The Yankee Years”:

Joe ‘Teflon’ Torre en het Steinbrenner-imperium

 

Door TobSport redactieteam, TobSport.nl

Gepost op: 13-02-2009.

 

 

“A short, stocky, slow-witted, bald man” bij de New York Yankees

 

In de populaire jaren ’90-sitcom Seinfeld werkt karakter George Constanza tijdelijk voor de New York Yankees. George is het kleine, dikke en huichelachtige mannetje uit de vriendengroep. Die overal ontslagen werd. Ook bij de Yankees moet hij uiteindelijk verdwijnen. Hij werkt er ook niet hard. Hij installeert onder zijn bureau een soort opklapbare slaapplek, die van alle gemakken voorzien is. Zijn doel: het grootste deel van de werkdag ongezien slapend in zijn kantoor doorbrengen. Met de nodige leugentjes om bestwil komt hij er mee weg. George is assistent van de Travel Manager, maar heeft desondanks een kantoor van waaruit je het gehele Yankee Stadium kunt overzien en hij heeft zelfs de beschikking over een Personal Secretary.

 

Uiteindelijk blijkt de positie van George toch niet zo solide te zijn als gedacht. Hij wordt geruild met een bedrijf, dat de Yankees een lading snacks en drankjes (!), geheel vervaardigd uit kippenvlees, levert als tegenprestatie. Voor zijn ontslag mag George gek genoeg bij alle belangrijke meetings aanschuiven. Het plaatje, dat Seinfeld schetst van de Yankees als organisatie en van de individuele kopstukken is hilarisch. Met name eigenaar George Steinbrenner (no. 380 op de lijst van Forbes’ 500 rijkste Amerikanen) wordt geweldig neergezet als een malloot met veel te veel geld, die niet goed weet wat hij doet. Steinbrenner was zelf een fan van de serie en hij verklaarde zelfs “George Constanza zo weer aan te nemen voor zijn organisatie”. In de serie komt hij nooit face forward in beeld en praat constant, ook als er niemand in de buurt is die luistert. De slechte beslissingen genomen door Steinbrenner in de serie zijn klassiekers geworden (Wikipedia).

 

De Steinbrenner uit de serie dreigt bijvoorbeeld met het verhuizen van de Yankees naar New Jersey, gewoon om ‘bepaalde mensen te stangen’. Daarnaast komt hij op het idee om de wedstrijdjersey’s van de spelers te koken voorafgaande aan de wedstrijd. Maar de grootste knipoog zit hem in het zeer enthousiast ontslaan van medewerkers door Steinbrenner. In 1996 noemt de Steinbrenner uit de serie als grap iedereen op die hij al ontsloeg waaronder de naam van zijn destijds nog actieve teammanager van die tijd. Het was een lange lijst van namen. Het echte leven volgde de serie, want enkele weken na de uitzending werd ook deze GM ontslagen, ten faveure van een nieuwe teammanager: de nu legendarische Joe Torre.

 

Legendarische Yankees-manager Joe Torre bracht een boek uit

 

Met diezelfde Joe Torre begint ons verhaal. Joe wordt unaniem beschouwd als de coach, die zijn legendarische status te danken heeft aan zijn vermogen te kunnen blijven drijven binnen de Yankees-organisatie. Waar velen voor hem sneuvelden door te ‘clashen’ met het upper-management en vooral met Steinbrenner wist Torre altijd iedereen te vriend te houden. Torre werkte van 1996-2007 voor de Yankees, een ongekend lange periode onder Steinbrenner en in het algemeen in de MLB.

 

Hij wordt minder hoog ingeschat als het gaat om zijn tactische vermogens. Desondanks wist hij de Yankees echter wel aan 4 titels in de World Series van de Major League Baseball in Amerika te helpen. Met peperduur spelersmateriaal, dat wel. Maar dat peperdure materiaal was sinds 1981 niet meer in een World Series te zien geweest. Met de komst van Torre veranderde dat. Joe Torre is een legende in New York, maar hij is geen Yankees-man meer. De aanleiding voor het schrijven van dit artikel is het verschijnen deze maand van zijn boek ‘The Yankee Years’, waarin hij het Yankees-management om de oren slaat met anekdotes van achter de schermen. Torre is boos op de Yankees.

