Scherpschutters uit de NBA:

Topscorers van toen en nu

 

Door TobSport redactieteam voor TobSport.nl

Gepost op: 07-11-2009.

 

 

 

In onze poging u in te leiden in de fijne kneepjes van het basketbal weidden we op deze Nederlandse sportsite al artikelen, begeleid met beelden, aan:

 

 

In dit artikel komt een ander specialisme aan bod: dat van de afstandsschutter. Een specialisme dat in het verleden vooral toegeschreven werd aan de guards, de kleinere spelers. Tegenwoordig weten echter de grote mannen ook wel raad met het nemen van een schot van afstand. Het schieten van de bal in het basketbal kent zijn verschillende specialismen als het gaat om de afstand tot de basket en de bijbehorende spelsituatie.

 

Een ander onderscheid kan gemaakt worden door te kijken naar de gebruikte schottechniek bij het uitvoeren van het specialisme. Voorbeelden van schottechnieken voor afstandsschoten zijn: het jumpshot, het turn-around-jumpshot, het set-shot, de jump-hook, het hook-shot etc. Voorbeelden van technieken voor schoten van (vooral) dichtbij de basket: dezelfde technieken als in de vorige zin, maar ook de lay-up, de finger-roll, de dunk, het bank-shot.

 

Terug naar de basketbal-specialismen voor schutters, deze zijn gerelateerd aan verschillende onderdelen van het spel: de vrije worp, een strafbal, goed voor 1 punt ; het schot vanuit het veld, voor 2 punten en het schot van achter de driepuntlijn voor 3 punten.

 

In dit NBA-achtergrondartikel stellen we u voor aan schotspecialisten die excelleerden op een of meerdere spelonderdelen. We besteden met name aandacht aan de driepuntschutters, die steeds belangrijker lijken te worden in de NBA. Maar ook het schotspecialisme bij een bepalende en veelvuldig voorkomende spelsituatie komt aan bod: het nemen van vrije worpen. Bekijk vooral ook de beelden bij het artikel.

 

 

 

In dit artikel:

 

·         NBA-legende en topschutter Larry Bird

·         Kroatische superscorer Drazen Petrovic

·         Super 6de man Dell Curry

·         NBA Hall-of-Famer Rick Barry

·         Reggie Miller en de Indiana Pacers

 

 

 

 

 

Afstandsschoten in de NBA van toen en nu

 

 

 

Tegenwoordig is het specialisme van het schieten van de driepunter verreweg het belangrijkste in het basketbal, als we kijken naar afstandsschoten. In Europa zorgt de veelvuldig toegepaste zone-verdediging voor een noodzaak om driepuntspecialisten in je team te hebben. Daarbij zorgen ze voor een aanzienlijke hoeveelheid scores, die moeilijk te vervangen zijn door extra veldscores die een punt minder waard zijn. Als een team in Europa naast gevaarlijke scherpschutters ook over solide rebounders beschikt met post-up-skills en een goede outlet-pass, dan kunnen ze het ieder Europees topteam lastig maken bij een confrontatie.

 

Het totale aantal driepunters geschoten in wedstrijden in de belangrijkste basketballiga, de NBA, kent een onverminderd stijgende trendlijn. Met name de laatste jaren, met de terugkeer van het snelle run-and-gun-spel en de intrede van een groot aantal internationale spelers, worden er ongekend veel driepunterpogingen ondernomen in de NBA. De driepuntlijn is ook steeds dichter bij de basket komen te liggen. Op deze manier willen de wereldbasketballbond FIBA en de NBA tot een meer eenduidige vorm van de basketball-sport komen. Regels werden gelijkgesteld en de driepuntlijnen die beide bonden toepasten, schoven naar elkaar toe. NBA-finalist van vorig seizoen, Orlando Magic, maakt er dankbaar gebruik van. Men speelt met een sterke man in het midden en verder diverse driepuntspecialisten op de flanken.

 

In de NBA spelen de lange spelers nu veelal volgens de Europese huisstijl, namelijk loerend op een schot van achter de driepuntlijn. Voorheen stonden dit soort spelers zonder uitzondering geposteerd dichtbij de basket of zelfs onder het bord. Of ze schoten hoogstens vanaf de kop van de ‘bucket’, vanaf de middenafstand, vanuit de high-post. Het spel in de NBA is veel sneller geworden en aanvallers worden nog meer dan voorheen bevoordeeld. Vinden zij een obstakel op hun weg naar de basket, dan wordt de bal naar buiten ge-passt, op zoek naar een teamgenoot die achter de driepuntlijn geparkeerd staat voor een driepuntspoging. En daar nemen nu zelfs al de langste centers plaats, die steeds meer met kundige, zachte handen lijken te worden toegerust, in plaats van zich puur te richten op power-moves rond de basket.

