Voetbal is oorlog

Maar sport verbroedert

 

Door TobSport redactieteam voor TobSport.nl

Gepost op: 12-12-2009.

 

 

Een bekend Nederlands gezegde luidt: “In liefde en oorlog is alles geoorloofd”.

 

Etymologisch beschouwd komt dit gezegde waarschijnlijk voort uit tekstpassages uit Bijbelse en Griekse bronnen. Diverse bronnen spreken zich uit over het enerzijds ontbreken van regels in het gevecht of de noodzaak tot het zonder scrupules aangaan van de strijd met een rivaal in de liefde. Een oude wijsheid dus. Een gezegde dat zijn waarde bewijst door het feit, dat het tegenwoordig nog steeds in de mond  genomen wordt.

 

Een ander bekend en nog altijd herhaald gezegde kent een duidelijkere origine. Een bekende wet van de ons ontvallen voetbal-wijsgeer Rinus Michels luidt: “Voetbal is oorlog”. Althans dat is het populaire gezegde dat overgebleven is in de menselijke overlevering van zijn originele uitspraak. De site Uithaal.nl plaatste de hele Michels-quote: “Professioneel voetbal lijkt op oorlog. Wie zich netjes gedraagt verliest.” Een mooie uitspraak, waar een vrij zwart-wit gesteld gezegde van overbleef. Maar natuurlijk niet zonder reden.

 

Een algebraïsche combinatie van beide wijsheden levert ons de wetenschap op dat in liefde en VOETBAL (=oorlog) alles geoorloofd is. Zeker als de liefde voor de eigen natie in het geding is…

 

Michels was niet de enige die de oorlogsmetafoor bezigde, als hij het over sport had. Nog een uitsmijter in dezelfde categorie: ‘wijsheden-die-oorlog-en-sport-verbinden’. Een uitspraak van de geniale Amerikaanse schrijver George Orwell, uit 1941. Ver voor de intrede van televisie en sportmarketing, ten tijde van de Tweede Wereldoorlog zei Orwell het volgende: “Serieuze sport heeft niets te maken met eerlijk spel. Het is nauw verbonden met haat, nijd, grootspraak, het negeren van alle regels en het sadistisch plezier scheppen in het zien van geweld. Anders gezegd, het is oorlog minus het schieten”…

 

 

In dit artikel:

 

  • De relatie tussen liefde (vrede), sport (voetbal) en oorlog
  • Rumoer tijdens de kwalificatiereeks voor het WK in Zuid-Afrika 2010
  • Voetbal in oorlogsgebieden: het Midden-Oosten en Latijns Amerika
  • De enige echte voetbaloorlog uit de geschiedenis
  • TobSport: Voetbal is oorlog? Voetbal brengt de vrede!

 

 

 

‘Irish Stew’ maken van Thierry Henry…

 

De Franse voetballer Thierry Henry verpestte in november 2009 de aankomende zomer van een heel eiland vol voetbalfans. De Barcelona-aanvaller controleerde de bal in vliegende vaart met de hand om vervolgens de beslissende assist af te leveren. Frankrijk naar het WK, Ierland achtergelaten in vol ongeloof. Het protest is hevig en de Franse moeten niet gek opkijken als de eerste Ierse troepen zich op korte termijn aandienen aan de kust bij Calais. Tot op de tanden gewapend en gefrustreerd omdat de FIFA geen helpende hand wilde toereiken. Henry kiest ondertussen eieren voor zijn geld door zijn excuses aan te bieden. Maar wel nadat hij vernam dat de FIFA de wedstrijd niet zou laten overspelen.

 

Het overspelen van wedstrijden dient ook geen aanbeveling te krijgen. Het toepassen van hulpmiddelen bij arbitrage natuurlijk wel. Hugo Borst merkte in een column terecht op dat de Ieren niet moeten huilen, omdat zij net als de hele voetbalwereld nooit zover zijn gegaan om de FIFA te dwingen hedendaagse technische mogelijkheden toe te passen voor een eerlijkere arbitrage in de voetbalsport. Een land dat zich nu niet beklaagt, moet later niet zeuren over de consequenties. Voetbal is oorlog en belangen zijn groot en daarom zou de FIFA zich gedwongen op moeten stellen als de Verenigde Naties.

