TobSport.nl: kritische Nederlandse sportsite over sportorganisaties en diverse topsporten en -sporters.



TobSport.nl doorzoeken
Bezoek www.TobSport.nl: via onze landingspagina stuit u op een unieke verzameling (hoofdzakelijk Nederlandstalige) sport-content. Van columns tot beschouwingen, historische overzichten, sportbeelden en actuele sportartikelen: TobSport is een onafhankelijke topsportsite voor en door Nederlanders en Vlamingen.Dien uw eigen sportartikel of -beelden in ter publicatie op deze website!

U bent beland op TobSport.nl: De indie-sportsite van Nederland.   

Shirtje ruilen? Liever niet!

Een detail uit de voetbalsport uitgelicht: de etiquette-regels (met filmpjes)

Door: Sidney Alwart.  Gepubliceerd: 08-03-2012.

Willen Oranje's tegenstanders op het EK wel (uit)shirtjes ruilen?

Dit artikel gaat over het ruilen van wedstrijdshirts door professionele voetballers. Maar als we het in het vervolg van dit artikel puur en alleen over shirts gaan hebben, mag een korte introductie over het meest besproken shirt van dit moment niet ontbreken. In februari werd het nieuwe uitshirt van het Nederlands Elftal onthuld door kledingsponsor Nike. Het grotendeels zwarte shirt met een Oranje-accent valt bij de meerderheid van de fans niet bepaald goed. Zwart is geen kleur voor een wedstrijdshirt, dat is de stelling waarbij voetbalanalist Rene van der Gijp veel gehoor lijkt te vinden. Zelfs een VVV-voorzitter luistert naar diens mening en deed het zwarte uitshirt subiet in de ban. Plots werd er ook weer gewonnen. Dat had Van der Gijp al voorspeld. Die vindt de wedstrijdkleding van groot belang en let op alle details. Het moet goed zitten en de juiste stoere en traditionele uitstraling hebben. Klassieke shirts moeten gehandhaafd blijven, liefst met zo min mogelijk ontsierende reclame-uitingen. En broeken, kousen en schoenen die bij het shirt passen.

Het shirt waarmee Nederland het EK 2012 moet gaan winnen doet denken aan een NSB-uniform uit het verleden. Ook niet handig. Wat je ook van het shirt vindt: het is vooral een grote gemiste kans. Een kans om de internationals bij de selectie van het winnende design te betrekken, of beter nog: zet in dit digitale tijdperk sociale media in om het volk te laten kiezen uit een aantal designs. Gegarandeerd dat je er ook veel meer verkoopt. Zwak van de KNVB dat ze zich zo laten ringeloren door een multinational. Vraag me hard af of tegenstanders deze zomer tijdens het EK warmlopen voor de uitshirts van Oranje. Vraag me ook af of we niet gewoon het standaard toernooidesign van deze EK-zomer zien. Dat zou het shirt nog lelijker maken. Meer van dezelfde Nike-shirts in een andere kleurstelling. Dan is er niet eens een designafdeling puur en alleen voor ons bezig geweest aan dat prutshirt.



Oeps, daar geef ik toch wel een beetje mijn mening prijs. Het is ook gewoon een k*tshirt. Materiaal voelt wel prettig aan, daarnietvan. Worden onze jongens misschien nog wel vaker omhelsd in het strafschopgebied om ze het scoren te beletten. Levert weer een extra smoes op om te gebruiken bij het bepleiten van de eigen onschuld bij de scheidsrechter. Altijd maar komen met het "Hij begon met vasthouden", "Ik werd zelf geduwd en moest me vastgrijpen" en "De hond heeft mijn huiswerk opgegeten" gaat je op den duur zelf als overtreder de keel uit hangen. En die scheidsrechter heeft al die smoezen al miljoenen keren gehoord. Nu kun je zeggen: "Stofje voelde zo lekker. Kon er niet van afblijven. Sorry scheids". Een dergelijk excuus leidt vast tot een onverwacht zachte aanpak van de scheids: "Het is goed jongen. Ga nu maar weer lekker spelen. Maar in het vervolg niet zo ruig en als je het een fijn shirtje vindt bespreek je dat maar even na de wedstrijd met die andere jongen..."