 

 

 

Want waarom zou je van dichtbij schieten als dat slechts 2 punten oplevert?

 

 

 

In het verleden wist mijn Somalische trainer/coach het treffend te verwoorden, als hij net weer een trainingspotje had beslist en bij wijze van afsluitende trash-talk refereerde aan een vraag die eerder die avond aan hem gesteld was. Namelijk de vraag waarom we hem nooit zagen dunken met zijn bijna 2 meter aan lengte. Hij dribbelde de bal twee keer, richtte kort van achter de driepuntslijn, drukte af in een vloeiende beweging en zag de bal geruisloos door het net gaan: “This is my dunk!”

 

Het zichtbare vertrouwen in zijn eigen schottechniek moet er ingeslepen zijn tijdens de wedstrijden en trainingen met het nationale team van Somalië. En als je suicides moet lopen op gloeiend heet asfalt  op je blote voeten, dan leer je wel je zodanig te concentreren dat vrijwel elke bal raak gaat. Die concentratie is met name belangrijk bij een gelijkopgaande stand aan het einde van de wedstrijd. Een man met een vaste hand en durf op zo’n moment is goud waard. Een mooi voorbeeld van een NBA-speler met dergelijke kwaliteiten is Robert Horry ofwel ‘Big Shot Rob’. Hij hielp zowel de Los Angeles Lakers, de San Antonio Spurs als de Houston Rockets aan NBA-titels door zijn buzzer-beaters.

 

Een aantal jaar geleden was het schot voor twee punten, binnen de driepuntslijn, minstens zo belangrijk als het driepuntsschot in de NBA. Toen lag de driepuntlijn in de NBA verder van de basket verwijderd en schoten de specialisten een lager percentage van hun ballen raak. Het loonde minder om een driepuntspoging te wagen. Een aantal NBA-spelers verdiende hun brood met hun mid-range-game. Ze voerden hun respectievelijke teams aan met een gemiddelde van meer dan 20 punten per wedstrijd. Voorbeelden van dergelijke NBA-spelers zijn Dale Ellis en Rolando Blackman uit het verleden en Ray Allen, Richard Hamilton en Ben Gordon in de tegenwoordige NBA.

 

 

 

Introducing: Larry Joe Bird, Boston Celtics

 

 

 

Een man met misschien wel de beste mid-range-game uit de NBA uit het verleden beheerste ook vrijwel alle andere disciplines op het veld. Rebounden, passen, een bal stelen of een driepunter schieten: niets was hem te dol. Deze man met het allround-talent was Larry Joe Bird. De ster van de Boston Celtics was misschien wel op zijn sterkst in zijn zevende NBA-seizoen. Jack McCallum van Sports Illustrated noemt hem in dat seizoen (in 1986) de beste NBA-speler ooit. Bird liet dat seizoen met zijn 29 jaar oud geweldige dingen zien op het veld, maar vooral zijn prestaties aan het einde van wedstrijden, in crunch-time werden geroemd. Bird won veel wedstrijden voor de Celtics ‘in the clutch’, in de laatste seconden van wedstrijden, met gewaagde afstandsschoten.

 

McCallum haalt enkele basketball-grootheden aan in zijn artikel die Bird ook de beste van alle tijden vonden op dat moment: UCLA-goeroe John Wooden, Lakers general-manager (en het NBA-logo) Jerry West, legendarische Celtics-spelverdeler Bob Cousy en de oudste nog actieve NBA-coach Don Nelson. Na 1986 zullen ook deze heren hun mening bijgesteld hebben in de richting van ene Michael Jeffrey Jordan, maar Bird staat natuurlijk altijd nog in de top 5 van ieder’s beste spelers. Althans, dat zou zo moeten zijn. Toen McCallum zijn artikel schreef zette Bird de volgende statistieken neer voor de Celtics: 30.8 punten per wedstrijd, 13.1 rebounds en 7.8 assists en hij zat bij de NBA-leiders van maar liefst 5 verschillende statische categorieën.

