|
|
Scherpschutters uit de NBA:Topscorers van toen en nu Door GERSON HEIDINGA, TobSport.nlGepost op:
07-11-2009. In onze poging u in te leiden in de fijne kneepjes van
het basketbal weidden we op deze Nederlandse sportsite al artikelen, begeleid
met beelden, aan: In dit artikel komt een ander specialisme aan bod: dat van
de afstandsschutter. Een specialisme dat in het verleden vooral toegeschreven
werd aan de guards, de kleinere spelers. Tegenwoordig weten echter de
grote mannen ook wel raad met het nemen van een schot van afstand. Het
schieten van de bal in het basketbal kent zijn verschillende specialismen als
het gaat om de afstand tot de basket en de bijbehorende spelsituatie. Een ander onderscheid kan gemaakt worden door te kijken
naar de gebruikte schottechniek bij het uitvoeren van het specialisme.
Voorbeelden van schottechnieken voor afstandsschoten zijn: het jumpshot,
het turn-around-jumpshot, het set-shot, de jump-hook,
het hook-shot etc. Voorbeelden van technieken voor schoten van
(vooral) dichtbij de basket: dezelfde technieken als in de vorige zin, maar
ook de lay-up, de finger-roll, de dunk, het bank-shot.
Terug naar de basketbal-specialismen voor schutters, deze
zijn gerelateerd aan verschillende onderdelen van het spel: de vrije worp,
een strafbal, goed voor 1 punt ; het schot vanuit het veld, voor 2 punten
en het schot van achter de driepuntlijn voor 3 punten. In dit NBA-achtergrondartikel stellen we u voor aan
schotspecialisten die excelleerden op een of meerdere spelonderdelen. We
besteden met name aandacht aan de driepuntschutters, die steeds belangrijker
lijken te worden in de NBA. Maar ook het schotspecialisme bij een bepalende
en veelvuldig voorkomende spelsituatie komt aan bod: het nemen van vrije
worpen. Bekijk vooral ook de beelden bij het artikel. In dit artikel: ·
NBA-legende en topschutter Larry Bird ·
Kroatische superscorer Drazen Petrovic ·
Super 6de
man Dell Curry ·
NBA
Hall-of-Famer Rick Barry ·
Reggie
Miller en de Indiana Pacers Afstandsschoten in de NBA van toen en nu Tegenwoordig is het specialisme van het schieten van de
driepunter verreweg het belangrijkste in het basketbal, als we kijken naar
afstandsschoten. In Europa zorgt de veelvuldig toegepaste zone-verdediging
voor een noodzaak om driepuntspecialisten in je team te hebben. Daarbij
zorgen ze voor een aanzienlijke hoeveelheid scores, die moeilijk te vervangen
zijn door extra veldscores die een punt minder waard zijn. Als een team in
Europa naast gevaarlijke scherpschutters ook over solide rebounders beschikt
met post-up-skills en een goede outlet-pass, dan kunnen ze het
ieder Europees topteam lastig maken bij een confrontatie. Het totale aantal driepunters geschoten in wedstrijden in
de belangrijkste basketballiga, de NBA, kent een onverminderd stijgende
trendlijn. Met name de laatste jaren, met de terugkeer van het snelle run-and-gun-spel
en de intrede van een groot aantal internationale spelers, worden er ongekend
veel driepunterpogingen ondernomen in de NBA. De driepuntlijn is ook steeds
dichter bij de basket komen te liggen. Op deze manier willen de
wereldbasketballbond FIBA en de NBA tot een meer eenduidige vorm van de
basketball-sport komen. Regels werden gelijkgesteld en de driepuntlijnen die
beide bonden toepasten, schoven naar elkaar toe. NBA-finalist van vorig
seizoen, Orlando Magic, maakt er dankbaar gebruik van. Men speelt met een
sterke man in het midden en verder diverse driepuntspecialisten op de
flanken. In de NBA spelen de lange spelers nu veelal volgens de
Europese huisstijl, namelijk loerend op een schot van achter de driepuntlijn.