 

Hoofdtaak: het scheiden van de strijdende partijen. Gestreden wordt er, maar dan wel volgens de geldende reglementen. Verder: gedegen onderzoek doen tijdens en na de veldslag naar exacte gebeurtenissen en gedragingen en het identificeren van de verantwoordelijken. Om de metafoor door te trekken: stelt u zich Thierry Henry voor die gearresteerd wordt tijdens de wedstrijd door een interventiemacht om voor het internationale strafhof in Den Haag te worden gebracht. De Ieren scoren vervolgens de winnende treffer en de hele wereld voelt zich na de wedstrijd in zijn rechtvaardigheidsgevoel gesterkt door de beelden van Henry in eenzame opsluiting en roodverbrande Ierse voetbalfans die genieten van een Zuid-Afrikaans biertje in de zon.

 

 

Algerije tegen Egypte

 

Maar er ging meer mis tijdens de WK-kwalificatie. In dezelfde maand van het Frans-Ierse treffen traden de nationale voetbalelftallen van Algerije en Egypte elkaar tegemoet in Khartoum, Soedan voor een beslissingswedstrijd. Inzet: een WK-ticket. Beide teams hadden in hun WK-kwalificatiepoule evenveel punten gehaald en hadden bovendien een gelijk doelsaldo. 15.000 agenten waren ingezet om het hele circus in goede banen te leiden. Verslaggevers spraken van een ‘nucleaire ambiance’ en al voor het eerste fluitsignaal draafden uitzinnige fans over het speelveld.

 

De aanleiding tot de vijandelijkheden was de laatste wedstrijd in de poule tussen beide teams in Cairo. De Algerijnse spelersbus werd bekogeld en drie spelers raakten gewond. Foto’s van Khaled Lemmouchia en Rafik Halliche met gapende hoofdwonden gingen de wereld over. Egyptische media beschuldigden de Algerijnen van het in scène zetten van de aanval. En toen moest de wedstrijd nog beginnen. Egypte won met 2-0, door een omstreden goal vanuit buitenspelpositie in blessuretijd. Beide teams eindigden gelijk in de poule, een extra wedstrijd was nodig om een beslissing te forceren.

 

Na afloop gingen de supporters van beide landen elkaar te lijf. Leverde weer tientallen gewonden op. Vervolgens werden Egyptenaren aangevallen in Algerije. Hun huizen werden in brand gestoken en het hoofdkantoor van Egypt Air werd aangevallen door honderden Algerijnen, bericht Spits. Ook in Europese steden met een grote Noord-Afrikaanse vertegenwoordiging gingen beide groepen los. Ambassadeurs werden uitgewezen. Ondertussen verschafte Algerije zich in de beslissende wedstrijd het recht om deel te nemen aan het WK 2010. Beide teams hadden overigens al eens eerder tegenover elkaar gestaan in de strijd om een WK-ticket.

 

In 1989 won Egypte van Algerije en gingen supporters met elkaar op de vuist. Een Algerijnse speler verwondde de teamarts van Egypte destijds met een fles en ging de cel in. Ook toen was de sfeer tussen de twee naties om te snijden door een voetbaloorlog. Het voetbal moet hier gezien worden als een kanaal voor het uiten van bestaande woede in een opzichzelfstaande oorlog. Het voetbal wakkert bestaande vijandige gevoelens aan en de vlam springt in de pan. Maar er zijn ook gevallen te noemen waarbij een oorlog of conflict buiten het voetbal het spel toch positief beïnvloed.

 

 

Voetbal in het Midden-Oosten: Irak en Iran

 

Tijdens een interland van Irak en Iran lieten de spelers in het veld een sportieve wijze zien van het voeren van de onderlinge strijd. Een WK-duel tussen Iran en de eeuwige westerse Satan, de Verenigde Staten brak enigszins het ijs in de onderlinge betrekkingen. Iran’s spelers tooiden zich later in een duel met Zuid-Korea voor kwalificatie voor het WK in Zuid-Afrika met groene banden om de arm, om de groengekleurde oppositie van Massawi te steunen in Iran’s interne bestuursconflict. Frappant genoeg nam Iran het later in de kwalificatiereeks op tegen ‘collega-schurkenstaat’ Noord-Korea.