 

1987 NBA All-Star Game: “Long Distance Shoot-Out”

 

 

Bird’s meest imponerende wapen was zijn schot. Hij was niet de snelste speler en beschikte niet over veel sprongkracht, maar hij was sterk, onverzettelijk en speelde slim. Bird nam veel lage-percentage (moeilijke) schoten, verloor trainingspartijtjes om geld van Danny Ainge bij het nemen van schoten, maar wist vrijwel altijd raak te schieten op beslissende momenten, voor volle arena’s. In zijn 7de seizoen won hij de driepuntwedstrijd tijdens het NBA All Star Weekend. Hij schoot 18 van zijn 25 ballen raak van achter de driepuntlijn en won de wedstrijd niet voor de eerste keer. Hij won zelfs de eerste drie edities van de driepuntwedstrijd tijdens het NBA All-Star Weekend. Bird’s overwinning dat jaar was geen verrassing voor zijn teamgenoot Kevin McHale, die toen hij hoorde dat er 10.000 dollar prijzengeld klaar lag voor de winnaar al zeker wist dat Birdie weer met de eer zou gaan strijken.

 

Bird was een gevaarlijke schutter vanwege zijn accurate set-shot, waarbij hij met beide benen aan de grond razendsnel wist af te drukken. Zijn effectieve ball-fakes vanaf de grond zagen er precies zo uit als zijn schot, waardoor hij zeer effectief tegenstanders de lucht in lokte om een blokpoging te doen. Bird had ook een succesvolle step-back-move, om extra ruimte voor zichzelf te creëren. Bird schoot zowel met links als rechts en was daarom moeilijk te verdedigen. Bird was zeer creatief: beroemd zijn de beelden waarbij de blonde Celtic onder de basket geposteerd staat, waarbij hij de bal over het bord, door de ring schiet. En dat met een groot aantal verdedigers van de tegenstander om hem heen.

 

Na zijn carričre werd Bird geinterviewd door Ian Thomsen van Sports Illustrated. Bird geeft aan dat hij zelf een hekel had aan de driepunter en dat hij het niet waardeerde dat hij vooral als een driepuntspecialist wordt gezien. Bird vindt schoten vanuit de bucket (het drie-seconden-gebied rond de basket) belangrijker, omdat die overwinningen en kampioenschappen binnenslepen. En hij voert terecht aan dat de aantallen driepunters die hij in wedstrijden schoot relatief laag zijn. Driepunters moesten volgens Bird vooral op het juiste moment genomen worden en zeker niet op ieder beschikbaar moment. Bird vindt de driepunter vooral een schot voor de kleine guards.

 

 

In memoriam: Kroatië’s Drazen Petrovic

 

 

 

Een andere specialist voor zowel de driepunter als schoten vanaf mid-range, is een van de beroemdste Kroatische sporters ooit, Drazen Petrovic. Drazen Petrovic had in Europa alles al gewonnen toen hij in 1989 een droom verwezenlijkte door in de NBA te gaan spelen. Drazen stierf tijdens een auto-ongeluk op een Duitse Autobahn na het seizoen waarin hij voor het eerst was uitgeroepen tot NBA All-Star, op 28-jarige leeftijd in 1993. Drazen was een basketbaldier pur-sang. In zijn Joegoslavische jaren woonde hij tegenover de gymzaal en zelfs wanneer zijn team 2 keer per dag trainde was hij ver voor de anderen binnen om zijn dagelijkse portie van 500 schoten te nemen.

 

Voldoende training maakt techniek perfect en Drazen leidde zijn Joegoslavische teams en als laatste Real Madrid naar de Europa Cup 1 in het basketbal. Hij zette onnavolgbare scoringrecords neer, scoorde meestal met jump-shots van afstand en wist overal en altijd te presteren, ondanks veel aandacht van de verdediging. Hij stond bijna altijd tegenover double-teams en box-in-ones. Drazen werd een Joegoslavische en later Kroatische held en is nog steeds de favoriete sporter van Kroatische topsporters. Zijn vroege dood, op de top van zijn kunnen, heeft hem zo’n beetje de James Dean van het basketball gemaakt. In veel landen denken fans nog met veel plezier aan hem terug en vragen zich af wat Drazen nog allemaal had kunnen bereiken in de NBA.