Voorheen stonden dit soort spelers zonder uitzondering geposteerd dichtbij de
basket of zelfs onder het bord. Of ze schoten hoogstens vanaf de kop van de
‘bucket’, vanaf de middenafstand, vanuit de high-post. Het spel in de
NBA is veel sneller geworden en aanvallers worden nog meer dan voorheen
bevoordeeld. Vinden zij een obstakel op hun weg naar de basket, dan wordt de
bal naar buiten ge-passt, op zoek naar een teamgenoot die achter de
driepuntlijn geparkeerd staat voor een driepuntspoging. En daar nemen nu
zelfs al de langste centers plaats, die steeds meer met kundige,
zachte handen lijken te worden toegerust, in plaats van zich puur te richten
op power-moves rond de basket. Want waarom zou je van dichtbij schieten als dat
slechts 2 punten oplevert? In het verleden wist mijn Somalische trainer/coach het
treffend te verwoorden, als hij net weer een trainingspotje had beslist en
bij wijze van afsluitende trash-talk refereerde aan een vraag die
eerder die avond aan hem gesteld was. Namelijk de vraag waarom we hem nooit
zagen dunken met zijn bijna 2 meter aan lengte. Hij dribbelde de bal twee
keer, richtte kort van achter de driepuntslijn, drukte af in een vloeiende
beweging en zag de bal geruisloos door het net gaan: “This is my dunk!”
Het zichtbare vertrouwen in zijn eigen schottechniek moet
er ingeslepen zijn tijdens de wedstrijden en trainingen met het nationale
team van Somalië. En als je suicides moet lopen op gloeiend heet
asfalt op je blote voeten, dan leer
je wel je zodanig te concentreren dat vrijwel elke bal raak gaat. Die
concentratie is met name belangrijk bij een gelijkopgaande stand aan het
einde van de wedstrijd. Een man met een vaste hand en durf op zo’n moment is
goud waard. Een mooi voorbeeld van een NBA-speler met dergelijke kwaliteiten
is Robert Horry ofwel ‘Big Shot Rob’. Hij hielp zowel de Los Angeles
Lakers, de San Antonio Spurs als de Houston Rockets aan NBA-titels door zijn buzzer-beaters.
Een aantal jaar geleden was het schot voor twee punten, binnen de driepuntslijn, minstens zo belangrijk als het driepuntsschot in de NBA. Toen lag de driepuntlijn in de NBA verder van de basket verwijderd en schoten de specialisten een lager percentage van hun ballen raak. Het loonde minder om een driepuntspoging te wagen. Een aantal NBA-spelers verdiende hun brood met hun mid-range-game. Ze voerden hun respectievelijke teams aan met een gemiddelde van meer dan 20 punten per wedstrijd. Voorbeelden van dergelijke NBA-spelers zijn Dale Ellis en Rolando Blackman uit het verleden en Ray Allen, Richard Hamilton en Ben Gordon in de tegenwoordige NBA. Introducing: Larry Joe Bird,
Boston Celtics
Een man met misschien wel de
beste mid-range-game uit de NBA uit het verleden beheerste ook vrijwel
alle andere disciplines op het veld. Rebounden, passen, een bal stelen
of een driepunter schieten: niets was hem te dol. Deze man met het allround-talent
was Larry Joe Bird. De ster van de Boston Celtics was misschien wel op zijn
sterkst in zijn zevende NBA-seizoen. Jack McCallum van Sports Illustrated
noemt hem in dat seizoen (in 1986) de beste NBA-speler ooit. Bird liet dat
seizoen met zijn 29 jaar oud geweldige dingen zien op het veld, maar vooral
zijn prestaties aan het einde van wedstrijden, in crunch-time werden
geroemd. Bird won veel wedstrijden voor de Celtics ‘in the clutch’, in
de laatste seconden van wedstrijden, met gewaagde afstandsschoten. McCallum haalt enkele
basketball-grootheden aan in zijn artikel die Bird ook de beste van alle
tijden vonden op dat moment: UCLA-goeroe John Wooden, Lakers general-manager
(en het NBA-logo) Jerry West, legendarische Celtics-spelverdeler Bob Cousy en
de oudste nog actieve NBA-coach Don Nelson. Na 1986 zullen ook deze heren hun
mening bijgesteld hebben in de richting van ene Michael Jeffrey Jordan, maar
Bird staat natuurlijk altijd nog in de top 5 van ieder’s beste spelers.
