werk op kracht uitvoert. Deze teams zijn de Suns met de dinosauriër Shaquille O’Neal en de Orlando Magic met Olympiër Dwight Howard. Alle andere teams maken weer gebruik van een schutter of passer op de center-positie of een undersized rebounder en verdediger.

 

Europese guards toonden het belang van de driepunter in het basketball aan. De passende, niet-zelfzuchtige spelverdeler keerde terug, nadat John Stockton als laatste der Mohikanen bijna het licht uit had moeten doen. Later bleken spelers van alle werelddelen goed genoeg te kunnen basketballen om iets toe te voegen aan de NBA. Allemaal namen ze hun ervaring mee. Het teamspel in de NBA werd weer meer benadrukt. De slaapverwekkende isolation-plays werden minder toegepast. Teams gingen weer rennen. Teams begonnen weer meer te scoren, als in de oude dagen van de NBA. Zelfs de zo gevreesde zone-verdediging bleek het scoregeweld niet af te kunnen stoppen. We schieten gewoon wat meer drie-punters met zijn allen! En ook de één-tegen-één-situaties (door de supersterren, voor de liefhebbers) bleven bestaan. Gelukkig maar. Want juist het spel van de supersterren maakt de NBA tot de NBA. In Europa is er maar weinig ruimte voor individuele atletische uitspattingen.

 

Dit seizoen in de NBA …

 

Het einde van vorig seizoen stond wederom in het teken van een revival van het pure basketball van weleer. Door een heerlijk onderonsje in de NBA-finale. Een oude rivalry werd in ere hersteld, want de Boston Celtics en Los Angeles Lakers troffen elkaar. De Lakers speelden in hun vertrouwde Hollywood-huisstijl: offensief, snel basketball met aanvallen over vele schijven. De Celtics legden als vanouds de nadruk op een goede teamverdediging en individuele hoogstandjes van scorers door goed teamspel. De Celtics wonnen en waren duidelijk de sterkere partij. Het NBA-seizoen 2008-2009 begon deze maand. Zouden de Celtics ook dit seizoen de sterkste zijn? Of krijgen de Lakers hun kans op revanche? In het off-season hielden de meeste NBA-clubs zich rustig. TobSport vraagt zich af met welke teams dit seizoen rekening gehouden moet worden en wie de smaakmakers worden onder de spelers. TobSport presenteert u twaalf teams, zes uit de Western Conference en zes uit de Eastern Conference van de NBA. Deze teams ziet u terug in de play-offs. Daar zullen ze hoge ogen gooien en de dienst uit gaan maken. U kunt uw huis dus alvast veilig gaan inzetten op deze teams.

 

NBA, Eastern Conference

 

Boston:

De Celtics veranderden maar weinig aan hun kampioensteam. Paul Pierce gaat door met scoren, de breekbare Ray Allen blijft raak schieten (maar is een risicogevalletje) en point-guard Rondo en center Perkins spelen hun rol steeds beter. Rondo bedient de scorers met de snelheid van het licht en moet verder open schoten maken en goed verdedigen. Zesde man James Posey, de belangrijkste verdediger van het team, na superster Kevin Garnett, vertrok. De Celtics laten op dit moment zien, dat een individuele uitspatting, bovenop het goede teamspel, genoeg is voor overwinningen. Tegen de tijd van de play-offs zal duidelijk worden of de belangrijke spelers nog overeind kunnen staan en of de bankspelers goed genoeg zijn. Voor dit seizoen geldt wederom: de enige die Boston stopt, is Boston zelf.