 

1993: New Jersey Nets vs. Houston Rockets

 

 

In 1989 nam Petrovic bij de Portland Trailblazers voornamelijk op de bank plaats, waar Clyde Drexler en Terry Porter de guard-posities in het veld bevolkten. In 1991 werd Petrovic getransfereerd naar de New Jersey Nets, waarbij hij een seizoensrevelatie werd. Hij leidde de Nets, scoorde 20.6 punten met teamgenoten als Derrick Coleman, Kenny Anderson en Chris Morris. In zijn tweede seizoen bij de Nets, in het jaar van zijn dood, wist hij 22.3 punten per wedstrijd aan te tekenen. Petrovic was geen ‘natuurlijke schutter’ met een vloeiend, instinctief schot. Petrovic’ schot was aangeleerd en geperfectioneerd. De vele jaren aan trainingsarbeid en zijn goede werkethos en wilskracht hadden hem tot een ster gemaakt.

 

Petrovic was een trendsetter voor Europese spelers die de NBA wilden halen. De eerste Europeaan die slaagde en een rol van betekenis speelde. En dat voor een voormalig inwoner van het Oostblok in de tijden van de Koude Oorlog. In Kroatië is men Drazen nog niet vergeten. Een aanrader voor de fans komt van Pozitiv film, een dvd met de titel “Drazen”, engels ondertiteld. De documentaire van Ante Rozica  neemt de kijker mee naar de pleintjes en sporthallen waar Petrovic leerde spelen. Met interviews van teamgenoten en vrienden en beelden uit Europa en de NBA.

 

 

 

Dell Curry, solide NBA-professional

 

 

 

 

Dell Curry speelde van 1986 tot en met 2002 in de NBA. Hij verdiende zijn geld met zijn betrouwbare afstandsschot. Zijn grootste specialisme: de driepunter. Hij staat 23e op de lijst van meeste driepunters in een NBA-carričre. Knap voor een speler, die meestal op de bank begon aan een wedstrijd. Wel was hij vaak kandidaat als beste 6de man (eerste wisselspeler) in de NBA. In 1994 won hij die award (NBA Sixth Man of the Year). Hij is ook nog steeds de man met de meeste scores in de geschiedenis voor het NBA-team Charlotte Hornets. Momenteel is hij assistent-coach bij de Charlotte Bobcats. De Hornets verhuisden in het verleden naar New Orleans.

 

Schot-clinic door Dell Curry

 

 

Dit jaar probeert eerste-jaars NBA-prof Stephen Curry zich een vast plekje te verwezenlijken bij het NBA-team van de Golden State Warriors uit Californië. Stephen is de zoon van Dell en was een gerenommeerd college-speler. Net als zijn vader beschikt Stephen over een goed afstandsschot. Waar zijn vader een meester was om een verzameling wisselspelers aan te voeren door ze te leiden met scores wordt ook Stephen vooralsnog in die richting gedreven. Stephen zit op de bank en zijn coach Don Nelson zet zijn geld voorlopig op spelverdeler Monta Ellis. Die speler is een van de grote talenten van Golden State en hij zag het niet zitten om samen met Curry te starten. Hij stak niet onder stoelen of banken dat hij het spel van Curry en dat van hemzelf te veel overeen vindt komen.

 

Zijn vader Dell had zogezegd geen moeite met een rol vanaf de bank. De meeste aandacht kreeg Dell Curry als speler van Toronto Raptors en met name Charlotte Hornets. Hij speelde vanaf de oprichting van het team bij Charlotte en had bekende teamgenoten als de basketball-dwerg Muggsy Bogues, de sterke Larry Johnson en center Alonzo Mourning. Charlotte was een van de topteams in die dagen en Curry kwam meestal een starter aflossen voor wat vuurwerk vanaf de bank. Curry speelde later met Tracy McGrady, Vince Carter en Charles Oakley in Toronto in een poging om het Canadese team op de NBA-basketbalkaart te zetten. Toronto haalde als nieuw opgericht team verschillende malen de playoffs, waarbij Dell Curry altijd voor gevaar zorgde. Over zijn carričre schoot hij driepunters met een betrouwbaarheid van 4 op 10 en was ijskoud in-the-clutch.