 

Voetbal en het uitdragen van politieke statements. Voetbal kan de wereld veranderen. Massawi’s tegenstander Ahmadinejad houdt van voetbal. De president blafte na een kwalificatiewedstrijd van Iran tegen Saoedi-Arabië richting voetbalbond en prompt werd de bondscoach ontslagen. Later stelde de president het staatsvliegtuig beschikbaar zodat de spelers fris aan een volgende wedstrijd zouden beginnen. Die voetballers moet je gunstig stemmen. Het voetbalelftal zou natuurlijk een prachtige toevoeging kunnen zijn aan zijn propagandamachine, om aan de macht te kunnen blijven. En successen op het voetbalveld doen de aandacht voor de rellen verminderen in het voetbalgekke Iran.

 

Dat voetbal een sterke invloed kan hebben op het bereiken van vrede bewijst een situatie in Irak. Terwijl het land afglijdt in een bloedige burgeroorlog voetballen teams uit Koerdistan en teams uit Sjiietisch gebied nog gewoon tegen elkaar. In 2006 speelden Arbil (hoofdstad van Koerdistan) en Najaf (uit de gelijknamige sjiietische stad) tegen elkaar in het Franso Hairiri-stadion in Arbil. Capaciteit: 15.000 mensen en tot de nok toe gevuld, bericht NRC Handelsblad. Met enkel Koerden, datwel. Voor de Sjiieten is het te gevaarlijk om een middagje te komen supporteren. Zo zullen de Koerdische supporters ook niet aantreden in Najaf. Tot 2003, toen de Amerikanen kwamen was er niets aan de hand. Supporters konden zonder problemen wedstrijden in het hele land bezoeken.

 

Saddam Hoessein dwong de bevolkingsgroepen om met elkaar samen te leven. Toen hij wegviel bleef er een machtsvacuüm over. De verschillende geloofs- en etnische groepen begonnen elkaar en de bezetters naar het leven te staan. De tijd van verzoening lijkt nog ver weg. Maar goed: voetballen tegen elkaar doen ze en dat is een begin. Dat gaat helaas niet op voor de Soennitische club Falluja. Ze doen niet mee aan de Iraakse competitie. Niet omdat ze niet uit willen komen tegen de andere bevolkingsgroepen, maar omdat ze geen veld meer hebben. Daar liggen namelijk de doden van het laatste Amerikaanse offensief begraven. Terug naar het wedstrijdverslag van het NRC. Arbil en Najaf spelen een sportieve wedstrijd tot een speler van Najaf een penalty veroorzaakt.

 

Flessen en brokken ijs worden door de supporters richting veld gegooid. Spelers beginnen te vechten. De politie deelt klappen uit aan spelers en toeschouwers. Het hoofd van de Koerdische veiligheidsdienst jut de toeschouwers nog meer op. Het NRC ziet hem met de handen in de lucht naast het veld staan, de menigte opjuttend. Op een gegeven moment staat er een vijandelijke kluwen van wel 100 man zich op het veld te vermaken. De wedstrijd wordt landelijk uitgezonden, dus alle Irakezen kunnen er inspiratie aan ontlenen. De spelers van Najaf weten met behulp van veiligheidstroepen weg te komen, de wedstrijd wordt gestaakt. Koerden gaan toeterend over straat na afloop.

 

 

De revolutie begon in Koerdistan…

 

Het eerste officiële internationale duel op Irakees grondgebied werd pas gespeeld in dit jaar, bericht Trouw. Sinds 2003 was Irak uitgesloten van internationale duels door de onveilige situatie in dat land. Frappant genoeg kwam uitgerekend het nationale elftal van Koeweit op bezoek die eenzijdig Irak al boycotten op het voetbalveld sinds 1990. U kunt wel raden waarom. Het Koerdische team Arbil uit Noord-Irak was weer de gelukkige om een sportief statement van verbroedering door sport neer te zetten op het veld. De Koerden slaagden ditmaal met verve. De Koeweiti’s wonnen de return-wedstrijd in Arbil/Irbil/Erbil (alle drie spellingswijzen mogen), nadat de eerste wedstrijd in Koeweit gelijk was geëindigd. De sportieve sfeer op het veld werkte stimulerend.

