|
|
“Op weg naar de Olympische
Spelen” China,
een korte impressie Door GERSON HEIDINGA, TobSport.nl Gepost op: 25-03-2008. “De voorzitter van
de Franse judobond, Jean Luc
Rouge stelt het nog iets scherper. Het doorgaan van de Spelen is juist een
bedreiging voor de autoriteiten en haar praktijken. Hij legt de link met
Moskou in 1980, toen hij zelf meedeed als Judoka. De Russische invasie in
Afghanistan had er toendertijd voor gezorgd dat er
ook sprake was van een boycot. “De Spelen in Moskou hebben er wel voor
gezorgd dat de schijnwerpers op Rusland kwamen te staan. Het heeft eraan
bijgedragen dat negen jaar later de Berlijnse muur
viel. Zonder de komende spelen zou er veel minder
bezorgdheid zijn in de wereld over de gebeurtenissen in Tibet.” Haile Gebrselassie
heeft nog een droom. Hij liep onlangs in Dubai de
tweede tijd ooit op de marathon. Hij wil de marathon nog eens lopen in een
tijd beneden de 2 uur en 3 minuten. Deze zomer zou
hij zijn kans kunnen grijpen in Peking. Zijn eerste Olympische marathon. Maar
hij probeert het niet. De luchtkwaliteit in China is dermate,
dat de astmatische Ethiopiër het niet aandurft. Zijn Nederlandse manager Hermens tegenover de Telegraaf: „Als hij in Peking de marathon zou lopen,
loopt hij zo veel schade op dat hij nooit meer op zijn oude niveau komt”.
Tenzij de mate van
verontreiniging de komende tijd drastisch afneemt, zal hij niet verschijnen. Hij
loopt misschien wel de 10.000 meter. Op die afstand wist hij al wel twee keer
het Olympisch goud te bemachtigen. De Chinese overheid kondigde aan een groot
aantal fabrieken tijdelijk te sluiten en vertrouwen te hebben in het
verbeteren van de luchtkwaliteit voor het aanbreken van de maand augustus. De bekendmaking van de toewijzing van de Olympische
spelen aan China door het IOC deed weinig stof opwaaien in de media. De
mensenrechtensituatie in het land is al jaren slecht te noemen. Er zijn
meerdere politieke partijen, maar allen onder controle van de Communistische
partij. Maar we willen graag handel drijven met deze economische reus. Dus
een praatje over mensenrechten, martelingen en politieke vrijheid schiet er
meestal bij in als een Westerse hoogwaardigheidsbekleder te gast is in het
land. Met het naderen van het evenement klinken er echter steeds luider
stemmen van afkeuring. Afkeuring van sporters en coaches, die geen politieke
statement willen maken door niet te verschijnen. Afkeuring van het IOC, dat
de doofpotmethode lijkt te willen toepassen over misstanden gepleegd door het
Chinese regime. Afkeuring van onze regering, die de sporters overlevert aan
de grillen van het regime. Maar natuurlijk bovenal afkeuring van het regime
zelf. Een regime, dat getuige bovenstaand voorbeeld slechts tijdelijk een wat
‘lossere’ en ‘gezonde’ politiek wil voeren als een soort PR-campagne.
Om na de Olympische spelen stug vast te houden aan het huidige beleid. Wat weten we
eigenlijk van dat onmetelijk grote land aan de andere kant van de aardbol? Ons beeld wordt voor een groot deel bepaald door de
media. Actuele thema’s zijn de Chinese overheidscensuur, het niet voldoen aan
diverse Europese richtlijnen door Chinese producten, de ‘plattelanders’ die
massaal naar de steden trekken en ‘de kwesties Taiwan en Tibet’. Maar toch ook
de motor van de Chinese economie die al jaren op volle toeren draait, het
tempo waarin men onze standaarden nadert op technisch gebied en in de IT-sector. Het ontluikende kapitalisme in het
communistische land. De toenadering tussen Rusland en China op militair vlak.