 

 

 

 

Rick Barry, NBA Old-School

 

 

 

 

Rick Barry is een ex-basketballer, met een paar prachtige accolades achter zijn naam. Ga er maar aan staan: een van de 50 beste spelers ooit in de NBA, de enige speler die topscorer was in de NBA-, ABA- en NCAA-basketballiga’s, NBA Rookie of the Year (beste eerste-jaars) in 1966 met 25.7 punten en 10.2 rebounds per wedstrijd en een explosie van 38 punten in de NBA All-Star Game in zijn tweede jaar in de NBA, die hem MVP van de All-Star Game maakte. Dat seizoen zou hij al 35.6 punten gemiddeld scoren in de NBA. Hij is opgenomen als speler in de officiële basketball-Hall-of-Fame genoemd naar de uitvinder van het spel, dr. James Naismith. Transformeerde zichzelf tijdens zijn basketbalcarričre van rebound- en puntenmachine tot afstandschutter en spelverdeler. Maar ondanks al deze geweldige prestaties wordt er vaak lacherig gedaan als zijn naam wordt opgevoerd in een gesprek.

 

Rick Barry staat namelijk vooral bekend om zijn ‘Granny Shot’. Rick Barry schoot zijn vrije worpen onderhands. Als een korfballer die vergeet zijn zesje te maken en de bal van tussen zijn benen werpt, was Barry vaak het mikpunt van spot. De onderhandse vrije worp van Barry zag er dan ook nogal kinderlijk uit. Toch propageren trainers al jaren, dat het onderhands schieten van een vrije worp met grote accuratesse kan worden uitgevoerd. Met name geschikt voor spelers met minder fijne handbewegingen zoals NBA-mastodont Shaquille O’Neal. De lange center heeft al zijn hele carriere moeite met het scoren van vrije worpen. Diverse coaches probeerden zijn techniek te verbeteren en zijn schotpercentage te verhogen. Het veranderen van bewegingen hielp niet. Maar een enkel advies volgde Shaq niet op: schiet je vrije worpen onderhands, als Rick Barry. Shaquille vond de techniek zo afstotend, dat hij er niet aan wilde.

 

Rick Barry: The Miami Greyhound

 

 

Rick Barry trok zich niets aan van de kritiek. Hij was niet geliefd in kleedkamers, maar ook dat maakte hem niet uit. Hij was een explosieve scorer en kundig afstandsschutter en ontlokte tegenstanders gemakkelijk fouten, zodat hij extra punten kon scoren vanaf de vrije worp-lijn. Daar wist hij dat hij kon vertrouwen op zijn ‘Granny Shot’. Ondanks zijn kinderlijke vrije worp, was Barry een markant man op het veld en daarbuiten. Ondanks zijn slanke gestalte was hij niet vies van een robbertje vechten. Hij durfde onverkende paden te betreden. Zo was hij de eerste NBA-speler die overstapte naar die andere, nu opgeheven basketballiga: de ABA. Daar moest zelfs hij een jaar schorsing tegemoet zien, voor hij kon toetreden. De San Francisco Warriors uit de NBA pikten het niet dat hun frontman ging spelen bij het regionale ABA-team van de Oaks uit Oakland (immers de buren aan de overkant aan de San Francisco Bay).

 

Barry was een dodelijke schutter en points-producer van over het hele veld pur-sang. Maar Barry mag ondanks alle al genoemde lofuitingen op zijn spel en prestaties nog een veer in zijn reet steken. Hij was eigenlijk de eerste succesvolle point-forward in de NBA. Een point-forward is een van de langere spelers in het team die zich van dichtbij de basket naar het midden van het veld begeeft om het spel te verdelen. Een rol die Barry in de nadagen van zijn carričre vervulde bij Houston Rockets. Hij probeerde daar minder de basket te bereiken, maar focuste zich op het in stelling brengen van teamgenoten en schoten van afstand. Later werd Barry een van de eerste ex-profs die wedstrijden gingen analyseren voor de televisie. Net als Dell Curry heeft Rick Barry prof-basketballers als zonen. Net als zijn zoon Brent (met Tim Duncan en San Antonio Spurs) behaalde papa Rick NBA-kampioenschappen. Ze zijn daarmee pas het tweede vader-zoon-duo die dat gelukt is. Ook zoon Brent is trouwens een topschutter. Maar hij wist ook een NBA Slam-Dunk-kampioenschap te winnen.