 

Na afloop reden er weer Koerden toeterend rond in de straten. Ditmaal met Koeweitse vlaggen. Tal van officials van beide zijden zaten op de tribune. De politie was er ook, maar had niets te doen. Natuurlijk waren zowel de Koerden als de Koeweiti’s tegenstanders van het regime van Saddam Hoessein, maar het feit van het betreden van de Iraakse grond door de Koeweiti’s wordt er niet minder opmerkelijk om. In het vervolg van 2009 ging het nog beter tussen de verschillende bevolkingsgroepen op het voetbalveld. De snelheid van het opkomen van de veranderende sentiment is opmerkelijk. Nadat de voetbal-impasse met buurland Koeweit was doorbroken werd er snel ook intern wat bereikt.

 

Irak deed het dit jaar boven verwachting goed in de Asia Cup en het hele land volgde de verrichtingen van de nationale elf. Plaatsing voor het WK werd ineens een haalbare zaak. De Pers quote de New York Times en geeft een verslag van de sfeer op straat na weer een gewonnen interland: “Bagdad, vorige week. Een dag als alle anderen. Bij een checkpoint van het Iraakse leger barst een vuurgevecht los, maar na een kwartier zwijgen de geweren plotseling. ‘Irak heeft gewonnen’, schreeuwt een soldaat vanuit zijn schuilplaats. ‘Ze spelen het beste voetbal!’ roept een ander, terwijl hij opnieuw zijn geweer richt.” Het voetbal maakte het mogelijk dat mensen voor het eerst weer trots met de Irakese vlag over straat gingen. Toeterend natuurlijk.

 

Jeroen Gunter in De Pers: “ ‘Voetbal is op dit moment het enige dat ons verenigt’, zegt Tiras Anwaya, directeur-generaal van het Iraaks Olympisch Comité, vanuit Bagdad. ‘We hopen dat het succes van ons nationale team doorwerkt in het hele land.’ Het klinkt bijna naïef, want kan voetbal vrede brengen in een door oorlog verscheurd land? Anwaya: ‘Dat niet, maar voetbal brengt de mensen wel dichter bij elkaar.’ “  In het nationale team van Irak spelen vertegenwoordigers van alle bevolkingsgroepen met elkaar. Ze geven een prachtig voorbeeld van hoe mensen succes kunnen hebben door samen te werken. Maar daardoor worden ze ook een perfect doelwit voor mensen die de eendracht willen uitbannen. Sporters zijn een dankbaar doelwit voor extremisten geworden.

 

Gunter vervolgt: “Anwaya is een positief man, hij gelooft in de kracht van sport. Dat er de laatste jaren veel sporters zijn ontvoerd en vermoord - vorig jaar verdwenen dertig medewerkers van het Olympisch Comité - bevestigt zijn geloof slechts. ‘De extremisten hebben het op sporters gemunt omdat sport mensen verenigt. Dat willen de extremisten hoe dan ook voorkomen, ze leven bij verdeeldheid en oorlog.’ Vanavond zit Anwaya met collega’s voor de televisie in zijn kantoor om de wedstrijd te kijken. Hij is er heilig van overtuigd dat Irak zal winnen. ‘Het zal moeilijk worden, maar we hebben een sterk team.’ Verder succes van het nationale voetbalteam zal volgens Anwaya de politieke situatie in Irak positief beïnvloeden. ‘Als Irak de Azië Cup wint, zullen zelfs de politici worden gedwongen zich te verenigen.’ “. Helaas voor Anwaya en Irak ging Zuid-Korea met de eer strijken.

