De ultieme vechtsporter

De Braziliaanse koning van het grondgevecht

 

Door TobSport redactieteam voor TobSport.nl

Gepost op: 12-09-2009.

 

 

Hoe zou u de ultieme vechtsporter bepalen? Binnen welke sport zou deze vechtsporter actief zijn? Doemt er een beeld op van een kolossale geweldenaar die in een kooi tegenstanders verscheurt? Of juist het beeld van een technisch perfecte sluipschutter, die in staat is een stoot dermate precies te plaatsen, dat elke vorm van onoplettendheid dodelijk kan zijn?

 

Is uw ultieme vechter die beheerste specialist of een juist een agressief Tyson-type die het liefst zijn tanden in een oor zet? Bent u geïmponeerd door spierkracht, spectaculaire acties en een imposante en angst inboezemende fysieke gestalte?

 

Of gelooft u net als ik in de superioriteit van mind-over-matter?

 

 

 

“God hates me, never keep my banger on safety
My mother raised me alone, you can't break me
My hearts pumpin' the blood of Royce Gracie”

 

Vinnie Paz van Jedi Mind Tricks in “Kublai Khan

 

 

 

The Godfather of MMA

 

 

Mijn ultieme vechtsporter is een Braziliaan, die wereldwijde faam verwierf in de Verenigde Staten. Een ultieme vechtsporter van slechts 1 meter 85 lang en 80 kilo zwaar. Geboren in 1966 en een Mixed Martial Arts-vechter, die vecht vanaf zijn 8ste jaar. Zwarte band in zijn discipline op zijn 18e jaar. De koning van de submission. De super-grappler. De man met een cameo in Sepultura’s clip bij het nummer “Attitude”.

 

The Godfather of MMA” (www.ultimatefightingchampionship.com). De man die cross-training wereldwijd stimuleerde op ongekende wijze. Een man die zichzelf en zijn technieken bewezen heeft tegenover de allerbeste vechters uit vrijwel alle afzonderlijke disciplines. Een man, die de technieken, die door zijn vader verbeterd werden adopteerde en als gevolg geen man op aarde hoefde te vrezen, in de ring of daarbuiten.

 

Royce Gracie is het uithangbord van het Braziliaanse Jiu-Jitsu (en de stijl Gracie Jiu-Jitsu). Zijn vader Hélio verbeterde de hefboomwerking van grepen uit het traditionele Japanse Jiu-Jitsu en het judo en creëerde zo zijn eigen variant, samen met broer Carlos. Net als Royce (spreek uit: Hojs) beschikte Hélio slechts over een weinig imponerende fysieke gestalte.

 

Hélio Gracie’s techniek zorgt er echter voor dat een kleine man iedere andere man de baas kan zijn. De Gracie-familie is een vechtcollectief, met een eigen vechtopleiding en een groot aantal succesvolle familieleden in de ring (Royce zijn broers: Rickson, Rorion, Relson etc.). Ze brachten hun stijl naar de V.S. om de wereld te onderwerpen en hun suprematie te tonen.

 

 

 

De Gracies en de Ultimate Fighting Challenge

 

 

Ze namen het initiatief tot de Ultimate Fighting Challenges. In deze UFC-toernooien werden vrijwel geen regels toegepast en nemen vechters van verschillende disciplines het tegen elkaar op. Zonder handschoenen of andere bescherming. De ring lijkt soms op die van een kooigevecht en vechters laten hun kunsten zien terwijl ze met hun voeten door het bloed van hun voorgangers waden. Er werd met acht man gevochten in koppels in een knock-outsysteem. Gevechten worden beslist op knock-out of door opgave (submission). Ondanks het bloederige en grenzeloze karakter van het toernooi ligt de nadruk wel degelijk op de promotie van de eigen vechtdiscipline en het zich op excellente wijze meester maken van de bijbehorende technieken. Vechters vertegenwoordigen hun sport en willen laten zien dat hun stijl de beste is. De UFC-toernooien worden nog steeds gehouden, de regels wijzigden enigszins over de jaren.

 

De Gracie’s zijn met name meesters in het grondgevecht. Royce is de beste vechter van de familie. Hij werd in eerste instantie naar voren geschoven omdat hij juist niet de grootste Garcie-broer was in de UFC-toernooien. Gracie is mijn ultieme vechter, omdat realistisch gezien vrijwel alle vechtpartijen eindigen op de grond (voor in ieder geval één van de partijen). Niet in alle vechtsporten is het grondgevecht opgenomen. Bij een populaire vechtsport als K-1 wordt alleen staand gevochten. Met als gevolg meer spektakel voor het publiek. De kracht van het Braziliaanse Jiu-Jitsu doet mijns inziens het meeste recht aan wat er in een realistische conflictsituatie echt gevraagd wordt. Als er flinke klappen uitgedeeld worden is het wachten op een moment dat een vechter het evenwicht verliest. Degene die daarna het grondgevecht het beste beheerst zal als overwinnaar uit de strijd komen.

 

Royce Gracie bewijst het belang van het beheersen van het grondgevecht door ongelooflijke overwinningen te behalen. Surf naar een webshop voor dvd’s en bestel de beelden van de eerste UFC-toernooien. Met 3 dvd’s heb je de toernooien UFC 1 tot en met 6 in huis. Royce won UFC 1, UFC 2 en UFC 4 en eindigde gelijk in de finale van UFC 5 tegen Ken Shamrock, die ook zijn mannetje stond in het grondgevecht. Royce had Shamrock eerder al eens verslagen in UFC 1. Vanaf UFC 5 werden tijdslimieten ingesteld voor de gevechten. Dat was in het nadeel van Royce, die soms nogal wat tijd nodig had om zijn tegenstanders tot submission te bewegen. Het grondgevecht kost tijd en wordt door het publiek over het algemeen minder gewaardeerd dan staande gevechten.

