|
|
Voetbal is oorlogMaar sport verbroedert Door GERSON HEIDINGA, TobSport.nlGepost op:
12-12-2009. Een bekend Nederlands gezegde
luidt: “In liefde en oorlog is alles geoorloofd”. Etymologisch beschouwd komt dit gezegde waarschijnlijk
voort uit tekstpassages uit Bijbelse en Griekse bronnen. Diverse bronnen spreken
zich uit over het enerzijds ontbreken van regels in het gevecht of de
noodzaak tot het zonder scrupules aangaan van de strijd met een rivaal in de
liefde. Een oude wijsheid dus. Een gezegde dat zijn waarde bewijst door het
feit, dat het tegenwoordig nog steeds in de mond genomen wordt. Een ander bekend en nog altijd herhaald gezegde kent een
duidelijkere origine. Een bekende wet van de ons ontvallen voetbal-wijsgeer
Rinus Michels luidt: “Voetbal is oorlog”. Althans
dat is het populaire gezegde dat overgebleven is in de menselijke
overlevering van zijn originele uitspraak. De site Uithaal.nl plaatste
de hele Michels-quote: “Professioneel voetbal lijkt op oorlog.
Wie zich netjes gedraagt verliest.” Een mooie uitspraak, waar een vrij
zwart-wit gesteld gezegde van overbleef. Maar natuurlijk niet zonder reden. Een algebraïsche combinatie van
beide wijsheden levert ons de wetenschap op dat in liefde en VOETBAL
(=oorlog) alles geoorloofd is. Zeker als de liefde voor de eigen natie in
het geding is… Michels was niet de enige die
de oorlogsmetafoor bezigde, als hij het over sport had. Nog een uitsmijter in
dezelfde categorie: ‘wijsheden-die-oorlog-en-sport-verbinden’.
Een uitspraak van de geniale Amerikaanse schrijver George Orwell, uit 1941.
Ver voor de intrede van televisie en sportmarketing, ten tijde van de Tweede
Wereldoorlog zei Orwell het volgende: “Serieuze sport heeft niets te maken
met eerlijk spel. Het is nauw verbonden met haat, nijd, grootspraak, het
negeren van alle regels en het sadistisch plezier scheppen in het zien van
geweld. Anders gezegd, het is oorlog minus het schieten”… In dit artikel:
‘Irish Stew’
maken van Thierry Henry…
De Franse voetballer Thierry
Henry verpestte in november 2009 de aankomende zomer van een heel eiland vol
voetbalfans. De Barcelona-aanvaller controleerde de bal in vliegende vaart
met de hand om vervolgens de beslissende assist af te leveren. Frankrijk naar
het WK, Ierland achtergelaten in vol ongeloof. Het protest is hevig en de
Franse moeten niet gek opkijken als de eerste Ierse troepen zich op korte
termijn aandienen aan de kust bij Calais. Tot op de tanden gewapend en
gefrustreerd omdat de FIFA geen helpende hand wilde toereiken. Henry kiest
ondertussen eieren voor zijn geld door zijn excuses aan te bieden. Maar wel
nadat hij vernam dat de FIFA de wedstrijd niet zou laten overspelen. Het overspelen van wedstrijden dient ook geen aanbeveling
te krijgen. Het toepassen van hulpmiddelen bij arbitrage natuurlijk wel. Hugo
Borst merkte in een column terecht op dat de Ieren niet moeten huilen, omdat
zij net als de hele voetbalwereld nooit zover zijn gegaan om de FIFA te
dwingen hedendaagse technische mogelijkheden toe te passen voor een
eerlijkere arbitrage in de voetbalsport. Een land dat zich nu niet beklaagt,
moet later niet zeuren over de consequenties. Voetbal is oorlog en belangen
zijn groot en daarom zou de FIFA zich gedwongen op moeten stellen als de
Verenigde Naties. Hoofdtaak: het scheiden van de strijdende partijen.