 

 

Een officiële voetbaloorlog

 

De enige echte officiële voetbaloorlog in de geschiedenis kende Honduras en El Salvador als tegenstanders. In 1969 moesten beide buurlanden onderling uitvechten wie mocht deelnemen aan het WK van 1970 in Mexico. In twee wedstrijden zou de beslissing volgen. Het eerste duel werd gewonnen door Honduras met 1-0. De website Uithaal.nl  beschrijft dat het Latijns-Amerikaanse treffen hartstochtelijk werd gevolgd door beide naties: “De schok in El Salvador is zo groot, dat een jonge vrouw die de wedstrijd op televisie volgde, zich van pure emotie een kogel door het hart schiet. Het volk roept haar uit tot nationale heldin en ze wordt met militaire eer begraven, in aanwezigheid van de president, de regering en het nationale elftal”.

 

De tweede wedstrijd in El Salvador wordt vervolgens door het thuisland gewonnen met 3-0. De Hondurese ploeg en haar supporters worden belaagd. Er vallen twee doden en een groot aantal gewonden. Een beslissingswedstrijd in Mexico wordt gewonnen door El Salvador, na verlenging. In Honduras worden vervolgens Salvadoranen, die er in grote getale wonen, aangevallen. Alle diplomatieke betrekkingen tussen beide landen worden verbroken. Aan de grens van de twee buurlanden deden zich schietincidenten voor, weet Uithaal.nl. El Salvador viel vervolgens Honduras aan in een oorlog die zo’n 6 dagen duurde. Onder druk van de internationale gemeenschap wordt de strijd gestaakt. Er zijn zo’n 2.000 doden gevallen. Vooral aan de kant van Honduras.

 

 

Voetbal is vrede

 

Voetbal als oorzaak van conflicten en voetbal als stimulans voor vrede. Beide resultaten treden op en de kracht van het voetbal is niet slechts een ver-van-je-bed-show. Ook in ons land beseft men zich terdege dat je een volk kunt raken door aan het spel te komen. In 2006 pleitte de VVD-fractie in het Nederlands parlement voor het uitsluiten van Iran van deelname aan het WK in Duitsland. De VVD vond het uitsluiten van Iran een prima sanctie voor de weigering van het land mee te werken aan inspecties van het internationale atoomagentschap. Eerder al hadden Joodse organisaties opgeroepen Iran uit te sluiten, toen president Ahmadinejad de holocaust ontkende.

 

De VVD wilde Iraniërs raken door bij wijze van spreken hun bal af te pakken om zo een paleisrevolutie in Iran te ontketenen. Ook de Israëliërs bedienen zich van dit middel. In november 2009 berichtte de Israëlische krant Haaretz dat het regime de Palestijnen verbood verder te bouwen aan een nieuw voetbalstadion in Ramallah. De juiste bouwvergunningen zouden ontbreken. In het stadion werd geld gepompt door de FIFA, Frankrijk en Duitsland om het voetbal te promoten. De Israëlische aannemer moet vooralsnog stoppen met het werken aan het stadion met een capaciteit van zo’n 8.000 mensen.

 

Randam Hajile schets op Uithaal.nl een belang van het voetbal in relatie met de vrede op ons eigen Europese continent. Het voetbal is een uitlaatklep voor Europeanen, die gewelddadig kunnen zijn rond wedstrijden, maar daardoor al wel (over het algemeen) 50 jaar de onderlinge vrede hebben weten te handhaven. Voetbal maakt het mogelijk gevoelens van onbehagen te uiten (sloop een treinstel) en nationalistische gevoelens te tonen (Lazio Roma uit, altijd gezellig). De invalshoek van Hajile is origineel en universeel toepasbaar. Als fans hun haatgevoelens kunnen botvieren rond het stadion zijn zij wellicht op andere terreinen voldaan. Mijns inziens is het belang van voetbal voor het bereiken van vrede en begrip voor elkaar groter als het gaat om de universele liefde voor het spel.