 

Detroit:

Scoringskanon Allen Iverson kwam de Pistons versterken in een ruil met de onbaatzuchtige spelverdeler Billups. Als scorer Richard Hamilton in een aanval kan opereren met Iverson heeft de rest van de NBA een probleem. Iverson speelt als een scorer op de spelverdelerspositie, terwijl Hamilton juist afhankelijk is van passes op het goede moment, als hij een seconde vrij is van zijn tegenstander. Meestal de momenten dat Iverson langs de zijlijn draaft of zich door een woud van reuzen vecht. Als beide heren samenwerken, is de defensieve kracht van de role-players van Detroit voldoende voor een titel. Tot nog toe scoren alle starters en lijkt de bank breed genoeg. Maar Iverson heeft zijn ritme nog niet weten te vinden. Werkt het niet, dan zijn er meer dan voldoende salarissen gedumpt, om in 2010 vanaf de eerste rij mee te kunnen bieden op de grootste prijs van allemaal: een contractvrije LeBron James.

 

Atlanta:

De Hawks hebben op moment van schrijven de beste start in 10 jaar. 5 gewonnen wedstrijden, no losses. Het bewijst natuurlijk nog niets, maar herinner dat de Hawks de Celtics meer angstzweet bezorgden in de vorige play-offs dan de L.A. Lakers met Kobe Bryant in de finale. Sterspeler Joe Johnson is voor de Hawks een niet-atletische versie van LeBron James. Beiden spelen goed vanuit de dribble en scoren makkelijk dertig punten in een wedstrijd. James dunkt zijn drives makkelijker af, Johnson schiet beter van afstand. Hij heeft de ervaren Mike Bibby als point-guard en ik-doe-het-allemaal-forward Josh Smith plus een aantal degelijke role-players. Niemand wil de Hawks als tegenstander in de play-offs.

 

Toronto:

Chris Bosh was de lange en ranke spring-in-het-veld op de Olympische Spelen en tevens een eenmanssloopbedrijf in de NBA. Hij krijgt hulp onder de borden van de breekbare Jermaine O’Neal. Een oud-MVP-kandidaat en sterspeler van de Pacers, de club waar Rik Smits floreerde. O’Neal is nog niet schrikbarend oud, maar hij was een van de eerste high-schoolers, die de NBA binnenkwamen (al op 18-jarige leeftijd). De man heeft dus al flink wat NBA-meters op zijn teller. Anthony Parker speelt als shooting-guard, scoort makkelijk en is een onderschatte speler. Dit seizoen is hij nog niet echt wakker en went hij nog aan zijn rol. Met Olympiër Jose Calderon heeft het team een kundige, Spaanse spelverdeler. De rest van de Raptors kunnen of goed van afstand schieten, of goed verdedigen. En dat is een probleem.

 

Cleveland:

Olympiër LeBron James is de nieuwe Michael Jordan, als je mensen als de-nieuwe-Michael-Jordan zou willen bestempelen. Hij kreeg een nieuwe hulp vanaf de guard-positie in huis, de slimme scorer Maurice ‘Mo’ Williams. Hij heeft nog enkele schutters aan zijn zijde (Delonte West, Wally Szczerbiak, Andre Pavlovic en DanielBoobie’ Gibson). Zoveel schutters zult u zeggen, waar is dat goed voor? Het zijn er zoveel, omdat ze niet altijd hun werk doen. Behalve ‘Boobie’ dan, want die is cool. De rest heeft nog niet echt weten te overtuigen door consistent te scoren van afstand. Dinosauriërs Ilgauskas en Wallace mogen onder de borden proberen de tijd te overtuigen nog niet definitief toe te slaan. Met hun personeelsbeleid van pleisters plakken spelen de Cavaliers met vuur. Al met al lijkt ‘King James’ in 2010 met lege handen Cleveland te gaan verlaten voor New Jersey/Brooklyn (vriend Jay-Z’s team), Detroit (pegels), Dallas (hip en weinig belasting-pegels), New York (pegels plus reclame-pegels) of Europa (meeste pegels voor een seizoen). Kom niet aanzetten met loyaliteit mensen. Pegels, daar draait het om.

