|
|
De Vuvuzela-award: “Wie
is de meest irritante sporter aller tijden?” Door GERSON HEIDINGA, TobSport.nl Gepost op: 07-07-2009. In dit artikel:
Een grote groep
mensen op deze aardbol heeft een hekel aan sport. Ze moeten niets hebben van
supportersgedrag, het kijken naar zinloos ‘vermaak’ en de ‘verderfelijke’
effecten van sport op de maatschappij. Het is hun goed recht. Een ambassadeur van
de sporthaters is bioloog Midas Dekkers. In zijn boek “Lichamelijke
opvoeding” uit 2006 benadrukt hij de zinloosheid van sport: “Sport is
van een grote vergeefsheid. Hoe je ook traint, hoe vaak je ook haltert of
voetbalt, je kinderen worden even hulpeloos geboren als jijzelf indertijd.” Maar ook onder sportliefhebbers bevinden zich haters.
Elke sportliefhebber stelt zich in meer of mindere mate wel eens op als
criticus. In dat licht is de term ‘haat’ natuurlijk een extreem begrip. De
meeste sportliefhebbers irriteren zich slechts aan bepaalde sporters. Soms
vanwege beargumenteerde stellingen, soms enkel vanwege de uitstraling van een
sporter in de media. Er is echter een kleine groep fanatici, waarbij het
predikaat ‘haat’ zeker van toepassing is. We kennen allemaal de verhalen van
sporters die fans teleurstelden en hun fouten of pech in het spel moesten
bekopen met hun leven. Denk aan Zuid-Amerikaanse toestanden. Keepers die
moeten duiken voor kogels, in plaats van goed ingeschoten ballen in de hoek. TobSport zocht voor
u uit wie de meest gehate sporters zijn in diverse takken van sport. Uit
respect voor de sporter in het algemeen en de offers die hij moet brengen om
aan de top te komen en bekendheid te genereren (pas dan kan de haat immers
wortelen), spreken we in het vervolg van dit artikel liever over ‘irritatie’
richting bepaalde sporters. Want in de meeste gevallen hebben ze ons
persoonlijk niets aangedaan. “Het is maar
sport”, zou Midas Dekkers vast gezegd hebben. Ons overzicht van
irritante sporters wordt besloten met de virtuele uitreiking van een heuse
hoofdprijs. Een prijs voor de meest irritante sporter aller tijden. De prijs zal vanaf heden bekend staan als Tobsport’s Vuvuzela-award
Tijdens het
voetbaltoernooi om de Confederations Cup in Zuid-Afrika werden bezoekers een
kijkers ruim getrakteerd op het geluid van de Vuvuzela. Het instrument
produceert een geluid als dat van dertig supertankers, die tegelijkertijd hun
scheepshoorn af laten gaan, terwijl ze de haven binnenlopen. Of het geluid
van een kolonie killer-bijen, die terwijl ze om je heencirkelen, je
ter plekke tot het bot afkluiven met hun fijne kaakjes. Het geluid is
echter afkomstig uit een lange toeter “uit landen uit het Zuiden van
Afrika, die een enkele toon kan produceren, met een geluidssterkte van ca.
130 decibel” (Wikipedia). Prijs uzelf
gelukkig: twee Nederlandse bedrijven vechten al om de rechten om het helse
tuig te mogen importeren in ons land, waar gadgets gericht op het
irriteren van landgenoten
traditioneel gezien op een grote mate van populariteit kunnen rekenen.
Het effect van de
Vuvuzela is vooral desastreus voor de televisiekijker. In de stadions zelf is
het geluid gek genoeg nog enigszins te pruimen. De Vuvuzela-award voor de
meest irritante sporter werkt op dezelfde manier. Het is voornamelijk
gebaseerd op irritatie op afstand: de sporters die in dit artikel aan bod
komen kunnen in de privé-sfeer prima te pruimen zijn. Ze riepen irritatie op
door hun gedrag op het sportveld of in de publieke sfeer daarbuiten. Dat
topsporters niet altijd de leukste mensen lijken te zijn is ook niet zo gek:
een bepaalde mate van egoïsme en een over-mijn-lijk-mentaliteit is
bijvoorbeeld nodig om de top te bereiken. Terwijl we de meest
irritante sporters in ogenschouw nemen valt op dat veel impopulaire sporters
tegelijkertijd bij een andere groep sportliefhebbers juist erg populair zijn.