Althans, dat zou zo moeten zijn. Toen McCallum zijn artikel schreef zette
Bird de volgende statistieken neer voor de Celtics: 30.8 punten per
wedstrijd, 13.1 rebounds en 7.8 assists en hij zat bij de NBA-leiders van maar
liefst 5 verschillende statische categorieën. 1987 NBA All-Star Game: “Long Distance Shoot-Out”
Bird’s meest imponerende wapen
was zijn schot. Hij was niet de snelste speler en beschikte niet over veel
sprongkracht, maar hij was sterk, onverzettelijk en speelde slim. Bird nam
veel lage-percentage (moeilijke) schoten, verloor trainingspartijtjes om geld
van Danny Ainge bij het nemen van schoten, maar wist vrijwel altijd raak te
schieten op beslissende momenten, voor volle arena’s. In zijn 7de
seizoen won hij de driepuntwedstrijd tijdens het NBA All Star Weekend. Hij
schoot 18 van zijn 25 ballen raak van achter de driepuntlijn en won de
wedstrijd niet voor de eerste keer. Hij won zelfs de eerste drie edities van
de driepuntwedstrijd tijdens het NBA All-Star Weekend. Bird’s overwinning dat
jaar was geen verrassing voor zijn teamgenoot Kevin McHale, die toen hij
hoorde dat er 10.000 dollar prijzengeld klaar lag voor de winnaar al zeker
wist dat Birdie weer met de eer zou gaan strijken. Bird was een gevaarlijke schutter vanwege zijn accurate set-shot, waarbij hij met beide benen aan de grond razendsnel wist af te drukken. Zijn effectieve ball-fakes vanaf de grond zagen er precies zo uit als zijn schot, waardoor hij zeer effectief tegenstanders de lucht in lokte om een blokpoging te doen. Bird had ook een succesvolle step-back-move, om extra ruimte voor zichzelf te creëren. Bird schoot zowel met links als rechts en was daarom moeilijk te verdedigen. Bird was zeer creatief: beroemd zijn de beelden waarbij de blonde Celtic onder de basket geposteerd staat, waarbij hij de bal over het bord, door de ring schiet. En dat met een groot aantal verdedigers van de tegenstander om hem heen. Na zijn carričre werd Bird
geinterviewd door Ian Thomsen van Sports Illustrated. Bird geeft aan
dat hij zelf een hekel had aan de driepunter en dat hij het niet waardeerde
dat hij vooral als een driepuntspecialist wordt gezien. Bird vindt schoten
vanuit de bucket (het drie-seconden-gebied rond de basket) belangrijker,
omdat die overwinningen en kampioenschappen binnenslepen. En hij voert
terecht aan dat de aantallen driepunters die hij in wedstrijden schoot
relatief laag zijn. Driepunters moesten volgens Bird vooral op het juiste
moment genomen worden en zeker niet op ieder beschikbaar moment. Bird vindt
de driepunter vooral een schot voor de kleine guards. In memoriam: Kroatië’s Drazen Petrovic
Een andere specialist voor
zowel de driepunter als schoten vanaf mid-range, is een van de
beroemdste Kroatische sporters ooit, Drazen Petrovic. Drazen Petrovic had in
Europa alles al gewonnen toen hij in 1989 een droom verwezenlijkte door in de
NBA te gaan spelen. Drazen stierf tijdens een auto-ongeluk op een Duitse
Autobahn na het seizoen waarin hij voor het eerst was uitgeroepen tot NBA
All-Star, op 28-jarige leeftijd in 1993. Drazen was een basketbaldier pur-sang.
In zijn Joegoslavische jaren woonde hij tegenover de gymzaal en zelfs wanneer
zijn team 2 keer per dag trainde was hij ver voor de anderen binnen om zijn
dagelijkse portie van 500 schoten te nemen. Voldoende training maakt
techniek perfect en Drazen leidde zijn Joegoslavische teams en als laatste
Real Madrid naar de Europa Cup 1 in het basketbal. Hij zette onnavolgbare
scoringrecords neer, scoorde meestal met jump-shots van afstand en wist
overal en altijd te presteren, ondanks veel aandacht van de verdediging. Hij
stond bijna altijd tegenover double-teams en box-in-ones.
Drazen werd een Joegoslavische en later Kroatische held en is nog steeds de
favoriete sporter van Kroatische topsporters. Zijn vroege dood, op de top van
zijn kunnen, heeft hem zo’n beetje de James Dean van het basketball gemaakt.