 

Deze stelling wordt onderschreven door de situatie in Irak, als het gaat om de liefde voor het nationale team. Sports Illustrated geeft in 2007 een mooie beschrijving van de voetbalbeleving in Irak en de kansen die het samen genieten van sport biedt voor het bereiken van vrede: LAST SUNDAY, on a floodlit soccer field 5,000 miles from home, an Iraqi Sunni scored a goal off a looping pass from an Iraqi Kurd, sending an Iraqi Shiite—the team's goalkeeper, himself a game-saving hero—into wild shrieks of joy. In a storybook conclusion to a remarkable run, Iraq’s 1--0 upset of Saudi Arabia gave the Lions of Mesopotamia their first-ever Asian Cup championship and unleashed a spasm of Iraqi nationalism.

 

"I can't express my feelings," Abu Ahmad, a Baghdad taxi driver, told SI. "We are so happy. Those 25 men brought happiness and hope to 25 million Iraqis, the thing our politicians couldn't do." For one poignant moment, at least, the sectarian walls dividing Iraq buckled. In the Kurdish north, fans flew the Iraqi flag, an act that's officially discouraged in a region angling for independence. In ghettoized Baghdad, Shiite and Sunni friends who hadn't seen each other in years rejoiced together in front of televisions. And in Jakarta, Indonesia, the goal-scoring Sunni (Younis Mahmoud) embraced the slick-passing Kurd (Hawar Mohammed) in the center circle of Gelora Bung Karno Stadium to the sound track of the global cornball sports anthem, Queen's We Are the Champions.”

 

Sport is een miniatuur van de samenleving…

Groepen die tegenover elkaar staan kijken doorgaans alleen nog naar de onderlinge verschillen. Terwijl het zoeken naar overeenkomsten vaak een veel vruchtbaarder proces is om na te streven. En vaak wordt het verschil gemaakt op de eigen vierkante meter. “De maatschappij, dat ben je zelf” en dat soort kreten. Een oorlog heeft de instemming of desinteresse van miljoenen nodig om doorgang te vinden. Een ieder van ons maakt de keuze om een verschil te maken in de directe leefomgeving. En dus indirect om de voorwaarden te scheppen waaronder een heel land besluit een oorlog te beginnen.

 

Een mooi voorbeeld van een initiatief op de eigen vierkante meter om tot vrede te komen met behulp van het spel en de liefde voor het voetbal komt ook uit Israël. Op de site van de jongerensectie ‘Rood’ van de SP leest men over de voetbalclub FC Bnei Sakhnin: “Sakhnin is een 3500 jaar oude Palestijnse gemeenschap in Galilea, in het noorden van Israël. Het stadje heeft 20.000 inwoners, en... een heel bijzondere voetbalclub. FC Bnei Sakhnin herbergt joodse, christelijke en moslimspelers en is daarmee een unieke club in de hoogste afdeling van de Israëlische competitie. Het team ademt verbroedering uit.”

 

Op de site wordt ook aanvoerder Abbas Suan aan het woord gelaten: "Dat is belangrijk voor mij en voor alle Arabieren in Israël, en voor iedereen die gelooft in vrede en samenleven. Ik denk dat het voor het hele land belangrijk is om te zien hoe je vreedzaam samenleven in de praktijk kunt brengen." De club zette zichzelf op de Europese voetbalkaart door deel te mogen nemen aan de UEFA-Cup. De financiële mogelijkheden zijn niet groot, maar de bereidwilligheid van burgers om bij te dragen is groot. Ook al zijn de bedragen klein, de club is een geweldig symbool van hoop, zoals de site van de SP-jongeren zegt.

 

Ook Sjoerd Mossou bespreekt in een van zijn columns voor het AD de bredere maatschappelijke betekenis van een wereldwijde sport als het voetbal. Mossou: “Als Nelson Mandela zegt dat 'sport de kracht heeft om de wereld te veranderen', heeft hij het niet over onderwaterhockey. En toen de Ivoriaanse burgeroorlog stopte in de zomer van 2006, zaten de soldaten niet opeens massaal naar Boer Zoekt Vrouw te kijken. Het WK voetbal was begonnen. De Engelse schrijver David Goldblatt vroeg zich ooit af of er één culturele uiting bestaat die meer wereldomvattend is dan voetbal. Rites rond geboorte, dood en huwelijk zijn universeel, constateerde Goldblatt, maar ze zijn tegelijk oneindig divers. Voetbal wordt overal ter wereld volgens dezelfde regels gespeeld. Bovendien, schreef Goldblatt: geen enkele wereldreligie kan tippen aan het geografische bereik van voetbal.”