 

Ze boden hem ‘slechts’ een eenjarig contract aan als verlenging, alleen voor het komende seizoen. Torre vreesde de grip op zijn spelersgroep kwijt te raken en eiste twee jaar. Zo zou de selectie niet op de gedachte kunnen komen een jaar te gaan free-wheelen, terwijl ze op een nieuwe coach wachten. Maar het standpunt van de Yankees was ook begrijpelijk. Sinds lange tijd hadden de Yankees zich niet weten te kwalificeren voor de play-offs van de MLB. Superster A-ROD, aka Alex Rodriguez, aka het zgn. nieuwe liefje van Madonna, ‘clashte’ met blue-collar Yankees-legende en publiekslieveling Derek Jeter in de media.

 

Yankees-fans verdachten Torre van het bevoordelen van Jeter, die in hun ogen in de verdediging steeds vaker een stapje te laat begint te komen. Torre’s beste jaar was 1998 en het verval begon in 2004 toen de Yankees een 3-0 voorsprong in de play-offs prijsgaven aan de Boston Red Sox, de eeuwige rivalen. Joe Torre is nu trainer/coach van de Los Angeles Dodgers. In zijn boek ‘The Yankee Years’ kijkt hij terug en neemt hij afscheid van zijn periode in New York. Hij geeft blijk van gevoelens van teleurstelling richting het management van de Yankees.

 

Even voorstellen: George Steinbrenner III

 

Vlak na het stuklopen van de onderhandelingen was Torre nog mild geweest. Hij bedankte Steinbrenner nog in een persconferentie en gaf direct daarna aan niet te kunnen leven met het geboden contract. Een contract, dat hem inclusief bonussen toch nog steeds tot de beste betaalde manager in de Major League Baseball gemaakt zou hebben, ook al moest hij geld inleveren. Torre’s boodschap was: we gaan uit elkaar, maar even goede vrienden. Hij toonde respect voor de Steinbrenner-legacy. Al valt daar genoeg op af te dingen.

 

Steinbrenner runt de Yankees sinds 1973 en behaalde in die tijd 6 overwinningen in de World Series. Torre verzilverde er 4 van dat totaal. In de eerste 23 seizoenen als eigenaar van de Yankees wisselde Steinbrenner 20 keer van coach. Hij wordt beschuldigd als zijnde een van de grootste aanstichters van de salary-frenzy in de Major League Baseball: het opdrijven van de prijzen voor spelers en contracten. Daarnaast lag hij nogal eens in de clinch met spelers en coaches in de media. Steinbrenner heeft nu sinds enkele jaren zijn actieve loopbaan beeindigd. In 2006 gaf hij de scepter aan zijn zoons Hank en Hal. De familie Steinbrenner runt nu de Yankees en George laat zijn stem horen op de achtergrond.

 

Gedurende zijn Yankees-periode was Steinbrenner een man van tucht. Zo stelde hij een hoofd- en gezichtshaar-policy in voor de Yankees-spelers. Deze serie regels is afgekeken van het leger, de politie en de brandweer. Lang haar was uit den boze, een snor mocht en verder werd de enige uitzondering gemaakt voor “side-burns” en “mutton-chops”. Steinbrenner liet enkele keren spelers op de bank zitten omdat ze de regels overtraden. Een beroemd incident met Steinbrenner vond plaats in 1981. De Yankees verloren de World Series in Los Angeles.

 

Na wedstrijd 3 belegde Steinbrenner een persconferentie in zijn hotelkamer. Hij had zijn hand in het verband en er waren nog meer verwondingen zichtbaar. Steinbrenner claimde dat hij was aangevallen door 2 rivaliserende Dodgers-fans in de lift van het hotel in L.A.. Er was echter geen enkel bewijs te vinden voor deze gang van zaken, waardoor verhalen in de media opdoken dat Steinbrenner het hele verhaal uit zijn duim gezogen zou hebben om de Yankees te motiveren. Na afloop van de serie bood hij op opmerkelijke wijze zijn excuses aan New York aan voor het verlies.  

 

Maar het kan nog gekker met Steinbrenner

 

In 1990 werd Steinbrenner door Fay Vincent, de commissaris van de Major League, voor het leven verbannen uit het honkbal. Steinbrenner betaalde de heer Howie Spira $40.000 dollar voor nieuwtjes en ‘dirt’ over zijn outfield-speler Dave Winfield, met wie hij een financieel conflict had. Steinbrenner was die dagen ook niet erg populair. Toen de fans met radiootjes nieuws over de lifetime-ban hoorden werd er spontaan een staande ovatie gegeven voor het besluit van de ‘commissioner’. Een vriend, Robert E. Nederlander, nam het bewind van Steinbrenner over. Steinbrenner dacht er in die periode zelfs aan om zijn geld te gaan investeren in de NBA, de basketball-liga voor profs in Amerika, op uitnodiging van NBA-voorzitter David Stern.