algemeen 468x60

Wesley Sneijder werd ingezet om het shirt te promoten in de media. Samen met een dans-chick en de atletische Afrojack mochten ze foto's laten maken door Corbijn. Met dat mooie shirtje. Niets dan goeds natuurlijk over het shirt door de ingehuurde positivo's. Als vrijetijdsshirt voldoet het eigenlijk ook wel. Klaas-Jan Huntelaar was desgevraagd duidelijk in zijn mening: "vorig uitshirt was beter". Met die roodwitblauwe retroshirts waren we natuurlijk ook wel verwend. Dat was dan ook een 'echt Nederlands Elftal-shirt'. Wat kon het Nike-shirt toevoegen behalve een lugubere uitstraling van een chain-gang op het veld? In De Wereld Draait Door werd aan Wesley Sneijder gevraagd of er 'verder nog wat bijzonders was aan het shirt'. Er werden hem zelfs al woorden in zijn mond gelegd om hem te helpen het juiste antwoord eruit te trekken. "Bepaalde zweetafvoer?", "Thermozones?" of: "Verbeterde pasvorm die het bewegen makkelijker maakte misschien?" Maar nee, het was gewoon een shirt zei Wesley. Een mooi shirt, vond hij en hij keek erbij alsof hij oprecht de waarheid sprak. Daar gaan die miljarden marketingdollars die Nike pleegt te spenderen om te benadrukken dat zowat alles wat ze maken aan alle kanten bomvol is gepropt met tot voor kort ondenkbare functionaliteiten voor alle denkbare uitdagingen die aan kleding en schoeisel gesteld worden. Is gewoon een shirt. Maar dan zwart. Voor een Oranje-elftal.

Do's and dont's bij het ruilen van voetbalshirtjes

Het ruilen van een shirt is een teken van respect naar de tegenstander en een leuk aandenken voor later. Als er een shirt is geruild blijft het shirt niet altijd het eigendom van de ontvanger. Het shirt wordt dan een relikwie dat kan eindigen met een hoge biedprijs op eBay. Er zijn spelers en verzamelaars met kamers vol shirts, zelfs tot het punt dat er van een dwangmatige verzamelhobby of-stoornis gesproken moet worden. Voor die laatste gevallen is er gelukkig John Williams. Mannen en vrouwen kijken verschillend naar voetbalshirts. Het roze uitshirt van FC Utrecht vinden vrouwen elegant en veel mannen vinden het te modebewust, te weinig robuust. Met uitzondering van de fans van FC Utrecht, bij wie het shirt grif aftrek vond. Een nog bezweet wedstrijdshirt van Christiano Ronaldo dragen mannen graag vanwege de authenticiteit, de waarde en het stijlvolle design. Bij vrouwen leggen de feromonen in het zweet van de gewilde Adonis direct elk vermogen tot enige analyse volledig plat. Ze wanen zich in de armen van het sekssymbool door de alom aanwezige geur van testosteron uit het lichaam van de drekbek. Als Ronaldo met mij shirtjes zou willen wisselen, dan zou ik hem dat van hem half over z'n kop laten trekken, z'n haar in de war woelen, z'n broek naar beneden trekken en dan doorlopen en ruilen met bvb. Cassilas.

De eerste don't, die ik met je wil behandelen is het tonen van teveel respect. Zodat je jezelf wegzet als een complete incompetente geranium, die toevallig aanwezig is op het speelveld. Het beste voorbeeld van deze vorm van ongewenst gedrag bij sporters komt van een aantal tegenstanders van het Amerikaanse Dream Team in Barcelona op de Olympische Spelen in 1992. De beste verzameling basketballers ooit (uit de NBA) maakte zich op om de wereld te gaan verpletteren. Er was nog nooit zoveel talent tegelijkertijd in actie te zien: het team bestond louter uit supersterren. Tegenstanders stelden zich vreselijk aan met tenenkrommend gedrag. Ze gingen vooraf veelvuldig en onderdanig op de foto met hun helden. Vooraf werden het ruilen van shirts afgestemd. In de wedstrijden spanden afzonderlijke spelers zich in de verdediging op nutteloze maar opvallende wijze in om mooi op de foto te komen met een held in actie. Te zielig voor woorden.

Banner Schoenen mvk 468x60

Maar het gedrag zoals beschreven in de vorige alinea is nog enigszins te begrijpen als je de unieke gelegenheid in acht neemt die tegenstanders kregen om zoveel jeugdidolen op een plek te ontmoeten. Het volgende speelde zich echter recent af op een voetbalveld met louter doorgewinterde full-profs: Bayer Leverkusen kwam uit tegen FC Barcelona in de Champions League. Al voor de aftrap maakten Leverkusen-spelers afspraken met superster Messi om na afloop shirtjes te ruilen. Kadlec vroeg vooraf: "Doe mij dat ding aan het einde van de wedstrijd + paar keer alsjeblieft". Maar Messi wordt zoveel gestalkt om zijn shirt dat hij tegenwoordig al bij het verstrijken van ieder speelhelft zijn shirt ruilt. In dit geval was Friedrich de gelukkige. Dat leverde vast een fikse ruzie op in de kleedkamer. Spelers die waarschijnlijk gingen douchen met de bemachtigde shirts omdat ze hun teamgenoten in de kleedkamer niet vertrouwden. Na afloop van het duel meldde Leverkusen-speler Gonzalo Castro uitermate teleurgesteld te zijn geen tricot van de Argentijn te hebben kunnen bemachtigen. Hem hoorde je niet meer over het 1-3 verlies in eigen huis. Castro verklaarde wel alles op alles te zetten om in de return in Barcelona een shirt van Messi te bemachtigen. Winnen of verliezen was bijzaak. Technisch directeur Rudi Voller was woest en deelde straffen uit (De Pers). Terecht natuurlijk. Het vragen van een shirt voorafgaande aan de wedstrijd is als een hondje op de rug te gaan liggen en het buikje te tonen bij wijze van onderdanigheid. Je staat al met 1-0 achter.