In veel landen denken fans nog met veel plezier aan hem terug en vragen zich
af wat Drazen nog allemaal had kunnen bereiken in de NBA. 1993: New Jersey Nets vs. Houston Rockets In 1989 nam Petrovic bij de
Portland Trailblazers voornamelijk op de bank plaats, waar Clyde Drexler en
Terry Porter de guard-posities in het veld bevolkten. In 1991 werd Petrovic
getransfereerd naar de New Jersey Nets, waarbij hij een seizoensrevelatie
werd. Hij leidde de Nets, scoorde 20.6 punten met teamgenoten als Derrick
Coleman, Kenny Anderson en Chris Morris. In zijn tweede seizoen bij de Nets,
in het jaar van zijn dood, wist hij 22.3 punten per wedstrijd aan te tekenen.
Petrovic was geen ‘natuurlijke schutter’ met een vloeiend, instinctief schot.
Petrovic’ schot was aangeleerd en geperfectioneerd. De vele jaren aan
trainingsarbeid en zijn goede werkethos en wilskracht hadden hem tot een ster
gemaakt. Petrovic was een trendsetter
voor Europese spelers die de NBA wilden halen. De eerste Europeaan die
slaagde en een rol van betekenis speelde. En dat voor een voormalig inwoner
van het Oostblok in de tijden van de Koude Oorlog. In Kroatië is men Drazen
nog niet vergeten. Een aanrader voor de fans komt van Pozitiv film, een dvd
met de titel “Drazen”, engels ondertiteld. De documentaire van Ante
Rozica neemt de kijker mee naar de
pleintjes en sporthallen waar Petrovic leerde spelen. Met interviews van
teamgenoten en vrienden en beelden uit Europa en de NBA. Dell Curry, solide NBA-professional
Dell Curry speelde van 1986 tot
en met 2002 in de NBA. Hij verdiende zijn geld met zijn betrouwbare
afstandsschot. Zijn grootste specialisme: de driepunter. Hij staat 23e
op de lijst van meeste driepunters in een NBA-carričre. Knap voor een speler,
die meestal op de bank begon aan een wedstrijd. Wel was hij vaak kandidaat
als beste 6de man (eerste wisselspeler) in de NBA. In 1994 won hij die award (NBA Sixth Man
of the Year). Hij is ook nog steeds de man met de meeste scores
in de geschiedenis voor het NBA-team Charlotte Hornets. Momenteel is hij
assistent-coach bij de Charlotte Bobcats. De Hornets verhuisden in het
verleden naar New Orleans. Schot-clinic door Dell Curry Dit jaar probeert eerste-jaars
NBA-prof Stephen Curry zich een vast plekje te verwezenlijken bij het
NBA-team van de Golden State Warriors uit Californië. Stephen is de zoon van
Dell en was een gerenommeerd college-speler. Net als zijn vader beschikt
Stephen over een goed afstandsschot. Waar zijn vader een meester was om een
verzameling wisselspelers aan te voeren door ze te leiden met scores wordt
ook Stephen vooralsnog in die richting gedreven. Stephen zit op de bank en
zijn coach Don Nelson zet zijn geld voorlopig op spelverdeler Monta Ellis.
Die speler is een van de grote talenten van Golden State en hij zag het niet
zitten om samen met Curry te starten. Hij stak niet onder stoelen of banken
dat hij het spel van Curry en dat van hemzelf te veel overeen vindt komen. Zijn vader Dell had zogezegd
geen moeite met een rol vanaf de bank. De meeste aandacht kreeg Dell Curry
als speler van Toronto Raptors en met name Charlotte Hornets. Hij speelde
vanaf de oprichting van het team bij Charlotte en had bekende teamgenoten als
de basketball-dwerg Muggsy Bogues, de sterke Larry Johnson en center Alonzo
Mourning. Charlotte was een van de topteams in die dagen en Curry kwam
meestal een starter aflossen voor wat vuurwerk vanaf de bank. Curry speelde
later met Tracy McGrady, Vince Carter en Charles Oakley in Toronto in een
poging om het Canadese team op de NBA-basketbalkaart te zetten. Toronto
haalde als nieuw opgericht team verschillende malen de playoffs, waarbij Dell
Curry altijd voor gevaar zorgde. Over zijn carričre schoot hij driepunters
met een betrouwbaarheid van 4 op 10 en was ijskoud in-the-clutch. Rick Barry, NBA Old-School
Rick Barry is een
ex-basketballer, met een paar prachtige accolades achter zijn naam. Ga er
maar aan staan: een van de 50 beste spelers ooit in de NBA, de enige speler
die topscorer was in de NBA-, ABA- en NCAA-basketballiga’s, NBA Rookie of the
Year (beste eerste-jaars) in 1966 met 25.7 punten en 10.2 rebounds per
wedstrijd en een explosie van 38 punten in de NBA All-Star Game in zijn tweede
jaar in de NBA, die hem MVP van de All-Star Game maakte. Dat seizoen zou hij
al 35.6 punten gemiddeld scoren in de NBA. Hij is opgenomen als speler in de
officiële basketball-Hall-of-Fame genoemd naar de uitvinder van het spel, dr.