 

In 1993 werd de ‘ban’ alweer opgeheven. Commissioner Vincent bood Steinbrenner een terugkeer in het honkbal aan door de verbanning op te heffen. Tenminste, als hij en twee Yankees-medewerkers af zouden zien van een gerechtelijke claim en strafzaken tegen de League. Steinbrenner keerde terug met zijn neus fier in de lucht, maar opereerde daarna meer dan voorheen op de achtergrond. Hij delegeerde een deel van de besluitvorming naar onder andere familie en gaf talenten meer de kans op het veld. Religie werd belangrijker in zijn leven. In zijn privé-omgeving liet hij zich nog lekker gaan. In zijn huis in Tampa liep hij rond met een ochtendjas met “The boss is back” op de rug, blijkt uit een artikel van Jill Lieber uit 1993. Directe medewerkers in zijn bedrijf the American Shipbuilding Company zagen hem als een kind zo blij rondhuppelen, terwijl hij opstellingen voor de Yankees op notitieblaadjes kalkte. Hij viel af en schrapte de dagelijkse donuts uit zijn ontbijt ten faveure van vruchtendrankjes.

 

Toen de voorbereidingen op het nieuwe honkbalseizoen begonnen, schrapte hij alle vergaderingen om bij de trainingen te kunnen zijn. Steinbrenner was wanhopig op zoek naar succes. Op enkele vrienden in de League na was niemand blij met zijn terugkeer. Door wie hij was, maar misschien ook wel door de verwachtingen over wat hij zou kunnen bewerkstelligen binnen zijn honkbalteam. Zijn veranderde aanpak wierp gelijk vruchten af. De Yankees zouden de play-offs weer eens halen dat jaar, om ten onder gaan tegen de Toronto Blue Jays. President van de Blue Jays Paul Beeston zei destijds over de terugkeer van The Boss: “I'm happy George is back. I'm probably the only guy in baseball who missed him. That puts me on the other side of the sanity schedule. The beauty of beating the Yankees was that you beat George Steinbrenner”. Steinbrenner ondertussen grapte in persconferenties dat hij was teruggekeerd vanaf het eiland Elba. Hij schaamde zich zelfs niet om verkleed als Napoleon te verschijnen op de cover van Sports Illustrated.

 

George de derde was op dat moment 62 jaar oud. Zijn drive was hij nog niet kwijt. Zijn zelfkennis ook niet. Tegenover Jill Lieber verklaart hij: “It’s pretty difficult to change at my age. There are some people who’ll say I’m good for the game and some who’ll say I wasn’t a shrinking violet. I’m called controversial. I’m called outspoken. That’s O.K. I’m all those things. I’ve stirred up a lot of pots; whether it was always constructive or not, I don’t know. I will continue to be a strong voice in baseball because I’m not bashful.” Met 2 titels op zak sinds ’73, maar ook 3 grote straffen van de league, 18 ontslagen coaches was het misschien tijd voor een andere richting. Ook het plaatsnemen in het Amerikaanse Olympisch Comité zou bij Steinbrenner de ogen geopend hebben. Hij zag er iets, dat hij niet kende bij zijn Yankees: democratie.

 

Overzicht: Teflon Torre’s tijd bij de Bronx Bombers in The Big Apple

 

Steinbrenner’s mensen kochten een goed team bij elkaar en stelden een nieuwe manager aan in 1996: Joe Torre. Hij wint 4 titels met als voornaamste talent het managen van mogelijke obstakels. Interne ruzies of andere problemen werden in de kiem gesmoord voordat ze de in New York zo machtige media bereikten. Hij kon goed met de rest van het management door één deur. In 2007 veranderen de zaken. De Yankees zijn drie keer in de eerste ronde van de play-offs uitgeschakeld. Torre licht in dat jaar voor het eerst in de clinch met de Yankees over een nieuw contract. De Yankees bieden te weinig vond Torre, maar het verhaal loopt met een sisser af. Torre’s gerespecteerde imago blijft in tact.

 

Na het verschijnen van zijn boek dit jaar lijkt dat imago en de ‘legacy’ enigszins af te brokkelen. New York neemt Torre kwalijk dat hij de vuile was buiten hangt en uit de school klapt over de problemen van de spelersgroep met superster Rodriguez. Die op zijn beurt onlangs in verlegenheid werd gebracht door verhalen over het gebruik van verboden stimulerende middelen tot het jaar 2003. Torre ligt vooral overhoop met ‘general manager’ Brian Cashman, die toepasselijk genoeg het geld van de Steinbrenner-familie mag uitgeven. Torre haalt in ieder geval zijn sportieve wraak op de Yankees. Hij plaatst zich met zijn Los Angeles Dodgers voor de play-offs, terwijl de Yankees hun vakantie kunnen boeken.