Shirtje ruilen? Laat maar zitten! Nog meer over voetbalshirts ruilen...

Sportkledingstukken zijn verworden tot mode-artikelen en een belangrijk onderdeel van de populaire cultuur. Mede daardoor zullen wedstrijdshirts net als stripalbums en automobielen nog wel flink in waarde stijgen als verzamelobjecten. Een shirt van Cruijff bracht onlangs 5.400 euro op. Wees er dus zuinig op als je een echt wedstrijdshirt van een aansprekende speler bezit. Dat had met name tegen Gerald Vanenburg gezegd worden, die per abuis zijn hele collectie verzameld gedurende zijn voetbalcarriere bij het vuilnis zette (De Pers). Als Gerald echt pech heeft is hij zijn hele collectie kwijt behalve het eigen foeilelijke shirt waarin hij de EK-titel in 1988 won. Ik vraag me af of er in die tijd ondanks de reputatie van de Orange Machine 2.0 wel tegenstanders warmliepen voor het ruilen van shirtjes. Misschien om een vogelverschrikker op het landgoed mee aan te kleden, als voorbeeld van design-hoe-het-niet-moet-door-Adidas of als opmerkelijk relikwie om aan de kleinkinderen te kunnen laten zien.

Een ongeschreven regel is dat je het shirt waarin je je profdebuut maakt niet ruilt. De Pers praatte met voormalig AZ-speler Barry van Galen die zijn debuut in het Nederlands Elftal maakte tegen Andorra. Van Galen gaf aan totaal niet in de verleiding te zijn gekomen zijn shirt weg te geven door de weinig aansprekende tegenstander. Dat kun je natuurlijk respectvol oplossen door als je ziet dat een tegenstander aan de hals van zijn shirtje trekt na het laatste fluitsignaal ten teken dat de shirtruil kan beginnen, het als een bezetene op een lopen te zetten met de hand stevig op het achterwerk gedrukt om een acute diarree-aanval te veinzen. Holt de Andorees achter je aan uit totale adoratie dan sluit je je op in het toilet terwijl je het geluid simuleert van het volstorten van de pot. Dan is je shirt direct een stuk minder aantrekkelijk en druipen ze wel af, de droevige drommels. Zelf spelen ze doorgaans in een jaren '80, hoekig unisex-design, dus daar mist de schoorsteenmantal thuis helemaal niets aan.

Goed, bovenstaand voorbeelden van hoe op respectvolle wijze de tegenstander met de wens tot shirtje ruilen met een kluitje in het riet te sturen. Het kan ook anders. Je kan ook op minder geslaagde wijze weigeren shirts te ruilen. In 2008 stond een groepje Standard Luik-spelers voor de kleedkamerdeur van Liverpool te wachten, vertelt Iwan Tol in De Pers. Pas na enige tijd meldde een begeleider van het Engelse team dat er weinig interesse was om van shirts te ruilen. Dat getuigt natuurlijk van weinig fatsoen. Wat de spelers van Luik daarop hadden moeten doen is het binnenvallen van de Liverpool-kleedkamer en het nemen van de scalps van hun tegenstanders. Het shirt mogen ze dan houden. Soms ontkomen spelers niet aan het weigeren van de shirtjesruil. Kledingsponsor Burrda had te weinig shirts geleverd aan FC Twente en daarom mochten de zielige amateurs van VV Zwaluwen geen leuk aandenken overhouden aan de onderlinge beker-confrontatie. FC Twente kreeg een sneer in de media, als zouden ze geen shirts willen ruilen door de hoge kosten voor een shirtje. Maar daar zat het hem dus niet in. AZ-doelman Joey Didulica daarentegen kreeg eens 70 euro boete na het ruilen van een shirt (De Pers). Ongeveer de winkelwaarde van zo'n (keepers)shirt. Twente liet zich van zijn goede kant zien en stuurde achteraf nog een zwik shirts op naar Zwaluwen.






Bronvermelding en TobSport's vervolg-surftips:

Geraadpleegde bronnen voor dit artikel:

  • De Pers, Iwan Tol - "Er zijn grenzen, zelfs voor 'n shirt van Messi." (22-02-2012).

Verder surfen op deze topsportsite?

Ga naar de homepage voor de meest recente artikelen, de meest gelezen artikelen en reacties van bezoekers. Klik hier...
Ga naar het TobSport-archief voor alle artikelen en video's. Klik hier...
Bezoek een sportwebshop op internet voor sportkleding, -accessoires en -schoeisel. Lees verder...