James Naismith. Transformeerde zichzelf tijdens zijn basketbalcarričre van
rebound- en puntenmachine tot afstandschutter en spelverdeler. Maar ondanks
al deze geweldige prestaties wordt er vaak lacherig gedaan als zijn naam
wordt opgevoerd in een gesprek. Rick Barry staat namelijk
vooral bekend om zijn ‘Granny Shot’. Rick Barry schoot zijn vrije
worpen onderhands. Als een korfballer die vergeet zijn zesje te maken en de
bal van tussen zijn benen werpt, was Barry vaak het mikpunt van spot. De
onderhandse vrije worp van Barry zag er dan ook nogal kinderlijk uit. Toch
propageren trainers al jaren, dat het onderhands schieten van een vrije worp
met grote accuratesse kan worden uitgevoerd. Met name geschikt voor spelers
met minder fijne handbewegingen zoals NBA-mastodont Shaquille O’Neal. De
lange center heeft al zijn hele carriere moeite met het scoren van vrije
worpen. Diverse coaches probeerden zijn techniek te verbeteren en zijn
schotpercentage te verhogen. Het veranderen van bewegingen hielp niet. Maar
een enkel advies volgde Shaq niet op: schiet je vrije worpen onderhands, als
Rick Barry. Shaquille vond de techniek zo afstotend, dat hij er niet aan
wilde. Rick Barry: The Miami Greyhound
Rick Barry trok zich niets aan
van de kritiek. Hij was niet geliefd in kleedkamers, maar ook dat maakte hem
niet uit. Hij was een explosieve scorer en kundig afstandsschutter en
ontlokte tegenstanders gemakkelijk fouten, zodat hij extra punten kon scoren
vanaf de vrije worp-lijn. Daar wist hij dat hij kon vertrouwen op zijn ‘Granny
Shot’. Ondanks zijn kinderlijke vrije worp, was Barry een markant man op
het veld en daarbuiten. Ondanks zijn slanke gestalte was hij niet vies van
een robbertje vechten. Hij durfde onverkende paden te betreden. Zo was hij de
eerste NBA-speler die overstapte naar die andere, nu opgeheven basketballiga:
de ABA. Daar moest zelfs hij een jaar schorsing tegemoet zien, voor hij kon
toetreden. De San Francisco Warriors uit de NBA pikten het niet dat hun
frontman ging spelen bij het regionale ABA-team van de Oaks uit Oakland (immers
de buren aan de overkant aan de San Francisco Bay). Barry was een dodelijke
schutter en points-producer van over het hele veld pur-sang. Maar Barry mag
ondanks alle al genoemde lofuitingen op zijn spel en prestaties nog een veer
in zijn reet steken. Hij was eigenlijk de eerste succesvolle point-forward in
de NBA. Een point-forward is een van de langere spelers in het team die zich
van dichtbij de basket naar het midden van het veld begeeft om het spel te
verdelen. Een rol die Barry in de nadagen van zijn carričre vervulde bij
Houston Rockets. Hij probeerde daar minder de basket te bereiken, maar
focuste zich op het in stelling brengen van teamgenoten en schoten van
afstand. Later werd Barry een van de eerste ex-profs die wedstrijden gingen
analyseren voor de televisie. Net als Dell Curry heeft Rick Barry
prof-basketballers als zonen. Net als zijn zoon Brent (met Tim Duncan en San
Antonio Spurs) behaalde papa Rick NBA-kampioenschappen. Ze zijn daarmee pas
het tweede vader-zoon-duo die dat gelukt is. Ook zoon Brent is trouwens een
topschutter. Maar hij wist ook een NBA Slam-Dunk-kampioenschap te winnen. Reggie
Miller: dodelijk in de playoffs
Reggie Miller speelde 19 jaar
lang in de NBA, maar kwam opmerkelijk gezien nooit verder dan een enkel
NBA-team: zijn Indiana Pacers. Miller is ook in Nederland geen onbekende,
omdat hij jarenlang teamgenoot was van onze beste NBA-basketballer ooit: Rik
Smits. Miller was de topscorer van het team in de jaren en Smits was de
center met de zachte handen. De man met het scherpe schotje en de goede pass.