 

 

TobSport-conclusie:

 

 

“In liefde en voetbal is alles geoorloofd”

 

De recente wedstrijden in de vorm van play-offs om de laatste WK-tickets naar Zuid-Afrika brachten een hoop controversiële toestanden met zich mee. Uruguay irriteerde Costa Rica met een uitvoering van het eigen volkslied van ruim vijf minuten. Daarna ging een cameraploeg de wisselspelers van Costa Rica te lijf. Tussen alle commotie door bemachtigde Uruguay een ticket voor het WK in Zuid-Afrika. De veldslag tussen Algerije en Egypte is hierboven uitvoerig beschreven. Ierse huishoudens en schoonmakers dumpen uit frustratie massaal hun kopieën van het symphatieke stofzuigertje ‘Henry’. Het eiland staat op zijn kop. Wanhopig klampten de Ieren de FIFA aan, om genoegdoening te krijgen.

 

In eerste instantie deed de FIFA of haar neus bloedde. De wedstrijd Ierland-Frankrijk laten overspelen was geen optie. Toch belegt FIFA-president Blatter een buitengewone algemene ledenvergadering op korte termijn. De reputatie van het voetbal is in het geding volgens Blatter, die ook geconfronteerd wordt met een massaal Europees omkoopschandaal. Wedstrijden in met name lagere liga’s zouden ‘verkocht’ zijn aan Oosterse goksyndicaten, door toedoen van spelers en clubs. Al deze voorvallen bewijzen wel dat het voetbal draait om de oorlog van het grote geld. Het geld van de tv-stations, de sponsoren, de puissant rijke clubeigenaren, de megatransfers en mogelijk dus de illegale gokwereld.

 

Tegenover bovenstaande deprimerende feiten blijft een positieve gedachte de boventoon voeren: ondanks alle marketing en belangen staat de schoonheid en liefde voor het spel voorop. Dat lijkt zelfs de FIFA zich dit keer te beseffen. Voetbal is zo’n belangrijke bijzaak op deze aardkloot, omdat zo verschrikkelijk veel aardbewoners verzot zijn op het spelletje. In al zijn puurheid leert het voetbal ons samen te werken, te genieten, eerlijk te spelen en te bewonderen. Voetbal zoals het hoort te zijn. Ongedwongen, zoals vroeger op het schoolplein. De sport voetbal bezit ondanks alle negatieve bijkomstigheden nog steeds de kracht om de wereld te veranderen, mensen bij elkaar te brengen en te werken als een stimulans voor vrede.

 

 

 

 

 

 

 

 

Bronnen:

 

Spitsnieuws.nl, B. Rutten – “15.000 agenten tijdens Egypte – Algerije” (17-11-2009).

NRC.nl, Thomas Erdbrink – “De andere oorlog in Irak: voetbal” (27-05-2006).

SI.com, Grant Wahl – “What a ball can do: A soccer team briefly unites Iraq” (06-08-2007).

Trouw.nl, Judith Neurink  - “Koeweit wint in Irak” (12-10-2009).

DePers.nl, Jeroen Gunter – “Irak ontsnapt voor even aan de oorlog” (24-07-2009).

Uithaal.nl, Randam Hajile – “De voetbaloorlog van Honduras en El Salvador” (20-10-2008).

Uithaal.nl, Randam Hajile – “Voetbal bewaakt de vrede” (01-10-2008).

Rood.SP.nl, uit: MBO-krant ‘Page Up’ – “Voetbal en vrede” (2005).

AD.nl, Sjoerd Mossou – “Laat Yvon Jaspers niet gillen dat voetbal onbelangrijk is” (18-10-2009).

 

 

 

 

 

 

 

Reageer op dit artikel, geef uw mening!

 

Meer van deze schrijver