Toch valt ook dit fenomeen vrij simpel te verklaren: de meest opvallende
sporters vragen de meeste aandacht en roepen de meest felle waarderingen op
door sportfans. Zowel positief als negatief. De meest irritante sporter in
een bepaalde sport kan bijvoorbeeld tegelijkertijd ook juist het grootste
aantal fans achter zich hebben, met de grootste fanclub en de hoogste
persoonlijke sponsorverdiensten. De
meest irritante voetballers
In Nederland zijn
spelers als Anthony Lurling, Rachid Bouahouzan en Luis Suarez bijzonder
impopulair bij rivaliserende fans. Lurling wordt gezien als een
‘maatennaaier’, na enkele akkefietjes met het spelen van toneel. Bouahouzan
trapte collega Niels Kokmeyer invalide en lijkt zich niet als prof te kunnen
gedragen. Suarez wordt op handen gedragen in Amsterdam, maar de rest van
Nederland ergerde zich lange tijd aan zijn schwalbes. De meest
irritante voetballers komen echter volgens de meeste Nederlanders uit
buurland Duitsland. Van Rudi Voller tot Oliver Kahn, van Lothar Mattheus tot
Stefan Effenberg. Spreekwoordelijk konden we hun bloed wel drinken als we ze
zagen spelen en vooral wanneer ze tegen ons speelden. De Duitsers op hun beurt ergeren zich weer aan een
landgenoot van ons bij Bayern Munchen, international Mark van Bommel. In een
verkiezing van Bild in 2009 werd Mark door lezers uit een top-10 geselecteerd
als de meest irritante voetbalspeler in de Bundesliga. Maik Franz van
Karlsruhe was nummer 2 en Oliver Kahn de nummer 3. Bundesliga-collega’s waren
iets beter te spreken over Van Bommel. Zij vonden hem de op één na
irritantste speler, na Maik Franz. Die laatste wordt door sommige collega’s
alleen nog maar aangeduid als “arschloch”, omdat ze vinden dat er bij
hem een steekje loszit. Bij beiden lag het vooral aan hun agressie tegen tegenstanders,
al wordt Van Bommel nog enig verstand toegedicht. Andere namen in de
irritatie-top10 door spelers: Jarolim (schwalbes), Kahn (oren bijten) en
Diego (fopduiken). Van Bommel beseft zich dat hij irritatie opwekt. Hij
drukt het cryptisch uit: “Ik ben een polariserend persoon”. Hij werkt
zelfs met een sportpsycholoog aan zijn opvliegend gedrag en staat in
Duitsland bekend als ‘Käpt’n Rot’. Iwan Tol interviewt Van Bommel en
hoort van hem dat hij beseft dat hij meestal ‘iets’ oproept bij mensen. “En
dat ‘iets’ is meestal weerstand”, zegt Van Tol. Drie rode kaarten in tien
wedstrijden maakten hem tot de ‘Grösste Stinkstiefel’ (meest gehate
speler) van de Bundesliga. Uit zijn sessies met de psycholoog concludeerde
Van Bommel dat hij bij een achterstand minder vaak moest proberen iets te
forceren in de wedstrijd. Hij twijfelt op het moment zelf vaak of hij een bal
wel of niet kan halen, maar maakt dan toch de harde overtreding. Hij leest
verder geen kranten en maakt zich niet druk om wat anderen van hem vinden als
voetballer. Internationaal gezien roepen de Portugezen Luis Figo en
Cristiano Ronaldo bij veel mensen nare gevoelens op. Terwijl die laatste ook
weer een van de populairste spelers van het moment is, met een grote schare
fans. Ook Figo werd gerespecteerd om zijn talent. De Portugezen zijn erg goed
in het produceren van irritante spelers naar mijn mening. Zeuren bij de
scheidsrechter, je laten vallen bij ieder wissewasje en kaarten aannaaien,
het hoort vast bij de vaste oefenstof vanaf de pupillenleeftijd. Denk nog
maar eens aan fijne jongens als Rui Costa, Jao Pinto (vs. Van der Sar)
en de geïmporteerde Deco. Horden supporters irriteerden zich in het heden en
verleden aan spelers van andere nationaliteiten, zoals Paul Gascoigne, Arjen
Robben, Filippo Inzaghi, Michael Ballack en Gennaro Gatusso. Deels is de kritiek cultuurbepaald. Met name spelers uit
Zuidelijkere streken hebben hun irritante maniertjes, vinden wij in het
Westen van Europa. Vanuit ons land gezien beginnen deze streken al grofweg ten