 

 

Royce slachtte ook Nederlanders…

 

 

Na UFC 5 hielden de Gracie’s het voor gezien wat betreft het Amerikaanse toernooi, dat steeds meer regels op ging stellen gericht op entertainment en niet meer op de pure vechtkunst. De Gracie’s waren mede-initiatiefnemers van het UFC-toernooi. Ze wilden hun stijl meten met topvechters van andere stijlen om de suprematie van hun vechtkunst te demonstreren. Een zeer divers pluimage aan sporters passeert de revue. Zo wordt ons land in de eerste editie bijvoorbeeld vertegenwoordigd door de geweldenaar Gerard Gordeau (stijl = savate). Hij runt nu een sportschool in Den Haag met zijn Gordeau-broers, de Kamakura-dojo. Gordeau vocht in UFC 1 met gebroken en hand en verloor pas in de finale van Royce Gracie door submission. Op de weg naar de finale maakte Gordeau zeker indruk.

 

Tijdens de eerste toernooien heerst Royce Gracie. Met de volgende tactiek: hij stormt bij de aanvang van het gevecht op zijn tegenstander af om deze zo snel mogelijk ten val te brengen. Als een bliksemschicht. Ondertussen ontwijkt hij zelf op magistrale wijze de klappen van de tegenstander. Op de grond zoekt Gracie naar de beste locks, grepen en technieken om alle lucht uit zijn tegenstander te persen, een fatale klem te zetten waaruit niet te ontsnappen valt of die ervoor zorgt dat de bloedsomloop van de tegenstander op bepaalde plekken een halt wordt toegeroepen. Op die wijze won hij ook van landgenoot Remco Pardoel, in UFC 2.

 

Meestal kunnen Gracie’s tegenstanders nog aftikken. Als er geen bloed meer naar je hersenen stroomt, of je schouder of arm op het punt van breken staat wil je niets liever dan opgeven. En daarna lekker onder de douche gaan staan. Niet de Gracie’s zelf. Vader Hélio brak diverse malen botten in wedstrijden omdat hij te koppig was om af te tikken en de overwinning weg te geven. Liever vocht hij door en brak hij een van zijn botten. En daarna ging hij gewoon met één arm verder. Hélio had pas verloren als hij het bewustzijn verloor en als een zoutzak in elkaar zakte. Zijn zoon Royce is groter en atletischer dan hemzelf en schept er plezier in zijn gezicht bijvoorbeeld puntgaaf te houden uit ijdelheid.

 

 

 

 

Bekijk de beelden en oordeel zelf…

 

 

 

Sommige vechtsportliefhebbers zullen de Gracie-stijl saai vinden. Die genieten van de trappen in het K-1 en het kickboksen. Of van de focus op de klappen bij het reguliere boksen. Snelle en atletische acties zijn natuurlijk ook interessant. Maar de tovenaars van het grondgevecht tonen een ijzeren discipline en een superieur tactisch inzicht.

 

En dat is minstens zo interessant om te volgen. De onvermijdelijke nederlaag voor de tegenstander bij het goed uitvoeren van de Braziliaanse Jiu-Jitsu-technieken is prachtig om te zien. De spanning bouwt zich langzaam op en plotseling besef je je hoe onwijs knap het web van de Gracie’s zich langzaam sluit om de wanhopig tegenspartelende rivaal.

 

 

Mensen met een zwakke maag of een zeer pacifistische instelling kunnen de beelden maar beter laten voor wat ze zijn…

 

 

UFC is niet voor poesjes. Maar zelfs als niet geoefende vechtsportkijker: als je in je achterhoofd houdt dat deelnemers vrijwillig en trots in de ring staan en na afloop een biertje met elkaar doen aan de bar, dan maakt dat het verteren van een paar opspattende bloedspetters net iets eenvoudiger. En eventuele verontwaardiging is tijds- en cultuurbepaald.

 

We vinden de gladiatorengevechten tot de dood in het oude Rome nu bijvoorbeeld barbaars. Waarbij we ons niet beseffen dat het referentiekader van de mensen in die tijd werd gevormd door oorlogen die werden gevoerd voor het belang van lijfsbehoud. Mannen, die uitkomen in de UFC doen waarvoor ze gemaakt zijn: het verdedigen van het eigen belang, namelijk het verlengen van de levenstijd ten koste van de zwakkere (en het zorgen voor nageslacht, zodat de soort blijft bestaan). Evolutie.

 

Voor Royce zijn evolutie na UFC 5, zie Wikipedia en YouTube.

 

 

Tribute: UFC 1 en 2:

 

 

Royce Gracie (6'1" 180 lbs) defeats Legendary Sumo Grand Champion Akebono (6'8" 486 lbs) in 2004 using a shoulder lock:

 

 

Best of…

 

 

Early Royce Gracie:

 

 

Vs. Kimo:

 

 

Royce is leaving the ring…

 

Bonus: Vs. Vanderlei Silva:

 

 

 

 

 

Bronnen:

 

Wikipedia.org: Royce Gracie.

 

 

Foto’s:

 

Ultimatefightingchampionship.com.

 

 

 

 

 

 

 

 

Reageer op dit artikel, geef uw mening!

 

Meer van deze schrijver