Miller bepaalde ondertussen het succes van de Pacers, door overal en altijd
een hoog percentage van zijn schoten uit het veld en achter de driepuntlijn
te doen slagen. Hij is niet voor niets de recordhouder in de NBA als het gaat
om aantallen driepunters over de hele NBA-carričre, aantallen driepunters in
de playoffs en aantallen zeldzame 4-punten-plays: een driepunter plus
bonus-vrije worp, toegekend vanwege een fout van de tegenstander (totaal:
24). Reggie Miller was een markante verschijning, een iele
speler, waarvan je niet zou verwachten dat hij het 19 jaar lang op het
hoogste niveau zou uithouden en zou slagen tegen verdedigers als Michael
Jordan, Kobe Bryant, Clyde Drexler en noem alle superatleten van 2 meter
en rond de 100 kilo maar op. Miller was een slimme speler, die goed
bewoog om zich vrij te maken voor een schot. Hij had zeer weinig tijd nodig
om op te laden en af te drukken. De bal ging razendsnel richting basket.
Miller besliste met zijn schoten talloze wedstrijden in de NBA. Ook in de
playoffs liet hij zich niet kennen. Beroemd zijn de beelden van zijn optredens tegen New
York. In New York besefte men zich ter dege dat een man die eens 68
wedstrijden achter elkaar minstens een driepunter weet te scoren niet te
ontmoedigen is. Miller liet zich niet afleiden door een luid publiek in de
New Yorkse basketbaltempel. Hij behoort tot een zeer exclusief
50-40-90-gezelschap in de NBA. De meest feilloze schutters gezien over alle
afstands-/spelsituatie-disciplines: meer dan 50% schoten raak vanuit het
veld, meer dan 40% van alle driepunters raak en 90% gescoorde vrije worpen,
gezien over de hele basketbalcarričre. De Pacers troffen enkele keren
achter elkaar de New York Knicks in de NBA-playoffs in de jaren ’90. Beide
teams waren geschoold in de defensieve tradities van hun coaches Larry Brown
en Pat Riley. In New York maakten center Patrick Ewing en guard Mark Jackson
de dienst uit. Indiana stelde daar center Rik Smits en guard Reggie Miller
tegenover. Later zou Mark Jackson overstappen naar Indiana, om het daar samen
met Miller het de Bulls en Michael Jordan lastig te maken op weg naar een
overwinning in de NBA-finale. Maar vooral de playoff-ontmoetingen met de New
York Knicks en de Pacers zijn legendarisch geworden. De Knicks waren het meer
ervaren team, dat smachtte naar de eerste titel voor een min of meer vaste
spelersgroep. De Pacers beschikten ook over ervaren spelers, die tot dan toe
echter nooit veel in de play-offs hadden laten zien. 1995 NBA Play-offs: New York
Knicks vs. Indiana Pacers
Behalve Reggie Miller dan. Hij
werd hij de NBA-rookie met de meeste driepunters ooit in zijn eerste seizoen.
Vanaf dat moment was het in Indianapolis geregeld ‘Miller Time’.
Reggie Miller werd door Knick-fan en bekende filmmaker Spike Lee vanaf 1994
betiteld als de ‘Knick-Killer’, vanwege play-off-uitspattingen in New
York’s Madison Square Garden: in de laatste 8.9 seconden van wedstrijd 1
tegen New York in 1995 scoorde Miller 8 punten. Die 8 punten zorgden voor een
nipte uitoverwinning voor de Pacers. Miller werd luid bejubeld en terecht.
Aan het einde van de betreffende wedstrijd schiet Miller een driepunter raak.
Hij steelt de bal als die door de Knicks wordt uitgenomen, dribbelt
razendsnel naar de driepuntlijn en schiet weer een driepunter. Met een
gelijke stand van 105-105 wordt Knicks-speler John Starks op zijn armen
geslagen door Pacers-speler Sam Mitchell. Starks mist beide vrije worpen.