 

 

 

 

Reggie Miller: dodelijk in de playoffs

 

 

 

 

Reggie Miller speelde 19 jaar lang in de NBA, maar kwam opmerkelijk gezien nooit verder dan een enkel NBA-team: zijn Indiana Pacers. Miller is ook in Nederland geen onbekende, omdat hij jarenlang teamgenoot was van onze beste NBA-basketballer ooit: Rik Smits. Miller was de topscorer van het team in de jaren en Smits was de center met de zachte handen. De man met het scherpe schotje en de goede pass. Miller bepaalde ondertussen het succes van de Pacers, door overal en altijd een hoog percentage van zijn schoten uit het veld en achter de driepuntlijn te doen slagen. Hij is niet voor niets de recordhouder in de NBA als het gaat om aantallen driepunters over de hele NBA-carričre, aantallen driepunters in de playoffs en aantallen zeldzame 4-punten-plays: een driepunter plus bonus-vrije worp, toegekend vanwege een fout van de tegenstander (totaal: 24).

 

Reggie Miller was een markante verschijning, een iele speler, waarvan je niet zou verwachten dat hij het 19 jaar lang op het hoogste niveau zou uithouden en zou slagen tegen verdedigers als Michael Jordan, Kobe Bryant, Clyde Drexler en noem alle superatleten van 2 meter en rond de 100 kilo maar op. Miller was een slimme speler, die goed bewoog om zich vrij te maken voor een schot. Hij had zeer weinig tijd nodig om op te laden en af te drukken. De bal ging razendsnel richting basket. Miller besliste met zijn schoten talloze wedstrijden in de NBA. Ook in de playoffs liet hij zich niet kennen.

 

Beroemd zijn de beelden van zijn optredens tegen New York. In New York besefte men zich ter dege dat een man die eens 68 wedstrijden achter elkaar minstens een driepunter weet te scoren niet te ontmoedigen is. Miller liet zich niet afleiden door een luid publiek in de New Yorkse basketbaltempel. Hij behoort tot een zeer exclusief 50-40-90-gezelschap in de NBA. De meest feilloze schutters gezien over alle afstands-/spelsituatie-disciplines: meer dan 50% schoten raak vanuit het veld, meer dan 40% van alle driepunters raak en 90% gescoorde vrije worpen, gezien over de hele basketbalcarričre.

 

De Pacers troffen enkele keren achter elkaar de New York Knicks in de NBA-playoffs in de jaren ’90. Beide teams waren geschoold in de defensieve tradities van hun coaches Larry Brown en Pat Riley. In New York maakten center Patrick Ewing en guard Mark Jackson de dienst uit. Indiana stelde daar center Rik Smits en guard Reggie Miller tegenover. Later zou Mark Jackson overstappen naar Indiana, om het daar samen met Miller het de Bulls en Michael Jordan lastig te maken op weg naar een overwinning in de NBA-finale. Maar vooral de playoff-ontmoetingen met de New York Knicks en de Pacers zijn legendarisch geworden. De Knicks waren het meer ervaren team, dat smachtte naar de eerste titel voor een min of meer vaste spelersgroep. De Pacers beschikten ook over ervaren spelers, die tot dan toe echter nooit veel in de play-offs hadden laten zien.

 

1995 NBA Play-offs: New York Knicks vs. Indiana Pacers

 

 

Behalve Reggie Miller dan. Hij werd hij de NBA-rookie met de meeste driepunters ooit in zijn eerste seizoen. Vanaf dat moment was het in Indianapolis geregeld ‘Miller Time’. Reggie Miller werd door Knick-fan en bekende filmmaker Spike Lee vanaf 1994 betiteld als de ‘Knick-Killer’, vanwege play-off-uitspattingen in New York’s Madison Square Garden: in de laatste 8.9 seconden van wedstrijd 1 tegen New York in 1995 scoorde Miller 8 punten. Die 8 punten zorgden voor een nipte uitoverwinning voor de Pacers. Miller werd luid bejubeld en terecht. Aan het einde van de betreffende wedstrijd schiet Miller een driepunter raak. Hij steelt de bal als die door de Knicks wordt uitgenomen, dribbelt razendsnel naar de driepuntlijn en schiet weer een driepunter. Met een gelijke stand van 105-105 wordt Knicks-speler John Starks op zijn armen geslagen door Pacers-speler Sam Mitchell.