Gestreden wordt er, maar dan wel volgens de geldende reglementen. Verder:
gedegen onderzoek doen tijdens en na de veldslag naar exacte gebeurtenissen
en gedragingen en het identificeren van de verantwoordelijken. Om de metafoor
door te trekken: stelt u zich Thierry Henry voor die gearresteerd wordt
tijdens de wedstrijd door een interventiemacht om voor het internationale
strafhof in Den Haag te worden gebracht. De Ieren scoren vervolgens de
winnende treffer en de hele wereld voelt zich na de wedstrijd in zijn
rechtvaardigheidsgevoel gesterkt door de beelden van Henry in eenzame
opsluiting en roodverbrande Ierse voetbalfans die genieten van een
Zuid-Afrikaans biertje in de zon. Algerije tegen Egypte Maar er ging meer mis tijdens
de WK-kwalificatie. In dezelfde maand van het Frans-Ierse treffen traden de
nationale voetbalelftallen van Algerije en Egypte elkaar tegemoet in
Khartoum, Soedan voor een beslissingswedstrijd. Inzet: een WK-ticket. Beide
teams hadden in hun WK-kwalificatiepoule evenveel punten gehaald en hadden
bovendien een gelijk doelsaldo. 15.000 agenten waren ingezet om het hele
circus in goede banen te leiden. Verslaggevers spraken van een ‘nucleaire
ambiance’ en al voor het eerste fluitsignaal draafden uitzinnige fans over
het speelveld. De aanleiding tot de
vijandelijkheden was de laatste wedstrijd in de poule tussen beide teams in
Cairo. De Algerijnse spelersbus werd bekogeld en drie spelers raakten gewond.
Foto’s van Khaled Lemmouchia en Rafik Halliche met
gapende hoofdwonden gingen de wereld over. Egyptische media beschuldigden de
Algerijnen van het in scène zetten van de aanval. En toen moest de wedstrijd
nog beginnen. Egypte won met 2-0, waaronder een omstreden goal vanuit
buitenspelpositie in blessuretijd. Beide teams eindigden gelijk in de poule,
een extra wedstrijd was nodig om een beslissing te forceren. Na afloop gingen de supporters van beide
landen elkaar te lijf. Leverde weer tientallen gewonden op. Vervolgens werden
Egyptenaren aangevallen in Algerije. Hun huizen werden in brand gestoken en
het hoofdkantoor van Egypt Air werd aangevallen door honderden Algerijnen,
bericht Spits. Ook in Europese steden met een grote Noord-Afrikaanse
vertegenwoordiging gingen beide groepen los. Ambassadeurs werden uitgewezen.
Ondertussen verschafte Algerije zich in de beslissende wedstrijd het recht om
deel te nemen aan het WK 2010. Beide teams hadden overigens al eens eerder
tegenover elkaar gestaan in de strijd om een WK-ticket. In 1989 won Egypte van Algerije en gingen
supporters met elkaar op de vuist. Een Algerijnse speler verwondde de
teamarts van Egypte destijds met een fles en ging de cel in. Ook toen was de
sfeer tussen de twee naties om te snijden door een voetbaloorlog. Het voetbal
moet hier gezien worden als een kanaal voor het uiten van bestaande woede in
een opzichzelfstaande oorlog. Het voetbal wakkert bestaande vijandige
gevoelens aan en de vlam springt in de pan. Maar er zijn ook gevallen te
noemen waarbij een oorlog of conflict buiten het voetbal het spel toch
positief beïnvloed. Voetbal
in het Midden-Oosten: Irak en Iran
Tijdens een interland
van Irak en Iran lieten de spelers in het veld een sportieve wijze zien van
het voeren van de onderlinge strijd. Een WK-duel tussen Iran en de eeuwige
westerse Satan, de Verenigde Staten brak enigszins het ijs in de onderlinge
betrekkingen. Iran’s spelers tooiden zich later in een duel met Zuid-Korea
voor kwalificatie voor het WK in Zuid-Afrika met groene banden om de arm, om
de groengekleurde oppositie van Massawi te steunen in Iran’s interne
bestuursconflict. Frappant genoeg nam Iran het later in de kwalificatiereeks
op tegen ‘collega-schurkenstaat’ Noord-Korea. Voetbal en het uitdragen van politieke
statements. Voetbal kan de wereld veranderen. Massawi’s tegenstander Ahmadinejad