Zuiden van Antwerpen en tot aan de Oostenrijkse bergtoppen. In Zuidelijkere
streken worden onze talenten op hun beurt in sommige gevallen weer met de nek
aangekeken, omdat ze niet mee willen doen aan het beoogde plaatje van het
sterrendom. Ze kopen geen mooie auto, hebben een logge, onooglijke vrouw uit
het land van herkomst en eten bijvoorbeeld speciaal overgevlogen
Aldi-aardappels. Sporters worden daar gemakkelijker geaccepteerd als ze zich
gedragen als een Thomas Dekker. In een Italiaanse ploeg rijden, een dikke
Porsche kopen, veel geld besteden aan kleding en uiterlijk vertoon en de
Italianen dragen je op handen. Een vriend van me met Italiaanse roots legde het
me ooit uit. Italianen willen kunnen blijven dromen. Ze kijken graag naar
personen die succes uitstralen en putten daaruit hoop voor hun eigen
toekomst. Een principe dat overigens doet denken aan ‘The American Dream’ in
een westerse cultuur. Ook in het land over de grote plas wordt een zekere
mate van arrogantie bij sporters zeker gewaardeerd. Mede door zijn enorme media-exposure vermoedt
TobSport sterk, dat in het voetbal de Portugese Ronaldo het meeste irritatie
oproept in de wereld op dit moment. En omdat de aandacht voor het topvoetbal
mondiaal nooit groter was dan tegenwoordig, is er een grote kans dat Ronaldo
over de grootste absolute aantallen ‘haters’ beschikt in geschiedenis van de
voetbalsport. Hulde voor hem. In schoolplein-taal: hij draagt verwijfde of
te-trendy-kleren, heeft een gladde kop met gel en een arrogante uitstraling,
blijkt een exorbitant geldbedrag waard te zijn ten tijde van de financiële
crisis en iedere man is jaloers op tenminste één zijn diverse ‘riches’ (vrouwen,
geld, bezittingen, op het veld een wit shirt mogen dragen in een vol
Bernabeu). Laten we niet vergeten, dat de Vuvuzela-award vooral een
prijs is van frustratie. Frustratie, die langzaam aanzwengelt tot een
bepaalde mate van haat, mede door een gemeenschappelijk gevoelde en zich
versterkende jaloezie en een groeiende aandacht in de media. Ronaldo heeft een
vergelijkbaar imago met dat van David Beckham. Beiden kennen hartstochtelijke
fans, maar ook het geluid van een fluitconcert. Beiden worden gehaat en
tegelijkertijd beneden en aanbeden om hun leven buiten het voetbal. Ronaldo
is echter nog jong, kan nog vele extra vijanden maken en is een meer
bepalende speler dan de specialist Beckham. De meest gehate (en geliefde) club is vrijwel zeker Real
Madrid. De onlangs betaalde transfersommen voor Ronaldo en Kaka maakten de
club er in tijden van financiële crisis
bepaald niet populairder op. Zelfs in het Spaanse parlement werden er
vragen gesteld. In eigen land roept Ajax al jaren de meeste weerzin op. Naast
traditionele vijanden als Feyenoord, Utrecht en Den Haag maakten de
Amsterdammers zich de laatste jaren niet populairder in steden als Groningen,
Alkmaar en Enschede, door in het geheim te flirten met bepalende spelers en
ze vervolgens weg te kopen. Irritatie richting coaches in het voetbal zullen we in
dit artikel maar achterwege laten. Omgaan met irritatie is bij deze
beroepsgroep opgenomen in de arbeidsvoorwaarden. De term ‘haat’ is bij
coaches soms weer beter op zijn plaats. Denk nog maar eens aan de publieke ‘bashing’
van Dick Advocaat in zijn laatste ‘stint’ als de Nederlandse
bondscoach. Gestenigd moest hij worden! Het gaat hier vaak wel om een nogal
tijdelijke vorm van haat. Na zijn successen in Rusland vond vrijwel iedereen
in de Benelux Advocaat toch weer de beste keuze als bondscoach van het
talentvolle Belgische nationale elftal. Een grote schare aan spelers wordt intens gehaat door
supporters door hun affiliatie met rivaliserende clubs. Het lijkt inherent
verbonden te zijn aan het voetbalsupporterschap. Deze haat is feller dan de
irritatie van de gemiddelde couch-potato aan een onbereikbare Ronaldo.