 

Starks mist beide vrije worpen. Miller rebound de bal, wordt geduwd en krijgt een fout mee. Ook hij gaat naar de vrije worp-lijn. Miller is een specialist en verzilvert beide toegekende pogingen. De angst voor Miller zit er vervolgens goed in in New York. Het jaar ervoor had Miller de Knicks in de playoffs namelijk ook al geterroriseerd door eens 25 punten te scoren in het laatste kwart van een wedstrijd alleen. In die dagen speelden Miller en Smits samen met Dale Davis en Antonio Davis, de Duitser Detlet Schrempf en NBA All-Star Chris Mullin. Maar ook met driepuntspecialist ‘the Rifle Man’ Chuck Person (17de op de lijst van NBA-spelers met de meeste driepunters). Miller zette een standaard neer als het gaat om het schieten van de bal in de NBA. Zelfs in zijn laatste wedstrijd in 2005 voor Indiana leidde hij zijn team met 27 punten.

 

 

 

Besluit:

 

 

 

Gevaarlijke schutters in het basketbal zijn er in vele soorten en maten. Een basketbalspeler die zijn schot wil verbeteren kan lering trekken uit dit artikel. Scherpschutters Larry Bird en Reggie Miller die in dit artikel werden opgevoerd beschikten zeker niet over een schottechniek uit-het-boekje. Zij leerden zichzelf een schot aan en scoorden veelvuldig, puur op gevoel. Of beter gezegd: vanwege een superieure hand-oogcoördinatie. Het oog stuurt de hand en gevoelige vingers perfect aan. Zonder dat de techniek op zich perfect oogt. Bird en Miller beschikten over een ‘houterig’ schot, maar schoten met een hoog percentage en waren niet bang om moeilijke schoten te nemen.

 

Drazen Petrovic leerde zichzelf schieten, terwijl hij er niet bovengemiddeld veel aanleg voor had. De vele trainingsuren sleten de technieken erin en de spieren stonden helemaal ingesteld op de bijna-mechanische bewegingen. Spelers met aanleg moeten zich dus niet al teveel laten aanpraten wat betreft hun schottechniek. Als je op consistente wijze op gevoel kunt scoren, verander dan niet al teveel aan je techniek. Voor een speler die minder aanleg heeft om ballen van afstand raak te schieten is een rigide trainingsschema juist wel weer van levensbelang. NBA-profs schieten al snel honderden of zelfs duizenden jump-shots  per dag, van verschillende plekken op het veld.

 

De herhaling van de bewegingen zorgt ervoor dat ze feilloos uitgevoerd kunnen worden in wedstrijden. Ze slijten letterlijk in de herinnering van de betrokken spiergroepen, zodat ze zonder probleem en direct toegepast kunnen worden in wedstrijden. Dell Curry was een perfect voorbeeld van het rendement op de vele trainingsuren besteedt aan het afstandschot: een mooie NBA-carričre en een belangrijke en gewaardeerde rol te spelen: die van afstandschutter en rustgever. Schiet een van de specialisten namelijk makkelijk raak, dan kan de rest van het team het even wat rustiger aan doen. Ze hoeven even geen rebounds te pakken of een teamspelletje op te zetten. Ze passen de bal naar buiten, naar de specialist op de driepuntlijn met de hot-hand.

 

De speler is on-fire, in-the-zone en schiet alles raak. De verdediging zal zich massaal op de speler stortten om hem met een hand in het gezicht te beletten de afstand naar de basket juist in te schatten. Maar een goede schutter heeft maar weinig tijd nodig en maar een vleugje daglicht om de bal te schieten. Zit hij in een goede flow en beschikt hij bovendien over een goede dribbel om zijn eigen schot te creëren, dan rest de verdediging enkel het middel van het hijgen-in-de-nek en het maken van een fout. En dan maar zien of de schutter nog steeds zo koelbloedig is met een stadion vol mensen die hopen dat hij zijn vrije worpen gaat missen.

 

 

 

Bronnen:

 

Sports Illustrated, Jack McCallum - “ 'as Nearly Perfect As You Can Get'. In a glorious seventh season, Larry Bird of the Boston Celtics is demonstrating that he may be the NBA's best player of all time.” (03-03-1986).

 

Sports Illustrated (SI.com), Ian Thomsen – “Weekly Countdown: Bird talks shooting, takes aim at his legacy” (29-07-2008).

 

Wikipedia.org over Dell Curry, Rick Barry en Reggie Miller.

 

 

 

 

 

 

 

Reageer op dit artikel, geef uw mening

 

Meer van deze schrijver