houdt van voetbal. De president blafte na een kwalificatiewedstrijd van Iran
tegen Saoedi-Arabië richting voetbalbond en prompt werd de bondscoach
ontslagen. Later stelde de president het staatsvliegtuig beschikbaar zodat de
spelers fris aan een volgende wedstrijd zouden beginnen. Die voetballers moet
je gunstig stemmen. Het voetbalelftal zou natuurlijk een prachtige toevoeging
kunnen zijn aan zijn propagandamachine, om aan de macht te kunnen blijven. En
successen op het voetbalveld doen de aandacht voor de rellen verminderen in
het voetbalgekke Iran. Dat voetbal een sterke invloed kan hebben op
het bereiken van vrede bewijst een situatie in Irak. Terwijl het land
afglijdt in een bloedige burgeroorlog voetballen teams uit Koerdistan en
teams uit Sjiietisch gebied nog gewoon tegen elkaar. In 2006 speelden Arbil
(hoofdstad van Koerdistan) en Najaf (uit de gelijknamige sjiietische stad)
tegen elkaar in het Franso Hairiri-stadion in Arbil. Capaciteit: 15.000
mensen en tot de nok toe gevuld, bericht NRC Handelsblad. Met enkel
Koerden, datwel. Voor de Sjiieten is het te gevaarlijk om een middagje te
komen supporteren. Zo zullen de Koerdische supporters ook niet aantreden in
Najaf. Tot 2003, toen de Amerikanen kwamen was er niets aan de hand.
Supporters konden zonder problemen wedstrijden in het hele land bezoeken. Saddam Hoessein dwong de bevolkingsgroepen om
met elkaar samen te leven. Toen hij wegviel bleef er een machtsvacuüm over.
De verschillende geloofs- en etnische groepen begonnen elkaar en de bezetters
naar het leven te staan. De tijd van verzoening lijkt nog ver weg. Maar goed:
voetballen tegen elkaar doen ze en dat is een begin. Dat gaat helaas niet op
voor de Soennitische club Falluja. Ze doen niet mee aan de Iraakse
competitie. Niet omdat ze niet uit willen komen tegen de andere
bevolkingsgroepen, maar omdat ze geen veld meer hebben. Daar liggen namelijk
de doden van het laatste Amerikaanse offensief begraven. Terug naar het
wedstrijdverslag van het NRC. Arbil en Najaf spelen een sportieve
wedstrijd tot een speler van Najaf een penalty veroorzaakt. Flessen en brokken ijs worden door de
supporters richting veld gegooid. Spelers beginnen te vechten. De politie
deelt klappen uit aan spelers en toeschouwers. Het hoofd van de Koerdische
veiligheidsdienst jut de toeschouwers nog meer op. Het NRC ziet hem
met de handen in de lucht naast het veld staan, de menigte opjuttend. Op een
gegeven moment staat er een vijandelijke kluwen van wel 100 man zich op het
veld te vermaken. De wedstrijd wordt landelijk uitgezonden, dus alle Irakezen
kunnen er inspiratie aan ontlenen. De spelers van Najaf weten met behulp van
veiligheidstroepen weg te komen, de wedstrijd wordt gestaakt. Koerden gaan
toeterend over straat na afloop. De revolutie begon in Koerdistan…
Het eerste officiële internationale duel op
Irakees grondgebied werd pas gespeeld in dit jaar, bericht Trouw.
Sinds 2003 was Irak uitgesloten van internationale duels door de onveilige
situatie in dat land. Frappant genoeg kwam uitgerekend het nationale elftal
van Koeweit op bezoek die eenzijdig Irak al boycotten op het voetbalveld
sinds 1990. U kunt wel raden waarom. Het Koerdische team Arbil uit Noord-Irak
was weer de gelukkige om een sportief statement van verbroedering door sport
neer te zetten op het veld. De Koerden slaagden ditmaal met verve. De
Koeweiti’s wonnen de return-wedstrijd in Arbil/Irbil/Erbil (alle drie
spellingswijzen mogen), nadat de eerste wedstrijd in Koeweit gelijk was
geëindigd. De sportieve sfeer op het veld werkte stimulerend. Na afloop reden er weer Koerden toeterend rond in de
straten. Ditmaal met Koeweitse vlaggen. Tal van officials van beide zijden
zaten op de tribune. De politie was er ook, maar had niets te doen.