Harde kernen en huisvaders voor televisiesets gieten de haat er met de
paplepel in bij het jonge grut. Je speelt voor die club? Dan ben ik
automatisch tegen je. Dergelijke haat is intens, maar lokaal bepaald. Wij
zoeken in de Vuvuzela-competitie naar de universele, ongecontroleerde haat
van de ‘neutrale toeschouwer’, die oprecht van binnenuit ontstond op basis
van welke factor of factoren dan ook. TobSport streeft naar een eerlijke
competitie met gelijke kans voor een ieder, waarin niet een oververtegenwoordiging
van bijvoorbeeld (oud)-Rangers en Celtic-spelers optreedt. De grootste mate
van haat in de sport is namelijk ongetwijfeld gerelateerd aan The Old Firm
en het Schotse vechtersbazenkarakter. Irritatie
in het honkbal
De New York Yankees
brengen als ploeg de meeste haatgevoelens teweeg in het honkbal, buiten de
thuishaven Brooklyn in New York. Tegelijkertijd hebben ze fans over de hele
wereld en zie je hun logo op iedere straathoek in iedere stad, behalve
misschien in Boston. Dat komt door de vele duurbetaalde overwinningen van de
Yankees, hun arrogante New Yorkse bluf en eigenaar George Steinbrenner, die
een icoon werd van de club en in het ganse honkbalwereldje. Voor velen een
negatief icoon, van het onzinnig-veel-geld-over-de-balk-smijten. Lees de volgende
artikelen als u wilt weten waarom: ·
De
rivaliteit tussen de NY Yankees en de Boston Red Sox ·
Joe
Torre, Steinbrenner en de Yankees-legacy De meest gehate
speler van de Yankees is zonder twijfel superster A-Rod, Alex Rodriguez,
vanwege zijn gedrag van prima-donna op en buiten het veld en zijn
exorbitante salaris. De glossy GQ maakte een top-10 van gehate
sporters (zie verderop in dit artikel), maar gaf daarop later een aanvulling.
Ze voegden onder andere Alex Rodriguez toe aan de door collega’s meest gehate
sporters. Een sportschrijver vertelt over Rodriguez dat hij verschrikkelijk
onzeker is en constant bevestiging nodig heeft van zijn superioriteit als
slagman in het honkbal. Collega’s vinden A-Rod een ‘phoney’ en nemen
het hem kwalijk, dat hij in 2003 een deel van de ‘shine’ van
awardwinner Hank Blalock wegkaapte. Tijdens een tocht door het publiek tikte
hij Hank op zijn hoofd om hem zo op zijn eigen kinderlijke manier te eren. De
andere aanwezigen konden zijn gebaar niet zo waarderen. De
meest irritante wielrenners
Frankrijk heeft een
grotere hekel aan Lance Armstrong dan aan Michael Schumacher, Nicolas Anelka
en alle andere bekende sporters. Deze drie heren finishten 1, 2 en 3 in het klassement van de meest gehate
sporters in Frankrijk. De verkiezing kwam direct na Armstrong’s 6de
overwinning in de Tour de France. Zijn dominantie, zijn professionaliteit,
zijn koele uitstraling en zijn zakelijke manier van koersen roepen veel
weerzin op bij de Fransen. Van het Franse volk, geënquêteerd in opdracht van
het radiostation RMC, was 60% overtuigd van dopinggebruik door Armstrong.