De gevolgen van de ‘één-kind-politiek’ en het
mogelijke afschaffen daarvan. Een ontelbaar aantal onderwerpen om te
belichten, vanuit vele verschillende invalshoeken. In de volgende alinea’s zal ik een korte impressie geven
van het land en de impact van de Spelen en de voorbereiding daarvan voor het
land. De hiervoor genoemde zware kwesties worden al breeduit uitgemeten in de
media. De volgende feiten brengen u meer ‘up close and personal’
met de Chinese bevolking, hun eigenschappen en doen en laten. Willen we
immers niet weten waar we onze sportende zonen en dochters naar toe sturen? Mensen
denken in vooroordelen, dus een lichte mate van ironische generalisatie zou moeten
kunnen. Zonder vooroordelen en hokjes-denken zou
ons brein immers een grote warboel van informatie zijn, zonder structuur en
verbanden. Toch moeten we ons realiseren dat China wordt bevolkt door
verschillende etnische groepen, elk met hun eigen cultuur en gebruiken. 92%
van de bevolking behoort echter tot de ‘Han-Chinezen’. Opmerkelijk: ·
Chinezen
hebben een cultuur van op straat spugen. Er wordt heel wat afgetuft in de
openbare ruimte. Zo erg zelfs dat je met de knieën opgetrokken over de groene
glijdende glibbers moet stappen op het gemiddelde Chinese
trottoir. Chinezen belanden in hospitalen door de slijmerige substanties. De
rochelaars worden nu heropgevoed door middel van een overheidscampagne. ·
Chinezen
zijn tough as nails.
Chinese kinderen lopen naar school. Sommigen doen er wel 4 tot 5 uur over. Dat
is niet omdat ze onderweg graag van de omgeving genieten, maar omdat de
school zo ver weg is. En dat is niet gemakkelijk als er thuis geen geld voor
eten is en je op school slechts een builtje rijst geserveerd krijgt. ·
Chinezen
zijn fanatieke ‘gamers’. Onlangs overleed een man
van rond de dertig, die drie dagen en nachten achtereen had gespeeld via het internet. De op alle fronten actieve overheid weet ook
hier raad. Er komt een wet tegen online-gameverslaving.
De eerste drie uur kun je nog spelen, maar daarna
volgen er twee uur lang meldingen dat je moet gaan rusten en daarna is het
afgelopen voor die dag. ·
Chinezen
maken over het algemeen gebruik van een gat in de
grond als toilet. Een niet al te schoon gat dat is. Of een prullenbak. Of een
hoekje op straat. Ze kunnen zich soms maar moeilijk aanpassen aan onze stijl
van het deponeren van onze behoeften. Vandaar de voetstappen op de bril van
het toilet in het vliegtuig van je vorige zomervakantie. Of het feit dat die ene
Chinees de deur niet op slot had gedaan. ·
Chinezen
zijn verzot op karaoke en gerelateerde cafés. Het
land telt zo’n 100.000 gelegenheden specifiek
gericht op dit gezelschapsspel. De arme zielen moeten komend jaar helaas
forse censuur op ‘ongezonde’ songteksten tegemoet zien en het heffen van belastingen
in de vorm van royalties door de overheid. De
gelegenheden zijn niet altijd even veilig. Geregeld breekt er brand uit of
exploderen er ‘bars en nightclubs’. Dat laatste vanwege
illegaal weggestoken explosieven. Nieuwjaar moet immers
gevierd worden. Vooral in China. ·
Chinezen
schrijven in karakter-schrift. Dit is niet altijd
een eenduidig schrift. Soms is dit problematisch. Het karakter voor
‘straatmeisje’ is hetzelfde als dat voor ‘groep’. Een man kon zijn echtgenote
na een groepsuitje moeilijk overtuigen van zijn goede bedoelingen toen ze een
briefje in zijn binnenzak vond met het betreffende karakter en de vermelding
‘600 yuan’ (zo’n 60 euro). Ondanks verklaringen en steunbetuigingen
van zijn vrienden zette ze de arme sloeber op straat. ·
Chinezen
zijn net als wij fanatieke fietsers. Men verplaatst hele karrenvrachten via
het vervoermiddel. Mensen zijn er letterlijk afhankelijk van als het gaat om
hun broodwinning. Je houdt je hart vast als je ziet hoe sommige Chinezen hun
fietsen bij elkaar houden met ‘plakband en touwtjes”, volgens Chinarootsenreizen.nl. Het
verkeer is geen pretje. Fietsers zijn acceptabel aangeschoten wild voor
bussen, auto’s en tractoren. ·
Chinezen
zijn geduldig. Een moordenaar werd onlangs gevonden na zich 17 jaar achtereen
verborgen te hebben gehouden in een tunnel onder zijn huis. Hij verveelde
zich en was enigszins opgelucht. Wanneer men zaken doet met China is geduld
ook een schone zaak. Chinezen bouwen het eerst liefst een lange
vriendschappelijke relatie van vertrouwen op alvorens tot zaken te komen. Een
Chinees is niet altijd transparant als het gaat om het geven van een mening.