Natuurlijk waren zowel de Koerden als de Koeweiti’s tegenstanders van het regime
van Saddam Hoessein, maar het feit van het betreden van de Iraakse grond door
de Koeweiti’s wordt er niet minder opmerkelijk om. In het vervolg van 2009
ging het nog beter tussen de verschillende bevolkingsgroepen op het
voetbalveld. De snelheid van het opkomen van de veranderende sentiment is
opmerkelijk. Nadat de voetbal-impasse met buurland Koeweit was doorbroken
werd er snel ook intern wat bereikt. Irak deed het dit jaar boven verwachting goed in de Asia
Cup en het hele land volgde de verrichtingen van de nationale elf. Plaatsing
voor het WK werd ineens een haalbare zaak. De Pers quote de New York
Times en geeft een verslag van de sfeer op straat na weer een gewonnen
interland: “Bagdad, vorige week. Een dag als alle anderen. Bij een
checkpoint van het Iraakse leger barst een vuurgevecht los, maar na een
kwartier zwijgen de geweren plotseling. ‘Irak heeft gewonnen’, schreeuwt een
soldaat vanuit zijn schuilplaats. ‘Ze spelen het beste voetbal!’ roept een
ander, terwijl hij opnieuw zijn geweer richt.” Het voetbal maakte het
mogelijk dat mensen voor het eerst weer trots met de Irakese vlag over straat
gingen. Toeterend natuurlijk. Jeroen Gunter in De Pers: “ ‘Voetbal is op dit
moment het enige dat ons verenigt’, zegt Tiras Anwaya, directeur-generaal van
het Iraaks Olympisch Comité, vanuit Bagdad. ‘We hopen dat het succes van ons
nationale team doorwerkt in het hele land.’ Het klinkt bijna naïef, want kan
voetbal vrede brengen in een door oorlog verscheurd land? Anwaya: ‘Dat niet,
maar voetbal brengt de mensen wel dichter bij elkaar.’ “ In het nationale team van Irak spelen
vertegenwoordigers van alle bevolkingsgroepen met elkaar. Ze geven een
prachtig voorbeeld van hoe mensen succes kunnen hebben door samen te werken.
Maar daardoor worden ze ook een perfect doelwit voor mensen die de eendracht
willen uitbannen. Sporters zijn een dankbaar doelwit voor extremisten
geworden. Gunter vervolgt: “Anwaya is een positief man, hij gelooft in de
kracht van sport. Dat er de laatste jaren veel sporters zijn ontvoerd en
vermoord - vorig jaar verdwenen dertig medewerkers van het Olympisch Comité -
bevestigt zijn geloof slechts. ‘De extremisten hebben het op sporters gemunt
omdat sport mensen verenigt. Dat willen de extremisten hoe dan ook voorkomen,
ze leven bij verdeeldheid en oorlog.’ Vanavond zit Anwaya met collega’s voor
de televisie in zijn kantoor om de wedstrijd te kijken. Hij is er heilig van
overtuigd dat Irak zal winnen. ‘Het zal moeilijk worden, maar we hebben een
sterk team.’ Verder succes van het nationale voetbalteam zal volgens Anwaya
de politieke situatie in Irak positief beïnvloeden. ‘Als Irak de Azië Cup
wint, zullen zelfs de politici worden gedwongen zich te verenigen.’ “. Helaas voor Anwaya en
Irak ging Zuid-Korea met de eer strijken. Een officiële voetbaloorlog De enige echte officiële voetbaloorlog in de geschiedenis kende
Honduras en El Salvador als tegenstanders. In 1969 moesten beide buurlanden
onderling uitvechten wie mocht deelnemen aan het WK van 1970 in Mexico. In
twee wedstrijden zou de beslissing volgen. Het eerste duel werd gewonnen door
Honduras met 1-0. De website Uithaal.nl beschrijft dat het Latijns-Amerikaanse treffen hartstochtelijk
werd gevolgd door beide naties: “De schok in El Salvador is zo
groot, dat een jonge vrouw die de wedstrijd op televisie volgde, zich van
pure emotie een kogel door het hart schiet. Het volk roept haar uit tot
nationale heldin en ze wordt met militaire eer begraven, in aanwezigheid van
de president, de regering en het nationale elftal”. De tweede wedstrijd in El Salvador wordt vervolgens door
het thuisland gewonnen met 3-0. De Hondurese ploeg en haar supporters worden
belaagd. Er vallen twee doden en een groot aantal gewonden. Een
beslissingswedstrijd in Mexico wordt gewonnen door El Salvador, na verlenging.