Dopinggebruik werd echter nooit aangetoond. ‘Mr. Perfect’ is niet de enige
Amerikaan die door de Fransen gehaat wordt, ook Greg LeMond kan er over
meepraten, toen hij op de fiets vocht met de Franse favoriet Laurent Fignon. Wielrenners lijken
meer haatgevoelens op te roepen in andere landen naarmate ze langere tijd
succesvol zijn. Denk maar eens aan het imago van Erik Zabel en Jan Ullrich
buiten Duitsland, toen ze de scepter zwaaiden in het peleton, in hun
afzonderlijke specialisme. Met name Armstrong wist lange tijd de spanning uit
de koers te houden. Hij maakte de meeste vijanden in het wielrennen. Maar in
deze sport is ook de onderlinge irritatie een interessant onderwerp. Nog meer
dan bij Mark van Bommel vs. de Bundesliga en het Duitse publiek. Gedurende de
lange rondes leven de renners samen in een mobiel dorp, waarbij irritaties
naar verloop van tijd moeten ontstaan, met een impact op het verloop van de
verdere koers. Neemt u van mij aan
dat Riccardo Ricoh zich niet populairder gemaakt heeft na zijn dopingmisbruik
in de Tour van vorig jaar. Zijn populariteit was al niet hoog, door zijn
‘maniertjes’ en arrogantie richting collega’s. Als je een man als Bram
Tankink dermate kunt irriteren da hij je wil neerslaan, dan ben je al
behoorlijk ver gegaan. Ook bekend is de persoonlijke irritatie van Armstrong
richting collega’s als Simeoni en Michael Boogerd, die hij gedurende enkele
rondes geen persoonlijk succes gunde. Voor Boogerd en Simeoni met name
vervelend, omdat de Texaanse terminator actief energie stak in het dwarsbomen
van hun succes, zelfs als hij daar zelf geen voordeel bij behaalde. De
meest irritante basketballers
Haat neemt
evenredig toe naarmate media-exposure groeit en daarom komt de meest
gehate basketballer uit de liga die de meeste aandacht weet te genereren. De
NBA. De meest gehate basketballer in de NBA ooit, buiten de stad Detroit, is
Bill Laimbeer. Bill is een trouwe huisvader, die een vrouwenteam coacht en
die in het veld het liefst een ribbenkastje kraakte met een hard ‘screen’
of een hersenschuddinkje bezorgde met een inventief, met opzet foutief
getimed ‘block-shot’. De man was een
meester in het vuile werk in de verdediging en jankte als een pasgeboren baby
als hemzelf iets overkwam. Maar hij was tegelijkertijd ook een absolute
professional, met een handig en effectief schotje vanaf de middenafstand. Hij
pakte twee NBA-titels (in 1989 en 1990) met hulp van mede-Bad Boys
Dennis Rodman, Isiah Thomas, Joe Dumars, John Salley en Rick Mahorn. Dennis
Rodman is een goede tweede als meest gehate speler over all-time. De
man was echter ook lange tijd een cult-held voor progressief Amerika, een
kleurrijke figuur (zie: haar) en een idool, door rebounds te pakken en te
daten met Madonna. Tegenwoordig is een
basketballer met een grote fan-schare in en buiten zijn speelstad en vooral
wereldwijd, de meest gehate speler in de NBA. Kobe Bryant toonde zich de
beste opvolger van Michael Jordan voor de exposure van de NBA, maar
wordt door horden Amerikanen intens gehaat. Omdat hij een Laker is. Omdat hij
een arrogante uitstraling heeft. Omdat men vermoedt dat hij de onaantastbare
Jordan wil verbeteren. Omdat hij denkt dat dat hem ook echt gaat lukken.
Omdat hij werd beschuldigd van gedwongen seks met een kamermeisje. Omdat hij
het Lakers-management bewoog om Shaq te lozen. Omdat hij tot dit seizoen niet
dermate goed in teamverband kon spelen dat het een titel opleverde. Onder de spelers is
Bruce Bowen van oud-kampioen San Antonio Spurs niet erg populair. Ze vinden
hem een ‘dirty player’. Die expres hard uithaalt tijdens zijn straffe
verdediging. Bowen’s tijd met de Spurs en het elk jaar spelen voor het
kampioenschap zitten er echter op. ‘Wingers’ in de NBA kunnen weer
rustig ademhalen. Hij werd getransfereerd naar de Nets in opbouw en heeft de
eerbiedwaardige leeftijd van 38 al bereikt. De meest gehate
internationale basketball-ploeg is die van Maccabi Tel Aviv, zei Mart Smeets
in een column in Trouw in 1981. Smeets nam daarnaast veel
clichématige begrippen op zoals bijvoorbeeld verwijzen naar geld en het
dragen van keppeltjes. Hij werd voor het schrijven
van de column door de Stichting Bestrijding Antisemitisme (STIBA) voor de
Raad van de Journalistiek gedaagd. De stichting beschuldigde hem van “discriminerende
berichtgeving, grievende berichtgeving” en zoekt naar antisemitische
uitlatingen en gedragingen in het openbaar. Smeets verweer was dat de ploeg
een icoon was geworden in het buitenland van de Israëlische sport en dat “ieder
team dat veel wint, gehaat wordt”. Hij heeft niemand willen kwetsen. De
Raad concludeerde dat Smeets onvoldoende zorgvuldig was geweest en wel
degelijk onbedoeld kwetsende en in sommige gevallen zelfs antisemitische
zinsneden heeft opgenomen. De
meest gehate schaker ter wereld
In beginsel is het al frappant dat een (denk)sporter uit
de schaakwereld voor wereldwijde commotie kan zorgen. De schaaksport heeft
toch een beetje stoffig imago. Onterecht, mijns inziens, want het bordspel is
een mentale oorlog op een spelbord. Een klassiek, eeuwenoud spel, al gespeeld
door de grote koningen, veldheren en intellectuelen in de wereld. Een van de
helderste sterren aan de schaakhemel was Robert James “Bobby” Fisher. De
Amerikaan met Joodse roots is een voormalig nummer 1 van de wereld. Tijdens
zijn leven was hij echter niet onomstreden en bevond hij zich, volgens de
Zeeuwse krant PZC, “vaak op een
eiland”. Toepasselijk genoeg
stierf hij ook op een eiland, namelijk IJsland. Zijn meest controversiële actie was het toejuichen van de
terroristische aanslag op het World Trade Center op 9 september 2001, weet
PZC ("Van mij mogen ze Amerika verwoesten"). Fisher had
namelijk een hekel aan de Joodse lobby in Amerika en zijn eigen roots.