 

Philadelphia:

De 76’ers namen Elton Brand als slimme bruiser onder het bord over van de L.A. Clippers. Ze matchen hem nu met de onbaatzuchtige spelverdeler Andre Miller en de A.I., die in Philly bleef, straaljager Andre Iguodala. Op de bank zitten een paar goede scorers vanaf de guard-positie en eigenlijk geen enkele NBA-scout weet goed in te schatten hoe goed dit team is en misschien wel kan worden. Op dit moment verliezen de 76’ers nog teveel wedstrijden. Brand heeft net als Iverson bij Detroit zijn ritme nog niet gevonden. Maar ook vorig seizoen begonnen ze beter te draaien al naar gelang het seizoen vorderde. Kunnen voor verrassingen zorgen in de play-offs. Ze hebben genoeg honger naar succes.

 

 

NBA, Western Conference

 

Los Angeles Lakers:

Kobe Bryant is wederom gehavend gestart aan het seizoen en moet nog steeds echt met zijn team leren spelen. Zijn team is echter wel versterkt. Met een fitte Andrew Bynum als center, die goed lijkt te kunnen spelen met finesse-speler en Olympiër Pau Gasol en een Lamar Odom, die zonder morren de bank versterkt. De Lakers gaan echt 12-man-diep, als het gaat om NBA-waardige basketballspelers. Een rematch in de finale met de Celtics zou wel eens een ander resultaat kunnen opleveren dan bij voorgaande editie. Phil Jackson is een meestercoach, die zich bedient van Zen-technieken en die de eenzijdige, egoïstische en soms ronduit onkundige schutter Vladimir Radmanovitch als zijn eigen ‘space-cadet’ in genade weer aanneemt en aan zijn borst drukt, nadat deze het presteerde ergens van zijn snowboard te vallen. Bij de Lakers zit het wel goed.

 

Houston:

Explosieve scorer/verdediger Ron Artest werd toegevoegd aan de Rockets. Laat zijn waarde al direct zien, maar blijft explosief. Qua temperament (vechten met tv-sets, fans en scheidsrechters) en inzet om een goede prof te kunnen zijn (“Beste teameigenaar, mag ik een half seizoen vrijaf om een rap-album op te nemen?”). Dat was het verleden. Nu heeft hij Tracy McGrady om zich heen (über-atletische scorer, maar breekbaar) en de Chinese gigant, die met souplesse speelt: de Olympiër Yao Ming. De rest van de Rockets bestaat uit capabele teamspelers, die kunnen en willen verdedigen. Het lot van de Rockets wordt met name bepaald door de fysieke gesteldheid van McGrady. Tot nu toe werd hij ernstig gehinderd door blessures.

 

New Orleans:

De spelverdeler van het heden en de toekomst, Chris Paul, heeft nog steeds power-spelers met up-side Tyson Chandler en David West om zich heen. De schoten van West en in mindere mate die van afstandschutter Peja Stojakovic waren afgelopen seizoen bijna voldoende geweest voor de jonge Chris Paul om een kans te krijgen de NBA-finale te bereiken. Bijna hadden ze de machtige San Antonio Spurs te pakken. Dit jaar heeft hij de ervaren en bewezen James Posey van de andere finalist Celtics om hem bij te staan. De Hornets zijn gevaarlijk en kunnen van ieder team winnen. Ze kunnen met elkaar scoren, maar zeker ook verdedigen. Maar o wee, het blessurespook…

 

Phoenix:

De Suns introduceerden vorig seizoen Shaquille O’Neal in de woestijn van Arizona. Hij doopte zichzelf gelijk maar om in ‘The Big Cactus’. En na zijn eerste wedstrijd had hij alweer een nieuwe ‘nickname’ geadopteerd. De sfeer verbetert ook gelijk met een Shaq in je team, want hij verzint voor het hele team namen. En de rest van de NBA. ‘The Truth’ van Paul Pierce? ‘The Big Fundamental’ voor Tim Duncan? Komt allemaal van Shaq. Hij moest alleen nog een keuze maken uit de vele namen die hij al had verzonnen voor zijn nieuwe maatje: Amare Stoudemire. Probleem: de pre-Big Cactus-Suns waren gebouwd om met jet-snelheid te spelen en 130 punten in een wedstrijd te scoren. Oplossing: stuur je coach naar New York om daar de rotzooi op te ruimen en spelers te laten rennen voor hun geld en ga zelf temporiseren en posteer de oude en zware Shaq onder het bord. ‘Stat’, ‘Sun Tzu’, ‘The Punisher’, ofwel Amare Stoudemire is een niet-af-te-stoppen-atleet, die nu door coach Terry Porter ook nog eens wordt geleerd te verdedigen. Van Steve Nash kun je dat niet meer vragen, maar de getructe ex-MVP kan als geen ander een aanval leiden. Zijn de rolspelers goed genoeg voor een lang verblijf in de play-offs (en houden de oudjes het vol)?