Een directe ‘nee’ komt niet voor in het vocabulaire en om gezichtsverlies bij
jou als tegenpartij te voorkomen vertelt een Chinees je soms precies wat je
wilt horen. De aanloop naar de
Olympische Spelen De vorige alinea moet een menselijk beeld laten zien van
de samenleving die zo gebukt gaat onder het totalitaire regime. Het
totalitaire regime dat de berichtgeving in de media overheerst. Toch zijn
veranderingen waarneembaar. De vrijemarkteconomie deed binnen bepaalde
sectoren zijn intrede en mogelijk volgt mede daardoor op den duur meer politieke
vrijheid. Maar de macht van China als wereldeconomie neemt alleen maar toe.
Kan het Westen nog wel een geloofwaardige vuist maken als dat zou moeten? Of
zijn we al te zeer afhankelijk geworden van het immense depot aan goedkope
arbeidskracht. Hebben we nog wel een platform waar we een stem van afkeuring
kunnen laten horen? Of is China ook al militair te machtig? Hebben we nog wel
voldoende natuurlijke hulpbronnen voorradig zodat ook de gemiddelde Chinees
zich op termijn kan spiegelen aan ons welvaartsniveau? Eén op de vijf
inwoners op onze planeet is een Chinees. Wetenschappers breken zich nu al het
hoofd over de gevolgen voor de aarde als straks elke Chinees met een autootje
op een straathoek voor het stoplicht staat. Enige tijd geleden begonnen er stemmen te kinken die
opriepen tot een boycot van de Olympische Spelen in China. In ons land was
cabaretier Erik van Muiswinkel de eerste die er luidkeels toe opriep. Hij
richtte zijn oproep direct op de sporters. Hij vindt dat zulk een verbroederend
sportfestijn niet kan plaatsvinden in een land dat stelselmatig de rechten
van de eigen inwoners schendt. Met consorten nam hij een single op. Zwemcoach
Jacco Verhaeren reageerde
door de bal bij het IOC neer te leggen. Zij zouden zich uit moeten spreken
over het naleven van de mensenrechten in China. IOC-lid
Hein Verbruggen zette de man achter o.a. Inge de
Bruin en Pieter van den Hoogenband
in de hoek door zijn commentaar als het populaire gebral van ‘zomaar een
zwemcoach’ af te doen. Het IOC is degene die zaken heeft gedaan met China en
volgens Amnesty International, ook toezeggingen
heeft gedaan over het ‘monitoren’ van de mensenrechten. Zeker als dat gaat om
de bouwvakkers en alle andere Chinezen die direct meewerken aan de
totstandkoming. Rogge tegenover de BBC in 2002 en 2004: '…we are convinced that the Olympic Games will
improve the human rights record [in China]. They [the Chinese government]
will improve their human rights record. […] We at the IOC urged the Chinese
government to improve, as soon as possible, their record in human rights.
However, the IOC is a responsible organisation and if either security,
logistics or human rights are not acted upon to our satisfaction then we will
act.' In 2004: 'The responsibility of the IOC is to fight for values.