Hij stond nationaal bekend als zijnde een notoire antisemiet. Ook
toernooidirecteuren zagen de briljante Fisher soms liever gaan, dan komen.
Hij stelde ridicule eisen als het gaat om persoonlijke gemakken, wilde de
regels laten aanpassen en klaagde over van alles. Bijvoorbeeld de inrichting
van de zaal. Collega’s waren overtuigd van het feit dat er wat mis was met
Bobby Fisher. Ze noemden hem paranoïde en claimden dat hij worstelde met
meerdere persoonlijkhede. Fisher werd 8 maal kampioen van Amerika en nam het
in de strijd om de wereldtitel op tegen de Russische wereldkampioen Boris
Spasski. In dè wedstrijd van de eeuw, ten tijde van de Koude Oorlog, verloor
de Amerikaan partij 1. Bij de 2e partij kwam hij niet opdagen,
omdat er niet ‘voldaan was aan zijn eisen’. De partijen zouden later weer
hervat worden en Fisher pakte de wereldtitel. 4 jaar later kwam Fisher definitief niet opdagen om zijn
titel te verdedigen tegen de Rus Karpov, die daarmee wereldkampioen werd.
Wederom kon of wilde de toernooidirectie niet voldoen aan zijn exorbitante
eisen.. Hij liet zich een tijd lang niet meer zien bij grote wedstrijden,
maar bleef wel het nieuws halen. Hij ging namelijk weer eens een schaakmatch
spelen. In Servië, wederom tegen Spasski. Fisher klaarde Spasski en nam 3,3
miljoen dollar aan prijzengeld mee. Door in 1992 in Servië te gaan spelen
ontdook hij echter een VN-embargo. Ook had hij lange tijd geen belasting
betaald in de U.S.A. De Amerikaanse overheid liet een internationaal
arrestatiebevel uitgaan, waarna Fisher onder andere in Hongarije en op de
Filippijnen verbleef. In het jaar 2000 werd de onvindbare Fisher desondanks
uitgeroepen tot schaker van de eeuw. In 2004 dook hij op in Japan en eindigde
in de cel. Hij vocht zijn arrestatie aan tot aan de VN en kreeg asiel in
IJsland. Daar stierf hij in 2008. Voor zijn dood was Spasski nog bij hem
langs geweest om hem uit te dagen voor een re-re-match… De meest gehate sporter op schaatsen Aan verreweg de meeste schaatser kan je geen hekel
hebben. Ondanks de commercie in de sport in Nederland zijn schaatsers nog
altijd vrij ‘knuffelbaar’. Ze hebben geen kapsones en werken zich een slag in
de rondte om aan de top te komen en te blijven. Maar er is een persoon, die
beroemd werd met het dragen van (kunst)schaatsen, die in het verleden zeker
controverse opriep. Tonya Harding werd in 1991 tweede op het WK Kunstrijden.