 

Portland:

De Blazers verloren Greg Oden in zijn rookie-jaar bijna direct aan een blessure. De nummer 1-selectie in de spelers-draft van een jaar eerder moest zijn complete eerste jaar al laten voorbijgaan door een knieblessure. Twijfels over de vraag of zijn gestel de vele wedstrijden in de NBA aan kan doemen op. Als hij gaat spelen, wordt hij een rots in de verdediging voor het team. De Blazers hebben desalniettemin een solide basis van talentvolle spelers, zoals scorer en leider Brandon Roy en de veelzijdige LaMarcus Aldridge. Op de Olympische Spelen viel Rudy Fernandez van het Spaanse team op, hij is nu bij Portland te bewonderen. Hij is explosief en een gevaar vanaf de bank. Portland beschikt over solide, jonge rolspelers en heeft genoeg geld in kas om in de toekomst nog ervaren krachten toe te voegen.

 

Utah:

Sterke man en Olympiër Carlos Boozer is weer zijn solide zelf en zorgt voor 20 punten en 10 rebounds per wedstrijd, die je al van te voren op het scoresheet kunt invullen. Turk en center Mehmet Okur is een nuttige speler en gevaarlijk met schoten van afstand. Dat maakt het spelletje weer makkelijker voor Boozer, omdat verdedigers zich niet puur op hem kunnen concentreren. Utah mist op dit moment top-spelverdeler en Olympiër Deron Williams nog met een blessure. Toch wint men voldoende wedstrijden. Olympiër Andrei Kirilenko lijkt na een dip weer beter in zijn vel te zitten en elk team gecoacht door Jerry Sloan doet altijd zijn stinkende best in de defense en speelt fundamenteel goed basketball. Utah lijkt, op Paul Millsap na, te weinig talent op de bank te hebben om in de play-offs echt ver te kunnen komen.

 

NBA Dark Horse:

 

In dit overzicht zal de doorgewinterde basketball-fan de naam van de San Antonio Spurs missen. De ploeg, die twee jaar geleden nog kampioen werd. De eigenaar van de Spurs is al enige tijd met een bezuinigingsactie bezig, die ervoor gezorgd heeft dat de drie supersterren van het team het overgrote deel van het beschikbare salarisgeld opschrokken. De supporting-cast van ex-MVP Tim Duncan werd steeds dunner. En ouder. Onze landgenoot Francisco Elson werd vorig jaar weggetrade voor veteraan Thomas. Het team werd nog ouder. Door blessures aan de andere twee topspelers Manu Ginobili en Tony Parker zien de Spurs er wel erg armoedig uit. Michael Finley loopt op zijn laatste benzine, maar moet mede de kar trekken. Ook met de fitte Franse en Argentijnse supersterren terug in het team zakken de Spurs dit jaar van titelkandidaat terug naar de middenmoot. Ze zullen het moeilijk krijgen in de play-offs. Het komt meer en meer puur op Tim Duncan aan. Teams zakken in en laten hem het voelen. En dan komen weer die vrije worpen. Die er af en toe echt helemaal niet in willen. Tijd voor vers bloed, de drie sterren zijn te goed om de handdoek nu al in de ring te gooien en het team ‘op te blazen’ en opnieuw te beginnen.

 

Bronnen:

 

Foto’s – Stephen Dunn – Getty Images, SI.com, Foxsports.com.

 

 

 

Reageer op dit artikel in het forum

 

Meer van deze schrijver