Miller rebound de bal, wordt geduwd en krijgt een fout mee. Ook hij gaat naar
de vrije worp-lijn. Miller is een specialist en verzilvert beide toegekende
pogingen. De angst voor Miller zit er vervolgens goed in in New York. Het
jaar ervoor had Miller de Knicks in de playoffs namelijk ook al
geterroriseerd door eens 25 punten te scoren in het laatste kwart van een
wedstrijd alleen. In die dagen speelden Miller en Smits samen met Dale Davis
en Antonio Davis, de Duitser Detlet Schrempf en NBA All-Star Chris Mullin.
Maar ook met driepuntspecialist ‘the Rifle Man’ Chuck Person (17de
op de lijst van NBA-spelers met de meeste driepunters). Miller zette een
standaard neer als het gaat om het schieten van de bal in de NBA. Zelfs in
zijn laatste wedstrijd in 2005 voor Indiana leidde hij zijn team met 27
punten. Besluit: Gevaarlijke schutters in het
basketbal zijn er in vele soorten en maten. Een basketbalspeler die zijn
schot wil verbeteren kan lering trekken uit dit artikel. Scherpschutters
Larry Bird en Reggie Miller die in dit artikel werden opgevoerd beschikten
zeker niet over een schottechniek uit-het-boekje. Zij leerden zichzelf
een schot aan en scoorden veelvuldig, puur op gevoel. Of beter gezegd:
vanwege een superieure hand-oogcoördinatie. Het oog stuurt de hand en
gevoelige vingers perfect aan. Zonder dat de techniek op zich perfect oogt.
Bird en Miller beschikten over een ‘houterig’ schot, maar schoten met een
hoog percentage en waren niet bang om moeilijke schoten te nemen. Drazen Petrovic leerde zichzelf
schieten, terwijl hij er niet bovengemiddeld veel aanleg voor had. De vele
trainingsuren sleten de technieken erin en de spieren stonden helemaal
ingesteld op de bijna-mechanische bewegingen. Spelers met aanleg moeten zich
dus niet al teveel laten aanpraten wat betreft hun schottechniek. Als je op
consistente wijze op gevoel kunt scoren, verander dan niet al teveel aan je
techniek. Voor een speler die minder aanleg heeft om ballen van afstand raak
te schieten is een rigide trainingsschema juist wel weer van levensbelang.
NBA-profs schieten al snel honderden of zelfs duizenden jump-shots per dag, van verschillende plekken op het
veld. De herhaling van de bewegingen
zorgt ervoor dat ze feilloos uitgevoerd kunnen worden in wedstrijden. Ze
slijten letterlijk in de herinnering van de betrokken spiergroepen, zodat ze
zonder probleem en direct toegepast kunnen worden in wedstrijden. Dell Curry
was een perfect voorbeeld van het rendement op de vele trainingsuren besteedt
aan het afstandschot: een mooie NBA-carričre en een belangrijke en
gewaardeerde rol te spelen: die van afstandschutter en rustgever. Schiet een
van de specialisten namelijk makkelijk raak, dan kan de rest van het team het
even wat rustiger aan doen. Ze hoeven even geen rebounds te pakken of een
teamspelletje op te zetten. Ze passen de bal naar buiten, naar de specialist
op de driepuntlijn met de hot-hand. De speler is on-fire, in-the-zone
en schiet alles raak. De verdediging zal zich massaal op de speler
stortten om hem met een hand in het gezicht te beletten de afstand naar de
basket juist in te schatten. Maar een goede schutter heeft maar weinig tijd
nodig en maar een vleugje daglicht om de bal te schieten. Zit hij in een
goede flow en beschikt hij bovendien over een goede dribbel om zijn eigen
schot te creëren, dan rest de verdediging enkel het middel van het
hijgen-in-de-nek en het maken van een fout. En dan maar zien of de schutter
nog steeds zo koelbloedig is met een stadion vol mensen die hopen dat hij
zijn vrije worpen gaat missen. Bronnen: Sports Illustrated, Jack
McCallum - “ 'as Nearly Perfect As You Can Get'. In a glorious seventh
season, Larry Bird of the Boston Celtics is demonstrating that he may be the
NBA's best player of all time.” (03-03-1986). Sports Illustrated (SI.com), Ian Thomsen – “Weekly
Countdown: Bird talks shooting, takes aim at his legacy” (29-07-2008). Wikipedia.org over Dell Curry, Rick Barry
en Reggie Miller. Reageer
op dit artikel, geef uw mening
|
 |