In Honduras worden vervolgens Salvadoranen, die er in grote getale wonen,
aangevallen. Alle diplomatieke betrekkingen tussen beide landen worden
verbroken. Aan de grens van de twee buurlanden deden zich schietincidenten
voor, weet Uithaal.nl. El Salvador viel vervolgens Honduras aan in een
oorlog die zo’n 6 dagen duurde. Onder druk van de internationale gemeenschap
wordt de strijd gestaakt. Er zijn zo’n 2.000 doden gevallen. Vooral aan de
kant van Honduras. Voetbal is vrede Voetbal als oorzaak van conflicten en voetbal
als stimulans voor vrede. Beide resultaten treden op en de kracht van het
voetbal is niet slechts een ver-van-je-bed-show. Ook in ons land
beseft men zich terdege dat je een volk kunt raken door aan het spel te
komen. In 2006 pleitte de VVD-fractie in het Nederlands parlement voor het
uitsluiten van Iran van deelname aan het WK in Duitsland. De VVD vond het
uitsluiten van Iran een prima sanctie voor de weigering van het land mee te
werken aan inspecties van het internationale atoomagentschap. Eerder al
hadden Joodse organisaties opgeroepen Iran uit te sluiten, toen president Ahmadinejad
de holocaust ontkende. De VVD wilde Iraniërs raken
door bij wijze van spreken hun bal af te pakken om zo een paleisrevolutie in
Iran te ontketenen. Ook de Israëliërs bedienen zich van dit middel. In november 2009
berichtte de Israëlische krant Haaretz dat het regime de Palestijnen
verbood verder te bouwen aan een nieuw voetbalstadion in Ramallah. De juiste
bouwvergunningen zouden ontbreken. In het stadion werd geld gepompt door de
FIFA, Frankrijk en Duitsland om het voetbal te promoten. De Israëlische
aannemer moet vooralsnog stoppen met het werken aan het stadion met een
capaciteit van zo’n 8.000 mensen. Randam Hajile schets op Uithaal.nl een belang
van het voetbal in relatie met de vrede op ons eigen Europese continent. Het
voetbal is een uitlaatklep voor Europeanen, die gewelddadig kunnen zijn rond
wedstrijden, maar daardoor al wel (over het algemeen) 50 jaar de onderlinge
vrede hebben weten te handhaven. Voetbal maakt het mogelijk gevoelens van
onbehagen te uiten (sloop een treinstel) en nationalistische gevoelens te
tonen (Lazio Roma uit, altijd gezellig). De invalshoek van Hajile is
origineel en universeel toepasbaar. Als fans hun haatgevoelens kunnen
botvieren rond het stadion zijn zij wellicht op andere terreinen voldaan.