We've said very clearly that we want full respect of human rights for the
Games to our Chinese friends and the Chinese leadership. We do not have the
expertise to judge the evolution of these different social changes. There are
other organizations for that and we are listening to them.' En toch besloten Hein Verbruggen en later
ook IOC-voorzitter Jacques
Rogge dat de mensenrechten in China voldoende gerespecteerd worden. De toon
was gezet. Toen brak het
geweld los in Tibet. Het Chinese leger maaide met mitrailleursalvo’s
demonstranten in de Tibetaanse hoofdstad Llasa met
bosjes neer. De wereld reageerde geschokt. Direct na de gebeurtenissen wenste
het IOC nog steeds geen stellingname te nemen tegen
het geweld. Diverse regeringen deden dat wel, maar gaven tevens aan niets te
zien in een boycot van de Olympische Spelen. Nederland sluit zich hierbij
aan. De toestand is veilig. Als je geen Tibetaan bent. Minister van
Buitenlandse Zaken Maxime Verhagen waarschuwt sporters wel voor arrestatie
door de Chinese ‘gedachtenpolitie’. Dus bij een
eventuele huldiging geen politieke statements in woord of beeld want dan ga
je de cel in. Net zoals de demonstrant tijdens de ceremonie van het vertrek
van het Olympisch vuur. Hij kwam even in beeld en mag daar nu vijf jaar over
nadenken. Spreekt een sporter zich uit dan hoeft hij weinig van onze Minister
van Buitenlandse Zaken te verwachten. Consulaire bijstand en 30 euro per dag
voor een advocaat en that’s it. Het IOC leek de gang van zaken
in Tibet ook nog steeds wel prima te vinden. In Lausanne,
voor het hoofdkantoor van de organisatie begonnen demonstraties plaats te
vinden, om het IOC te bewegen haar zwijgen te verbreken over de situatie in
Tibet. En om haar te wijzen op haar verantwoordelijkheid. China heeft
namelijk ook toezeggingen gedaan. Amnesty International verzamelde enkele van
deze toezeggingen: ·
'Door
Beijing de Olympische Spelen toe te wijzen, wordt de ontwikkeling van de
mensenrechten in China gestimuleerd.' Dat verklaarde
de vice-president van het kandidaatscomité van de Olympisch Comité Beijing
2008, Liu Jingmin, in
april 2001. ·
Liu Jingmin, loco-burgemeester
van Beijing, op 21 februari 2001: 'Eight years is a long time […] If people
have a target like the Olympics to strive for, it will help us establish a
more just and harmonious society, a more democratic society, and help
integrate China into the world.' ·
'[The Olympic Games] will help
promote all economic and social projects and will also benefit the further
development of our human rights cause', aldus Liu Qi, burgemeester van
Beijing in de International Herald Tribune van 14 juni 2001 ·
'We will give the media complete
freedom to report when they come to China. [...] We are confident that the
Games coming to China not only promotes our economy but also enhances all
social conditions, including education, health and human rights', Wang Wei,
secretaris-generaal van het Beijing Olympic Bid Committee in China Daily van
13 juli 2001. (De
Spelen werden op 13 juli 2001 aan China toegekend.) En dan nu de feiten volgens Amnesty
International: ·
De
nieuwe regels (…omtrent persvrijheid) gelden alleen
voor de buitenlandse pers en zijn ook tijdelijk. Na de Paralympische Spelen
(in september) zullen ze weer worden ingetrokken. Amnesty
International (en andere organisaties, zoals Human Rights Watch) constateren dat
de persvrijheid (voor buitenlanders) in de praktijk nauwelijks versoepeld is.
Chinese media krijgen in aanloop naar de Spelen zelfs steeds minder vrijheid.
In het belang van de ‘harmonieuze samenleving’ worden de touwtjes steeds
strakker aangetrokken: journalisten en schrijvers worden nog steeds opgepakt
en ontslagen en kranten worden gesloten. ·
Internetcensuur
en het afsluiten van websites is wijdverbreid. De afgelopen jaren kregen
enkele internetjournalisten twaalf jaar cel. Op de jaarlijkse
persvrijheidindex van Verslaggevers zonder Grenzen staat China steevast in de
laagste regionen: in 2006 op plaats 163 van de 168. (…) Verslaggevers worden
regelmatig door de autoriteiten geïntimideerd, gearresteerd of op andere
manieren belemmerd in hun werk. ·
(…)
voor de aanleg van Olympische faciliteiten duizenden mensen gedwongen zijn
hun huis, bedrijf of grond te verlaten. Sommigen kwamen daar pas achter toen
de bulldozers al op de stoep stonden. Er zijn ook verhalen van huizen die
werden gesloopt terwijl er nog mensen in lagen te slapen. Slachtoffers van
gedwongen uitzettingen worden bovendien vaak niet of nauwelijks
gecompenseerd. Mensen die protesteren tegen deze gang van zaken lopen het
risico gearresteerd en gemarteld te worden. Volgens Amnesty is een goed
voorbeeld van deze gang van zaken ‘het verhaal van Ye
Guozhu’: “Ye Guozhu werd uit
zijn huis verdreven omdat op dit stuk grond bouwwerkzaamheden gepland waren
voor de Olympische Spelen. Hij werd in december 2004 tot vier jaar
gevangenisstraf veroordeeld nadat hij een vergunning had aangevraagd om met
andere slachtoffers van gedwongen huisuitzettingen te demonstreren in
Beijing. Naar verluidt lijdt Ye onder ernstige
gezondheidsproblemen, ondermeer doordat hij met regelmaat is gemarteld.