 

In zijn boek beschrijft Torre zijn laatste dag bij de Yankees. Hij staat tegenover een tribunaal van zeven man. Ze zitten in het kantoor van Steinbrenner. Vroeger liep hij daar binnen en hij wist binnen een seconde wat hij aan de teameigenaar had. Een simpel Yes of No kon volstaan. Nu stond hij tegenover de familie Steinbrenner en zijn collega Cashman. Met Cashman werkte hij al twaalf jaar samen en de twee hadden een erg goede verstandhouding. Twaalf jaar is een ongekend lange tijd voor een ‘general manager’ en een ‘team manager’ om in de gelegenheid te zijn om samen te werken. De coach vertrouwde de ‘general manager’ volkomen. De oude boss Steinbrenner nam nog wel deel aan de vergadering binnen het zevenkoppige management.

 

Tenminste: hij was aanwezig. Volgens Torre speelde hij gedurende de hele vergadering met zijn zonnebril en herhaalde hij soms een zin die een ander had gezegd. Toch was het nog onmiskenbaar het kantoor van George Steinbrenner III. Aan de wand hangen nog steeds de opmerkelijke foto’s van een Generaal George S. Patton die in de Rijn pist, een Steinbrenner in college-footballshirt die ongekend hard wordt neergehaald en een beroemd paard uit de Burgeroorlog: Comanche. Steinbrenner hield van overlevers. Quotes, opgehangen in lijstjes luiden: “The speed of the leader determines the rate of the pack” en “The measure of a man is the way he bears up under misfortune”…

 

Voorafgaande aan de vergadering was Torre gewaarschuwd door zijn goede collega en directe leidinggevende Brian Cashman, dat het door hem gewenste meerjarige contract er waarschijnlijk niet inzat. Cashman vertelde hem dat de Yankees hem enkel een contract van een jaar wilden bieden. Tegen een verlaagd salaris, maar met prestatiebonussen. Torre benadrukte zijn wens om een tweejarig contract, desnoods tegen dezelfde financiële vergoeding als een eenjarig contract. Hij stelde voor een buy-out-clausule te gebruiken en hij vroeg Cashman dit voor te stellen aan de Steinbrenners. Cashman zei dit toe en Torre koesterde hoopvolle verwachtingen dat het management op zo’n financieel gunstige deal wel zou toehappen.

 

Torre schrijft in “The Yankee Years” over zijn laatste meeting met het Yankees-management

 

Joe Torre had een energievretend en desastreus jaar achter de rug: uitschakeling in de eerste ronde van de play-offs voor het derde jaar achter elkaar, het verliezen van de ‘grip’ over de interne organisatie, constante geruchten en berichtgeving over zijn mogelijke ontslag of zijn eventuele nieuwe contract. Met een eenjarig contract vreesde hij een identiek jaar mee te maken. Met een tweejarig contract verwachtte hij rust in de tent, ook al zou hij misschien gewoon al stoppen na dat eerste jaar.

 

Waarom dan niet gewoon een jaar eerder stoppen, zult u zeggen? De Yankees stonden op het punt om hun nieuwe Yankees-stadium in The Bronx in gebruik te nemen en dat wilde Torre natuurlijk als manager meemaken. Gedurende de vlucht op weg het spelen van de laatste wedstrijd waarschuwt Cashman Torre nogmaals voor de door Torre aangevraagde meeting. Vraag niet om een meerjarig contract, dat krijg je niet. Torre had een meeting aangevraagd om het upper-management in de ogen te kunnen kijken, zoals hij dat ook gewend is met zijn spelers te doen.

 

We zijn terug in de kamer van Steinbrenner in Yankee Stadium. Het management-tribunaal biedt Torre een contract voor een jaar. Het bedrag is lager dan hij verwacht had. Dan hoort hij over additionele prestatiebonussen. Torre voelt zich beledigd. De enige bonus die hem aanspreekt is die van het behalen van de World Series. En die stond al in zijn contract. Een bonus voor het aantal gewonnen wedstrijden? Een bonus voor het behalen van de play-offs? Zonder play-offs is het seizoen per definitie mislukt en dan wil Torre zelfs helemaal geen extra geld aannemen.