Mijns inziens is het belang van voetbal voor het bereiken van vrede en begrip
voor elkaar groter als het gaat om de universele liefde voor het spel. Deze stelling wordt onderschreven door de
situatie in Irak, als het gaat om de liefde voor het nationale team. Sports
Illustrated geeft in 2007 een mooie beschrijving van de voetbalbeleving
in Irak en de kansen die het samen genieten van sport biedt voor het bereiken
van vrede: “LAST SUNDAY, on a floodlit soccer field
5,000 miles from home, an Iraqi Sunni scored a goal off a looping pass from
an Iraqi Kurd, sending an Iraqi Shiite—the team's goalkeeper, himself a
game-saving hero—into wild shrieks of joy. In a storybook conclusion to a
remarkable run, Iraq’s 1--0 upset of Saudi Arabia gave the Lions of
Mesopotamia their first-ever Asian Cup championship and unleashed a spasm of
Iraqi nationalism. "I can't
express my feelings," Abu Ahmad, a Baghdad taxi driver, told SI.
"We are so happy. Those 25 men brought happiness and hope to 25 million
Iraqis, the thing our politicians couldn't do." For one poignant moment,
at least, the sectarian walls dividing Iraq buckled. In the Kurdish north,
fans flew the Iraqi flag, an act that's officially discouraged in a region
angling for independence. In ghettoized Baghdad, Shiite and Sunni friends who
hadn't seen each other in years rejoiced together in front of televisions.
And in Jakarta, Indonesia, the goal-scoring Sunni (Younis Mahmoud) embraced
the slick-passing Kurd (Hawar Mohammed) in the center circle of Gelora Bung
Karno Stadium to the sound track of the global cornball sports anthem,
Queen's We Are the Champions.” Sport is een miniatuur van de samenleving…
Groepen die tegenover elkaar staan kijken
doorgaans alleen nog naar de onderlinge verschillen. Terwijl het zoeken naar
overeenkomsten vaak een veel vruchtbaarder proces is om na te streven. En
vaak wordt het verschil gemaakt op de eigen vierkante meter. “De
maatschappij, dat ben je zelf” en dat soort kreten. Een oorlog heeft de
instemming of desinteresse van miljoenen nodig om doorgang te vinden. Een
ieder van ons maakt de keuze om een verschil te maken in de directe
leefomgeving. En dus indirect om de voorwaarden te scheppen waaronder een
heel land besluit een oorlog te beginnen. Een mooi voorbeeld van een initiatief op de eigen
vierkante meter om tot vrede te komen met behulp van het spel en de liefde
voor het voetbal komt ook uit Israël. Op de site van de jongerensectie ‘Rood’
van de SP leest men over de voetbalclub FC Bnei Sakhnin: “Sakhnin is een
3500 jaar oude Palestijnse gemeenschap in Galilea, in het noorden van Israël.
Het stadje heeft 20.000 inwoners, en... een heel bijzondere voetbalclub. FC
Bnei Sakhnin herbergt joodse, christelijke en moslimspelers en is daarmee een
unieke club in de hoogste afdeling van de Israëlische competitie. Het team
ademt verbroedering uit.” Op de site wordt ook aanvoerder Abbas Suan aan het woord
gelaten: "Dat is belangrijk voor mij en voor alle Arabieren in
Israël, en voor iedereen die gelooft in vrede en samenleven. Ik denk dat het
voor het hele land belangrijk is om te zien hoe je vreedzaam samenleven in de
praktijk kunt brengen." De club zette zichzelf op de Europese
voetbalkaart door deel te mogen nemen aan de UEFA-Cup. De financiële
mogelijkheden zijn niet groot, maar de bereidwilligheid van burgers om bij te
dragen is groot. Ook al zijn de bedragen klein, de club is een geweldig
symbool van hoop, zoals de site van de SP-jongeren zegt. Ook Sjoerd Mossou bespreekt in een van zijn columns voor
het AD de bredere maatschappelijke betekenis van een wereldwijde sport