Gevangenispersoneel heeft hem met zijn armen aan het plafond gehangen en
geslagen. Eind 2006 werd Ye in de Chaobai gevangenis geslagen met stroomstokken. In
februari 2007 kreeg hij tien maanden disciplinaire straf opgelegd in de Qingyuan-gevangenis, waarschijnlijk vanwege zijn
aanhoudende pogingen om tegen zijn veroordeling in beroep te gaan.” De organisatie vervolgt: ·
De
lokale autoriteiten van Beijing besloten begin 2006 de straf ‘heropvoeding
door arbeid’ te gebruiken om de stad schoon en veilig te maken en te zorgen
dat de Spelen ordelijk verlopen. Anders dan bij reguliere gevangenisstraffen
is het de politie die mensen tot ‘heropvoeding door arbeid’ veroordeelt, en
komt er geen rechter aan te pas. Beijing breidde met het oog op de Spelen de
toepassing van deze straf uit tot overtredingen waaronder illegaal reclame
maken, handeldrijven zonder vergunning, folders uitdelen, landloperij of
bedelarij. ·
Steeds
vaker worden mensen tamelijk willekeurig onder huisarrest geplaatst als zij
in opstand komen tegen misstanden. In juni kregen twee Chinese
documentairemakers (Hu Jia en Zeng Jinyan) huisarrest opgelegd, vlak voordat zij naar Europa
zouden reizen om hun film over een eerdere periode van huisarrest te tonen. ·
(…)
er zijn honderden gewetensgevangenen. Naar schatting 500.000 mensen zitten
zonder vorm van proces vast in een werkkamp. Er wordt gemarteld. Meer dan 90
procent van alle doodstraffen wordt in China voltrokken, bijna altijd na een
oneerlijk proces. Er is veel politiegeweld. Religieuze en etnische
minderheden, zoals de Oeigoeren en de Tibetanen, worden ernstig gediscrimineerd en onderdrukt. Boycot of niet? Een sporter mag je niet vragen tot een boycot over te gaan. Een topsporter richt zijn leven minstens vier
jaar lang naar het presteren op een kort ogenblik om het meest eervolle eremetaal te veroveren. Hij is daarbij afhankelijk van het
IOC als het gaat om de plek waar hij zijn prestatie mag gaan leveren. Tijdens
het toernooi sluit de sporter zich op momenten af, om zich volledig te
concentreren op het behaalde doel en om het zelfvertrouwen na jaren
intensieve trainingsarbeid verder te versterken voor het ‘moment supreme’. De sporter bereidt zijn of haar lichaam voor op
de omstandigheden, zoals het weer, het eten, de luchtvochtigheid en
luchtkwaliteit en de lokale gebruiken. Als
topsporter krijg je misschien maximaal drie keer de kans om uit te komen op
de Olympische Spelen. Voor velen blijft het echter bij een enkele maal. Het
maken van een statement in het land zelf lijdt tot celstraf. Vooraf een
boycot afkondigen is jaren van trainingsarbeid en persoonlijke devotie
weggooien. Een statement op enig moment zou de sporter sieren, maar we mogen
het niet van ze vragen. Geweldig daarom het bericht dat IOC-voorzitter
Rogge (op weg naar Olympia) nu toch de situatie in
Tibet veroordeelt en China oproept de mensenrechten te verbeteren en het
geweld te beëindigen, na eerder aangegeven te hebben dat het IOC zich niet in
politieke discussies moet mengen. Rogge spreekt nog
meer woorden waar ik me voor nu bij aan kan sluiten. Het boycotten van het toernooi is geen optie en zou
contraproductief werken op het verbeteren van de mensenrechten. Het
binnenhalen van de duizenden camera’s en miljoenen toeschouwers in hun eigen
huiskamer zorgt dat het regime in China geen verstoppertje meer kan spelen.