 

Torre slaat met zijn vuist op tafel en brult: “Do you want me to manage?!”. Het zevenkoppige tribunaal antwoordt bevestigend, maar biedt slechts een verlaagd eenjarig contract met verschillende creatief bedachte bonussen in geld, als genoegdoening. De bonussen vat Torre op als een belediging voor zijn ‘legacy’ in New York. Hij had meer vertrouwen verwacht voor datgene dat hij al bereikt heeft. De enige bonus, die hij volgens eigen zeggen wil ontvangen is die voor het winnen van de World Series. Die hij altijd al in zijn contract had staan. De meeting duurde uiteindelijk slechts tien minuten. De Yankees bleven bij hun take-it-or-leave-it eenjarige contract.

 

Torre stond op uit zijn stoel. Hal Steinbrenner herinnerde hem er nog even aan “dat de deur altijd open zou staan en dat hij zo aan de slag kon bij het regionale tv-station van de Yankees: YES.” Torre voelde zich te beledigd om te reageren. Hij schudde alle handen. Hij begon met Steinbrenner senior. Die nam zijn zonnebril af en zei: “Good luck Joe”.  Torre verlaat de kamer, Yankee Stadium en de Yankees. Hij deelt de lift met Brian Cashman. Dan herinnert hij zich dat zijn voorstel om een tweejarig contract af te spreken, met een optie voor beide kanten in de vergadering niet aan bod gekomen is. Het voorstel van Torre zou inhouden dat de Yankees alsnog makkelijk van hem af zouden kunnen na een jaar.

 

 

Een fragment uit “The Yankee Years” door Joe Torre en Tom Verducci

 

 

Torre en Cashman delen na de vergadering de lift bij het verlaten van het stadion. 

 

(…)

 

"Cash," Torre asked,

 

 "they had no interest in that buyout proposal, the one I gave you over the phone?"

 

 

Cashman looked at Torre oddly, as if this were something new.

 

"Uh, I really ­didn't understand it," Cashman said. "Remind me, what was it again?"

 

 

"Two-year contract, whatever the number. If they fire me during the first year, they pay me both years

 

If they fire me after the first year, they pay me some reduced amount we can talk about."

 

 

"I'll see." Cashman walked back into Steinbrenner's office.

 

 

Torre was incredulous.

 

 "I'm thinking, Well, s---! He never told them!" Torre said.

 

(…)

 

 

De toekomst voor Torre en de Yankees

 

Torre denkt in het boek terug aan de meeting en weet dat Cashman nauwelijks een geluid had gemaakt. Sinds 2006 waren er langzaam scheuren ontstaan in hun relatie. Ze zaten niet meer op één lijn als het gaat om de te volgen strategie. Dat bleek uit diverse zaken. Centerfielder  Bernie Williams moest weg tegen de zin van Torre en assistent-coaches met wie hij graag werkte werden ontslagen. Misschien had Cashman het wel zo gewild. Was hij Torre zat.

 

Torre verwijt Cashman dat hij in de meeting niet voor hem op kwam. Cashman ging terug naar het kantoor van Steinbrenner met het ‘nieuwe’ voorstel en Torre wachtte bij de lift op zijn antwoord. Cashman kwam terug. “Ze hebben geen interesse” zei hij. En dat was dat voor Torre. De man die de Yankees hun grote successen van deze tijd bracht vloog in zijn eentje terug naar huis.

 

De Yankees nemen dit seizoen het nieuwe Yankee Stadium in gebruik. Zonder Joe Torre. Ze spelen hun eerste thuiswedstrijd op 16 april van dit jaar. En Torre? Bij de Dodgers doet hij het goed. Het team won vorig seizoen voor het eerst sinds 1988 weer eens een play-offserie. 

 

 

Bronnen:

 

Wikipedia.org over George Constanza, George Steinbrenner (Seinfeld-karakter) en Joe Torre.

SI.com, Jill Lieber – “Will the Boss behave himself?” (01-02-1993).

SI.com, Ted Keith - “Teflon Torre’s legacy now up for debate” (26-01-2009).

SI.com, Joe Torre en Tom Verducci – “Excerpt: Torre recounts his bitter final day as Yankees manager and a sursprising rift with GM Cashman” (26-01-2009).

 

Foto’s:

 

George Steinbrenner III – AP Photo/Chris O’Meara.

Joe Torre bij de Dodgers – Wikipedia.org.

Onderonsje – Jeff Zelevansky/Icon SMI.

Torre en Steinbrenner – AP.

 

 

 

 

Reageer op dit artikel in het TobSport-forum

 

Meer van deze schrijver