als het voetbal. Mossou: “Als Nelson Mandela zegt dat 'sport de kracht heeft om de wereld te
veranderen', heeft hij het niet over onderwaterhockey. En toen de Ivoriaanse
burgeroorlog stopte in de zomer van 2006, zaten de soldaten niet opeens
massaal naar Boer Zoekt Vrouw te kijken. Het WK voetbal was begonnen. De
Engelse schrijver David Goldblatt vroeg zich ooit af of er één culturele uiting
bestaat die meer wereldomvattend is dan voetbal. Rites rond geboorte, dood en
huwelijk zijn universeel, constateerde Goldblatt, maar ze zijn tegelijk
oneindig divers. Voetbal wordt overal ter wereld volgens dezelfde regels
gespeeld. Bovendien, schreef Goldblatt: geen enkele wereldreligie kan tippen
aan het geografische bereik van voetbal.” TobSport-conclusie: “In liefde en voetbal is alles geoorloofd” De recente wedstrijden in de vorm van
play-offs om de laatste WK-tickets naar Zuid-Afrika brachten een hoop
controversiële toestanden met zich mee. Uruguay irriteerde Costa Rica met een
uitvoering van het eigen volkslied van ruim vijf minuten. Daarna ging een
cameraploeg de wisselspelers van Costa Rica te lijf. Tussen alle commotie
door bemachtigde Uruguay een ticket voor het WK in Zuid-Afrika. De veldslag
tussen Algerije en Egypte is hierboven uitvoerig beschreven. Ierse
huishoudens en schoonmakers dumpen uit frustratie massaal hun kopieën van het
symphatieke stofzuigertje ‘Henry’. Het eiland staat op zijn kop. Wanhopig
klampten de Ieren de FIFA aan, om genoegdoening te krijgen. In eerste instantie deed de FIFA of haar neus
bloedde. De wedstrijd Ierland-Frankrijk laten overspelen was geen optie. Toch
belegt FIFA-president Blatter een buitengewone algemene ledenvergadering op
korte termijn. De reputatie van het voetbal is in het geding volgens Blatter,
die ook geconfronteerd wordt met een massaal Europees omkoopschandaal.
Wedstrijden in met name lagere liga’s zouden ‘verkocht’ zijn aan Oosterse
goksyndicaten, door toedoen van spelers en clubs. Al deze voorvallen bewijzen
wel dat het voetbal draait om de oorlog van het grote geld. Het geld van de
tv-stations, de sponsoren, de puissant rijke clubeigenaren, de megatransfers
en mogelijk dus de illegale gokwereld. Tegenover bovenstaande deprimerende feiten
blijft een positieve gedachte de boventoon voeren: ondanks alle marketing en
belangen staat de schoonheid en liefde voor het spel voorop. Dat lijkt zelfs
de FIFA zich dit keer te beseffen. Voetbal is zo’n belangrijke bijzaak op
deze aardkloot, omdat zo verschrikkelijk veel aardbewoners verzot zijn op het
spelletje. In al zijn puurheid leert het voetbal ons samen te werken, te
genieten, eerlijk te spelen en te bewonderen. Voetbal zoals het hoort te
zijn. Ongedwongen, zoals vroeger op het schoolplein. De sport voetbal bezit
ondanks alle negatieve bijkomstigheden nog steeds de kracht om de wereld te
veranderen, mensen bij elkaar te brengen en te werken als een stimulans voor
vrede. Bronnen: Spitsnieuws.nl, B. Rutten – “15.000 agenten tijdens
Egypte – Algerije” (17-11-2009). NRC.nl, Thomas Erdbrink – “De andere oorlog in Irak:
voetbal” (27-05-2006). SI.com, Grant Wahl – “What
a ball can do: A soccer team briefly unites Iraq” (06-08-2007). Trouw.nl, Judith Neurink
- “Koeweit wint in Irak” (12-10-2009). DePers.nl, Jeroen Gunter – “Irak ontsnapt voor even
aan de oorlog” (24-07-2009). Uithaal.nl, Randam Hajile – “De voetbaloorlog van
Honduras en El Salvador” (20-10-2008). Uithaal.nl, Randam Hajile – “Voetbal bewaakt de vrede”
(01-10-2008). Rood.SP.nl, uit: MBO-krant ‘Page Up’ – “Voetbal
en vrede” (2005). AD.nl, Sjoerd Mossou – “Laat Yvon Jaspers niet gillen
dat voetbal onbelangrijk is” (18-10-2009). Reageer
op dit artikel, geef uw mening!
|
 |
