R.I.P. Sir Bobby

60 jaar profvoetbal, 17 jaar strijd tegen kanker

 

Door SIEMEN STAMSNIJDER, voor TobSport.nl

Gepost op: 02-08-2009.

 

 

Sir Robert William ‘Bobby’ Robson stierf op 31 juni 2009 op 76-jarige leeftijd. Hij won prijzen met clubs in Engeland, Nederland, Spanje en Portugal. Van 1982 tot en met 1990 coachte hij het Engelse nationale elftal, met als beste resultaat: de halve finales van het WK 1990 in Italië. Daar verloren de Engelsen de penaltyserie tegen de Duitsers die later wereldkampioen zouden worden. Zelf kwam hij 20 keer uit voor de “Three Lions” en scoorde 4 keer. Als coach zette hij de club Ipswitch op de Europese voetbalkaart door de UEFA-cup te winnen en in eigen land de FA-cup te winnen.

 

 

 

 

BBC-beelden van 2003-2009 met Robson en Gary Lineker als interviewer (6 delen)

 

Maar nog aansprekender dan zijn successen als manager was Robson’s persoonlijkheid. Een ware Engelse ‘gentleman’, die met Michael Jackson gelijk had dat hij de tijd nam voor een ieder en tegenover die ander altijd dezelfde persoon was. Van de kleinste fan tot de grootste vedette, Robson behandelde een ieder met respect en was oprecht geinteresseerd. Vrijwel iedereen die met hem gewerkt heeft spreekt zijn waardering uit. Over zijn passie voor het voetbal, maar ook vooral die voor het leven en zijn medemens.

 

 

 

 

 

Vlak voor zijn dood werd Robson nog geëerd in het Newcastle stadion door 33.000 fans die speciaal voor hem gekomen waren. De door kanker verzwakte sir Bobby werd in een rolstoel het veld op gereden en begroette het publiek. Vier keer wist hij van de kankergezwellen in zijn lichaam te winnen. De vijfde keer ging hij voor de bijl, na een strijd van 17 jaar tegen de ziekte. Zijn aanwezigheid in het professionele voetbal zal niet snel vergeten worden. Een carrière van langer dan 60 jaar voetbal: als speler bij Fulham en West Brom en als trainer bij een lange reeks clubs, Barcelona, PSV, Ipswitch, Newcastle, Sporting Lissabon en Porto.

 

 

 

 

In een eerbetoon kun je je natuurlijk richten op de successen die Robson mede hielp mogelijk te maken. Maar in Robson’s geval is het zinvoller anekdotes aan te halen van diegenen die met hem gewerkt hebben. Omdat zij de meeste tekende beschrijving kunnen geven van dit geweldige mens. Wim Kieft schrijft een dag na de dood van Robson over een akkefietje met Romario in zijn PSV-tijd. Romario kwam weer eens te laat terug van vakantie en Robson “trakteerde hem op een duurloop”. Waarin Robson zelf meeliep. En ondanks het leeftijdsverschil van 30 jaar liep Robson Romario er vierkant uit. Kieft: “Hij ging maar door tot Romario er helemaal doorheen zat. Maar dan ook helemaal. Zonder woorden en zonder een sanctie had hij zijn speler zo op zijn plaats gezet. Dat soort typische oplossingen voor problemen had hij wel vaker.

 

 

 

 

Een kenmerk van Robson’s persoonlijkheid was ook zijn verstrooidheid. Hij kwam vaak grappig uit de hoek, soms ook onbedoeld. Of hij zijn tegenstander onderschat had, na een nederlaag? Nee, maar ze hadden wel beter gespeeld dan verwacht. Verder wist Robson te vertellen dat de eerste 90 minuten van een voetbalwedstrijd het meest belangrijk zijn. Dat vliegen met de Concorde naar een wedstrijd de afstand aanzienlijk zou verkorten. Hij riep eens dat hij ‘die zwarte voorhoedespeler van Wimbledon’ wilde hebben. In plaats van de door Robson bedoelde Jason Euell kocht Newcastle Carl Cort voor 7.5 miljoen pond.

 

 

 

 

Euell was net naar het middenveld teruggeschoven, hetgeen Robson ontgaan was. Door zijn gebrekkige vermogen om namen te onthouden reageerde hij met een ja toen hem door de scouting werd gevraagd of hij de donkere spits Carl Cort wilde halen. Een aardige speler, maar geen 7.5 miljoen pond waard. De moeite die Robson had met het onthouden van namen komt nog eens naar voren met een ander Carl Cort-voorbeeld. Toen een andere Newcastle-speler Ameobi bij een Engels jeugdteam werd gevraagd hoe Robson hem meestal noemde, antwoordde hij gelaten en met liefde in zijn stem voor de oude coach: “Well, Carl Cort, mostly…

 

 

 

 

In zijn tijd bij het Engelse elftal selecteerde Robson de speler Bryan Robson. In het spelershotel begroette Sir Bobby Bryan op een morgen met een ‘goedenmorgen Bobby’. De speler reageerde direct met een ‘jij bent Bobby, ik heet Bryan’. Voor de spelers hoorde het vergeten van hun namen door Robson bij zijn charme als coach. Een charme die ook weleens tegen hem werkte. Volgens Kieft waren er bij PSV nooit zoveel spelers die lekten naar de pers als onder het bewind van Robson. Kieft schrijft, dat Robson’s prachtige naïviteit hier debet aan was. Hij was zelf eerlijk tegen een ander en verwachtte zelf ook zo behandeld te zullen worden. Robson’s versprekingen tekenden de gemoedelijkheid van de coach. Hij durfde zijn warrige kant te laten zien en kon er zelf naderhand hard om meelachen. Maar een winnaar was hij zeker. Een man die in verschillende culturen liet zien een team te kunnen smeden en te inspireren. Zijn puurheid en eerlijkheid zullen gemist worden in het voetbal.

 

 

 

Bronnen:

 

Telegraaf.nl, Willem Kieft – “Herinneringen aan Sir Bobby Robson” (01-08-2009).

 

Foto’s:

 

The Sun, Reuters, EPA, Pics United, Telegraaf.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reageer op dit artikel, geef uw mening!

 

Meer van deze schrijver