Niet elk stukje informatie kan gecontroleerd worden. Het toernooi en de
aandacht zal de emancipatie van China doen verspoedigen. Twee andere IOC-leden
kwam al eerder met opmerkingen die hout snijden, voordat het IOC overging tot
het veroordelen van het geweld. Vice-voorzitter Bach
van het IOC tegenover het ANP: “Het IOC
gelooft dat de intensieve focus op China van de internationale gemeenschap
een positief effect zal hebben. Wij denken dat de Spelen helpen om China
‘open’ te krijgen. De Spelen kunnen slechts als katalysator dienen in het
oplossen van politieke of humanitaire vraagstukken.” De voorzitter van de
Franse judobond, Jean Luc
Rouge stelt het nog iets scherper. Het doorgaan van de Spelen is juist een
bedreiging voor de autoriteiten en haar praktijken. Hij legt de link met
Moskou in 1980, toen hij zelf meedeed als Judoka. De Russische
invasie in Afghanistan had er toendertijd voor gezorgd
dat er ook sprake was van een boycot. “De
Spelen in Moskou hebben er wel voor gezorgd dat de schijnwerpers op Rusland
kwamen te staan. Het heeft eraan bijgedragen dat negen jaar later de Berlijnse muur viel. Zonder de
komende spelen zou er veel minder bezorgheid zijn
in de wereld over de gebeurtenissen in Tibet.” Er zijn lichtstraaltjes
zichtbaar. Het land beloofde onlangs vervuiling met 45% terug te brengen voor
2020. Na eerder (terecht) aangegeven te hebben vervuiling niet te willen
beperken omdat het Westen de historische verantwoordelijkheid draagt voor de
mondiale vervuiling. Een dag na pasen,
na het ontsteken van de Olympische vlam reageert Hein Verbruggen
als IOC-lid in het AD op enkele zaken die in dit
artikel aan bod komen. Hij ontkent eerder Jacco Verhaeren een veeg uit de pan te hebben gegeven. Of niet.
Lees zelf maar: “Ik heb nooit gezegd 'popie-jopiegedrag van zo maar
een zwemtrainer’. Wel heb ik gezegd dat ik het goedkoop vind, dat je het IOC
politieke uitspraken wilt ontlokken terwijl je zelf wel naar de Spelen van
Peking gaat. Ik vind de oproep van Foppe de Haan en
Jacco Verhaeren daarom
getuigen van populair gedrag,'' aldus Verbruggen
tegenover het AD. Verder stelt hij dat van het IOC niet verwacht mag worden dat
het politieke uitspraken doet (al gebeurd) en verder diskwalificeert hij
aangehaald Amnesty-rapport: ,,Dat is flagrant niet waar, er zijn
namelijk geen afspraken. Amnesty moet geen dingen
zeggen die aantoonbaar niet waar zijn.'' Verder noemt hij het opstappen
van Steven Spielberg uit de organisatie van de
openingsceremonie “een grote
tegenvaller is voor de organisatie, en dat de kwestie Tibet zeker impact zal
hebben.” Een minder grote tegenvaller is het thuisblijven van kroonprins Charles van Engeland: ,,Hij is nog nooit bij de Spelen is geweest, dus dat is geen nieuws.'' Kortom: Het IOC moet de zaken
‘monitoren’ en dat –in tegenstelling
tot de mening van Rogge- als één van haar kerntaken zien
naar de aanloop van het toernooi. Zij zijn verantwoordelijk voor de keuze van
de locatie. Van de kant van de sporters mogen we weinig verwachten en dat is
terecht. Al zou een ‘Jesse Owens-achtige’
statement tijdens een huldiging zeker voor een wereldwijde ‘kippenvel-reactie’ kunnen zorgen. De nationale regeringen
zijn verantwoordelijk voor het beschermen van het welzijn van onze sporters
in den vreemde. De media zijn verantwoordelijk voor berichtgeving die zoveel
mogelijk alle aspecten belicht. En wij als wereld zijn verantwoordelijk voor
het voortdurend oproepen van de discussie over het naleven van de
mensenrechten in China door China. Bronnen: Telegraaf.nl: Gebrselassie laat
Olympische marathon lopen, Zwijgen
Rogge doodt Tibetanen. Nu.nl: Opmerkelijk:
Chinezen struikelen over eigen karakter, Chinees dood na drie dagen non-stop gamen. Chinarootsenreizen.nl : meerdere pagina’s. Endandit.nl : Verhagen:
Sporters met een grote mond kunnen opgepakt worden. Gamersnet.nl : Chinese overheid
komt met wet tegen gameverslaving. Volkskrantblog.nl : Dutch government scientists : China
grootste CO2 vervuiler. EVD.nl : China : zakelijke gedragscode. Amnesty.nl : 'Het IOC heeft
wel degelijk een belofte gedaan om toe te zien op de verbetering van de
mensenrechtensituatie.' NuSport.nl : ‘IOC hoopt op
vreedzame oplossing’. Foto’s: HLN.be/Telegraaf.nl/ChinaRootsenReizen.nl/ Reageer
op dit artikel in het forum |
 |