Op de Olympische Spelen in Lillehammer, drie jaar later, zou ze volgens Trouw
de meest gehate sporter ter wereld zijn geworden. In een incident bekend
onder de naam ‘SkateGate’ bleek dat zij en haar man een complot hadden
gesmeed, waardoor landgenote en concurrente Nancy Kerrigan een aluminium
knuppel tegen haar knie zou krijgen. Kerrigan was hierna uitgeschakeld voor
het toernooi. Om in Nagano te mogen uitkomen, 4 jaar later zocht ze verwoed
naar een ander land om voor uit te mogen komen. In 2009 werd ze weer eens
gesignaleerd, tijdens de rust van een ijshockeywedstrijd mocht ze haar
kunsten vertonen. Scholieren haten sporters Op het forum van scholieren.com woedde een hevige
discussie over irritante sporters. Veelvuldig werden Schumacher, McEnroe,
Tyson, Armstrong, Deion Sanders, Brett Favre, Raymond van Barneveld (huilebalk,
onsportief) en de meest voor de hand liggende voetballers genoemd
(Inzaghi, Di Canio, Bouahouzan, Sneijder, Kahn, Mattheus, Materazzi). Een
gebruiker komt met het originele voorbeeld van de poolbiljarter Earl
Strickland. Een ongelooflijk onbeschoft heerschap. Een poolbiljarter, die
fans en spelers schoffeert, irritante geluiden maakt tijdens de wedstrijd en
zijn tegenstander uit zijn concentratie haalt, door als deze wil stoten
hinderlijk achter hem langs te lopen. Hij komt ermee weg omdat de poolbond
maar weinig regels heeft vastgelegd om dergelijk gedrag tegen te gaan. Agnes Elling promoveerde aan de Katholieke Universiteit
Brabant in Tilburg op een onderzoek naar de beleving van sport door jongeren
(14-20 jaar). Zo’n duizend scholieren in Tilburg en Amsterdam hadden
tegelijkertijd het meest een hekel als het meeste liefde voor voetbal als
televisiesport. Populaire sporters waren Michael Jordan, Anky van Grunsven en
(daar hebben we hem weer) Raymond van Barneveld. Jongens waren meer
van de ‘harde’ teamsporten en meiden hielden meer van de ‘gracieuze’
behendigheidssporten, als turnen en ballet. Allochtone scholieren kozen voor street-sporten
(voetbal en basketball op het plein) en autochtonen voor voetbal en hockey in
clubverband. De meest gehate sporters volgens glossy GQ Het glossy
mode en lifestyle-magazine GQ zocht onder sporters in Amerika uit wie zij hun
meest vervelende collega’s vonden. De meest gehate sporters werden
gepresenteerd in een top-10. De Australische tennisser Lleyton Hewitt is
hekkesluiter, vanwege racistische en andere kansloze opmerkingen en zijn
idolatie voor de filmbokser Rocky Balboa. Vooral het feit, dat Hewitt
zichzelf toespreekt als zijnde Rocky (“C’mon, Rock”) wordt vreemd
gevonden. Op 8 staat golfer Phil Mickelson, die populair is onder fans. Onder
collega’s heeft hij echter geen vrienden, iedereen irriteert zich aan hem. Ze
noemen hem FIGJAM (“Fuck-it, I’m Good, Just Ask Me”) en zien hem als
een onbetrouwbare wolf in schaapskleren. Op plaats 5 eindigt de meest
irritante basketballer Kobe Bryant, zoals ook genoemd eerder in dit artikel. De
top 3 bestaat uit NASCAR-rijder Kurt Busch, honkballer Barry Bonds en eindigt
met football-speler Terell Owens als onbetwiste nummer 1. De Wikipedia-pagina
over deze laatste atleet is dan ook een lange aaneenschakeling van betwiste
acties. Terug naar Tobsport’s Vuvuzela-award
De meest irritante sporter ter
wereld moet gekozen worden uit de traditioneel populairste sport ter wereld.
In de wereld en ook in ons eigen land is die sport het voetbal. In Nederland
wordt deze bewering al jaren onderschreven door de cijfers van NOS Kijk- en
Luisteronderzoek. Periodiek verschijnt hun “Sport op televisie”,
waarin uitzendingen van voetbalwedstrijden de hoogste kijkersaantallen
trekken, gevolgd door het schaatsen en het wielrennen. De meest gehate
sporter door absolute aantallen fans zal dus ook een voetballer zijn.
Voetballers krijgen ook wereldwijd de meeste media-exposure als het
gaat om hun persoonlijke leven. In Europa, Zuid-Amerika, Afrika en Azië is
het de populairste sport. Gelukkig hebben we u niet toegezegd een all-time top-10 te publiceren van irritante sporters, want een dergelijke blikvanger is onmogelijk te bepalen. 2 dingen zijn zeker bij een dergelijke lijst: er zouden meerdere voetballers in de top-10 staan en hun nationaliteit is vaker dan eens Duits. Ook Boris Becker zou er wel eens op kunnen staan. Een dergelijke lijst komt ook niet puur sport-technisch tot stand. Sentimenten als “Ja kijk, zij begonnen tot twee keer toe een wereldoorlog, wat wil je dan?” zorgen waarschijnlijk voor een vertekend beeld in onze denkbeeldige all-time, all-sports hate-list. Want nationaliteit mag nooit een bepalende factor zijn bij het toekennen van de Vuvuzela-award. De naam van een toffe peer als Jurgen Klinsmann ligt op onze lippen als gevraagd wordt wie we een irritante voetballer vinden, terwijl we snel een Marco Materazzi die pocht over seks met familieleden van Zinedine Zidane vergeten.
Concluderend: De Vuvuzela-award voor zijn life-time achievement in irritant gedrag kan maar naar één enkele persoon gaan, de voetballer Cristiano
Ronaldo van
Real Madrid. En dan te bedenken dat deze
speler door zijn jonge leeftijd ons nog jáááren kan irriteren door zijn
gedrag op de velden en daarbuiten. Door de overvloed aan gel in zijn haar,
een te dure auto en/of zijn arrogante kop. Ronaldo vat de toekenning van
de Vuvuzela-award zonder twijfel positief op. Hij gaf al aan dat hij geniet
van fluitconcerten, beledigingen en de hatelijke blikken in het publiek en
van het feit dat hij de duurste voetballer ooit is. Ronaldo: “Ik voel me
alleen slecht, als ik slecht speel. Dat komt overigens gelukkig niet
zo vaak voor.” In de laatste Champions League-finale in 2009 speelde
Ronaldo goed. Zeker 10 minuten lang. Daarna maakte Barcelona de dienst uit.
De Vuvuzela-award zal hem vast voldoende motiveren tot het behalen van een
nieuwe versie van de meest gewilde cup. Hopelijk worden de Vuvuzela’s per direct en ook tijdens het WK 2010 verbannen, maar blijft Ronaldo nog even. Er is soms niets leuker dan je lekker irriteren namelijk. Ronaldo is tegelijkertijd onmiskenbaar een voorbeeld van een profeet, die het speelse en aanvallende voetbal predikt. Een speler, die hard werkte om de top te bereiken en dè hoofdprijs in het voetbal wist te pakken met Manchester United. Een speler die goed genoeg is om nog lange tijd alle headlines in de roddelbladen te beheersen. Zal Ronaldo op het veld zijn meest gehate team naar eenzame hoogten lijden? Ronaldo heeft het vermogen, net als zijn nieuwe teamgenoot Kaka, om de grenzen van het voetbal te verleggen en dingen te laten zien, die niet voor mogelijk werden geacht. Voor ons Nederlanders zou het dan wel weer leuk zijn als er tenminste nog een landgenoot actief is bij Real. Dat juicht wat makkelijker. Tenslotte nog een tip voor topsporters, die Ronaldo van de troon willen stoten om de Vuvuzela-award op hun erelijst te kunnen bijschrijven. Schop in het openbaar flink tegen de Chinese cultuur aan en jaag het een enorm potentieel en een groeiend aantal Chinese sportfans tegen je in het harnas en je zit voor de toekomst gebakken als het gaat om de aantallen ‘haters’. Bronnen: Wikipedia.org over de ‘Vuzuvela’. Midas Dekkers – “Lichamelijke opvoeding”
(28-08-2006). HLN.be – “De tien meest gehate spelers uit de
Bundesliga”(18-03-2009). Volkskrant.nl – “Van Bommel meest gehate speler
Duitsland”(19-03-2009). Trouw.nl, John Graat – “Scepsis bij zegetocht
Armstrong” (26-07-2004). PZC.nl – “Bobby Fisher: beste en meest gehate schaker
ooit” (19-01-2008). Raad voor de Journalistiek (rvdj.nl) - “Stichting Bestrijding Antisemitisme
tegen Smeets, M”. (29-10-1981). UVT.nl – “Promotie drs. Agnes Elling”
(18-04-2002). Trouw.nl – “Kunstrijder Tonya Harding vertoont zich
weer op het ijs” (2009). Men.style.com/GQ, David
Gargill en Nate Penn - “The Ten Most Hated Athletes” (2006). Goal.com – “Ronaldo: Heerlijk als mensen zich tegen me
keren” (14-06-2009). DeBeurs.nl, Iwan Tol – “Ik ben een polariserend
persoon” (04-09-2008).
Reageer op dit artikel in het forum
|
 |
